Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 września 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 566/19 oddalił skargę M. K. (dalej: "skarżący") na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych.
Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.
Prokuratura Rejonowa [...] – [...] w W., w ramach prowadzonego śledztwa o sygn. akt [...], [...] kwietnia 2018 r. przedstawiła skarżącemu zarzut, że [...] kwietnia 2018 r. w Warszawie kierował pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn z art. 178a § 1 k.k.
Komendant [...] Policji, w trybie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161), [...] kwietnia 2018 r. wydał rozkaz personalny nr [....], na podstawie którego zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych od [...] kwietnia 2018 r. na okres trzech miesięcy. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Powyższy rozkaz personalny został przesłany na adres domowy skarżącego [...] maja 2018 r., zgodnie ze wskazaniami doręczającego zamieszczonymi na dokumencie potwierdzającym odbiór tej przesyłki: "doręczono dorosłemu domownikowi": "K. K.".
[...] czerwca 2018 r. skarżący wniósł odwołanie od ww. rozkazu personalnego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z [...] sierpnia 2018 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania od rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z [...] kwietnia 2018 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że niemożliwym jest uznanie, iż powyższy rozkaz personalny został doręczony prawidłowo, bowiem w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego ustalono, że przesyłka zawierająca ww. rozkaz personalny została doręczona osobie niebędącej dorosłym domownikiem. W konsekwencji organ uznał, że rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z [...] kwietnia 2018 r. nie wszedł do obrotu prawnego.
Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu [...] sierpnia 2018 r., zaś rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z [...] kwietnia 2018 r. (kopia potwierdzona za zgodność z oryginałem) – [...] sierpnia 2018 r. Od rozkazu personalnego skarżący nie odwołał się.
Pismem z [...] listopada 2018 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o: "wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie stwierdzenia nieważności prawomocnej decyzji administracyjnej – rozkazu personalnego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Komendanta [...] Policji". Podstawą prawną powyższego żądania uczynił art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. Ponadto, opisując dotychczasowy przebieg sprawy, wskazał, że: "Naczelnik Wydziału Kadr [...] w W. przesłał na moje ręce kserokopię ww. orzeczenia. Taki akt administracyjny dotknięty jest bezwzględną wadą prawną, wynikającą z dyspozycji art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a." [...] grudnia 2018 r. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [....] Policji z [....] kwietnia 2018 r.
Skarżący wniósł od ww. decyzji odwołanie, w którym organowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie dyspozycji art. 156 § 1 pkt 2 in fine w związku z art. 110 § 1, § 6, 107 § 3 k.p.a., przez uznanie, iż rozkaz personalny z [...] kwietnia 2018 r. został skutecznie doręczony. Podał także, że doręczenie [...] sierpnia 2018 r. kserokopii rozkazu personalnego z [...] kwietnia 2018 r. o zawieszeniu w obowiązkach służbowych od [....] kwietnia 2018 r. na okres 3 miesięcy, należy uznać za rażące naruszenie prawa materialnego – art. 39 ust. 1 ustawy o Policji oraz procesowego – art. 110 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego, decyzja administracyjna o zawieszeniu w czynnościach służbowych powinna wejść do obrotu prawnego z dniem jej skutecznego doręczenia, nie zaś z dniem wydania.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] lutego 2019 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, stwierdzając brak wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a.
Zdaniem organu skutecznie doręczona kserokopia decyzji skutkuje jej prawidłowym wejściem do obrotu prawnego. Art. 109 § 1 k.p.a. nakazuje organowi doręczyć stronie decyzję, przez co należy rozumieć jej oryginał. Niemniej jednak poświadczona za zgodność z oryginałem decyzja korzysta z praw oryginału, dlatego jej doręczenie jest także prawnie skuteczne. Zatem doręczenie skarżącemu uwierzytelnionej na prawach oryginału kserokopii rozkazu organu pierwszej instancji nie stanowi naruszenia prawa, a na pewno nie stanowi naruszenia, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie miało ono wpływu na wynik sprawy, nie spowodowało ograniczenia jakichkolwiek praw strony, w tym prawa do wniesienia środka odwoławczego. Organ podkreślił, że ani art. 109 § 1 k.p.a., ani inny przepis prawa nie warunkuje skuteczności doręczenia decyzji od doręczenia jej oryginału. Skarżącemu doręczono kopię danego rozkazu personalnego poświadczoną za zgodność z oryginałem.
Nie można zatem uznać, że został tu w jakikolwiek sposób naruszony jakiś przepis prawa. Ponadto z akt sprawy wynika, że oryginał decyzji znajduje się w jego posiadaniu (co potwierdził sam skarżący). Jednakże ze względów proceduralnych niemożliwym było uznanie, że samo wejście strony w posiadanie przedmiotowego oryginału stanowiło skuteczne doręczenie decyzji z uwagi na fakt, iż doręczenie nastąpiło osobie nie będącej dorosłym domownikiem.
W kontekście zaś zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., tj. wydania decyzji zawierającej wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, organ uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż omawiana przesłanka zaistniała. Podał, że nie istnieją odrębne przepisy, które przesądzałyby, że powołane rozstrzygnięcie zawiera wadę powodującą jego nieważność z mocy prawa. Przepis art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jedynie wtedy, gdy przepis prawa wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność.
Minister nie stwierdził ponadto naruszenia przepisów procedury administracyjnej przesądzającej o zastosowaniu pozostałych przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji.
Organ nie dostrzegł również naruszenia art. 15 k.p.a., przez uruchomienie działaniem organu "dwukrotnego postępowania odwoławczego". Podniósł, że skarżący najpierw wniósł odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z [...] kwietnia 2018 r., który nie wszedł do obrotu prawnego, (co skutkowało stwierdzeniem przez Komendanta postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. o niedopuszczalności tegoż odwołania), natomiast po skutecznym doręczeniu wskazanego rozkazu personalnego, skarżący nie wniósł od niego odwołania.
Skarżący nie zgadzając się z powyższą decyzją wniósł na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku uznał, że skarga jest niezasadna.
Dokonując oceny rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z [...] kwietnia 2018 r., organy, zdaniem Sądu, trafnie przyjęły, iż nie jest on obarczony żadną z kwalifikowanych wad prawnych, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.
W ocenie Sądu rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z [...] kwietnia 2018 r. został doręczony skarżącemu prawidłowo. Ani art. 109 § 1 k.p.a., ani inny przepis prawa nie warunkuje bowiem skuteczności doręczenia decyzji od doręczenia jej oryginału. Wydanie kopii decyzji jest więc w istocie jej doręczeniem, o którym mowa w art. 109 k.p.a., czyli czynnością o charakterze materialnotechnicznym polegającą na przekazaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Art. 109 § 1 k.p.a. należy więc rozumieć w ten sposób, iż doręcza się de facto kopię decyzji (postanowienia), ale na prawach oryginału. Dlatego też, zdaniem Sądu, przyjąć należy, że organy zasadnie przyjęły, iż doręczenie skarżącemu [...] sierpnia 2018 r. kserokopii ww. rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z [...] kwietnia 2018 r. nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności tegoż rozkazu personalnego. Opisane działanie organu jest bowiem zgodne z obowiązującym prawem.
Sąd uznał także, że organy kontrolujące w trybie nadzorczym rozkaz personalny z [...] kwietnia 2018 r. trafnie przyjęły, iż w postępowaniu tym nie została naruszona zasada dwuinstancyjności postępowania wyrażona w art. 15 k.p.a. Pierwsza próba doręczenia owego rozkazu personalnego nie była skuteczna, gdyż rozkaz ten nie został doręczony dorosłemu domownikowi (w rzeczywistości odebranie przesyłki z rozkazem pokwitował [...] maja 2018 r. małoletni syn skarżącego). W tej sytuacji zasadnie Komendant Główny Policji postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania od rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z [...] kwietnia 2018 r. przyjmując, iż nie wszedł on wówczas do obrotu prawnego.
Organy prawidłowo też uznały, w ocenie Sądu, iż kontrolowana w trybie nadzorczym decyzja nie została dotknięta wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Przepis ten może bowiem być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jedynie wtedy, gdy przepis prawa wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność. W niniejszej sprawie takiego przepisu brak.
Końcowo Sąd wskazał, że brak też jest jakichkolwiek wad kontrolowanego rozkazu personalnego dających podstawę do stwierdzenia jego nieważności w oparciu o pozostałe przesłanki z art. 156 §1 k.p.a. Sąd nie stwierdził w szczególności, aby kontrolowany rozkaz personalny wydany został z rażącym naruszeniem prawa lub też bez postawy prawnej. Natomiast kwestia doręczenia skarżącemu rozkazu personalnego z [...] sierpnia 2018 r. może być przedmiotem ewentualnej oceny w sprawie zakończonej decyzją o zwolnieniu go ze służby.
Skarżący na powyższy wyrok złożył skargę kasacyjną, w której wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na nierozważeniu przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. w odniesieniu do okresu zawieszenia w czynnościach służbowych – z [...] kwietnia 2018 r. na trzy miesiące – w sytuacji, gdy doręczenie rozkazu personalnego z [...] kwietnia 2018 r. nastąpiło [...] sierpnia 2019 r., tj. po upływie okresu zawieszenia, który nastąpił [...] lipca 2018 r.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł m.in. iż ustawa o Policji regulując w art. 39 ust. 1 kwestie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych nie zawiera normy przewidującej natychmiastową wykonalność z mocy ustawy, co oznacza, że o dacie wejścia do obrotu prawnego takiej decyzji powinny decydować uregulowania zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym decyzja o zawieszeniu w czynnościach służbowych powinna wywoływać skutki prawne z chwilą wprowadzenia jej do obrotu prawnego przez jej doręczenie. W niniejszej sprawie doręczenie rozkazu nastąpiło [...] sierpnia 2018 r., co w rezultacie skutkowało zawieszeniem skarżącego w czynnościach służbowych po upływie wskazanego w nim okresu zawieszenia. W ten sposób faktycznie została wykonana decyzja, która nie istniała w obrocie prawnym i nie wywierała skutków prawnych, co w istocie spełnia przesłankę rażącego naruszenia prawa określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
W piśmie procesowym z [...] stycznia 2020 r. skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W pismach procesowych z [...] i [...] września 2020 r. odpowiednio organ, jak i skarżący, w odpowiedzi na zawiadomienia sądowe o zamiarze skierowania sprawy na posiedzenie niejawne w składzie trzech sędziów w związku z przepisami o przeciwdziałaniu i zwalczaniu COVID-19, wyrazili zgodę na rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami.
Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie, a przedmiotem zarzutu mogą być tylko te przepisy, które zastosował sąd pierwszej instancji lub które powinien był zastosować, lecz je pominął. Skarga kasacyjna winna być bowiem skierowana przeciwko przyjętej w zaskarżonym wyroku podstawie prawnej rozstrzygnięcia, co oznacza wymóg powołania w pierwszej kolejności przepisów normujących działalność orzeczniczą sadów administracyjnych, a w dalszej kolejności wskazania przepisów materialnego i/lub procesowego prawa administracyjnego. Sądy administracyjne nie stosują bowiem bezpośrednio przepisów prawa administracyjnego, lecz przyjmują je jako normatywny wzorzec kontroli działań lub zaniechań administracji publicznej i mogą je naruszyć przez naruszenie tego wzorca wskutek wadliwego zrekonstruowania przepisów prawa administracyjnego.
Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych – zdaniem skarżącego - przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). W rozpoznawanej skardze kasacyjnej warunek ten nie został zrealizowany, albowiem nie zostały powołane przepisy odnoszące się do procedowania przez Sąd pierwszej instancji. Ważne jest jednak zwrócenie uwagi, że w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych, w sytuacji gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a., czego potwierdzeniem jest uchwała NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09 podjęta w pełnym składzie. Dlatego też złożona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna polegała rozpoznaniu.
Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno zaś szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd pierwszej instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumpcji).
Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004 r., FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r., GSK 1423/04; 10 maja 2005 r., FSK 1657/04; 12 października 2005 r., I FSK 155/05; 23 maja 2006 r., II GSK 18/06; 4 października 2006 r., I OSK 459/06).
Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i nie budzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega bowiem na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, ani też nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych w oparciu o ich uzasadnienie.
Nie jest bowiem rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych (por. wyrok NSA z 31 października 2017 r., I GSK 2343/15).
Poczynienie powyższych uwag było niezbędne, ponieważ treść zarzutu skargi kasacyjnej, a zasadniczo powołane w treści zarzutu naruszone przepisy w zasadzie nie koresponduje z treścią uzasadnienia skargi kasacyjnej.
Rozpoznając zatem wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny oceniając jej zasadność w zakresie wyznaczonym przez powołane w podstawach skargi kasacyjnej przepisy uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie oceny i ustaleń dokonanych przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, mających znaczenie dla rozpoznania sprawy.
Postępowanie w sprawie nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem, odrębnym od postępowania, w którym wydano weryfikowaną decyzję, a jego celem jest ustalenie, czy decyzja jest obarczona jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Dlatego też, zarzuty skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku sądu rozpoznającego skargę na decyzję wydaną w postępowaniu o stwierdzenie nieważności dla ich skuteczności muszą wskazywać na naruszenie konkretnych przepisów prawa w powiązaniu z art. 156 § 1 k.p.a.
W skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. został powiązany z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Jako naruszone nie zostały wskazane żadne inne przepisy, w tym przepisy procesowe związane z doręczeniem decyzji, czy też z przepisy odnoszące się do zakresu rozpoznania sprawy i przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska. Nie została też podważona ocena Sądu pierwszej instancji, że doręczenie skarżącemu [...] sierpnia 2018 r. rozkazu personalnego z [...] kwietnia 2018 r., zawieszającego go w czynnościach służbowych od [...] kwietnia 2018 r. na trzy miesiące, nie stanowiło naruszenia prawa i nie mogło stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności tegoż rozkazu personalnego.
Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji właściwe zastosował przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji. Wskazał, że znajduje odzwierciedlenie w aktach postępowania administracyjnego, iż [...] kwietnia 2018 asesor Prokuratury Rejonowej [...]-[...] postawił skarżącemu zarzut o to, że [...] kwietnia 2018 r. w Warszawie kierował pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn z art. 178 § 1 k.k. Jak wynika z uzasadnienia rozkazu personalnego zawieszającego skarżącego w czynnościach służbowych organ w sposób obszerny przedstawił konkretne okoliczności, które przemawiały za przyjętym rozstrzygnięciem, uwzględniając przy tym stan faktyczny istniejący w dacie wydania decyzji. Zawieszenie w czynnościach służbowych nastąpiło na okres określony w przepisie stanowiącym podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia. Ocena ta, jak i wypełnienie przesłanek wynikających z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji nie były przez skarżącego kwestionowane. Nie pozwala to zatem na przyjęcie, że rozkaz personalny z [...] kwietnia 2018 r. obarczony jest wadą rażącego naruszenia prawa.
Dodatkowo, nawiązując do uzasadnienia skargi kasacyjnej można jedynie zwrócić uwagę na przyjęte w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym dla możliwości stwierdzenia nieważności decyzji nie mają znaczenia prawnego okoliczności, które wystąpią już po wydaniu decyzji, a które dotyczą np. prawidłowego doręczenia decyzji. To, że prawidłowo wydana decyzja, a więc nie obarczona żądaną z wad z art. 156 § 1 k.p.a. zostanie np. nieprawidłowo doręczona nie powoduje, że staje się ona przez to nieważna. Kwestia doręczenia decyzji (czyli wprowadzenia jej do obrotu prawnego) ma charakter wyłącznie procesowy (por. wyroki NSA z: 16 grudnia 2016 r., I OSK 2456/15; 2 grudnia 2016 r., I OSK 2466/15).
Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), po wcześniejszym przesłaniu stronom informacji o możliwości wyznaczenia posiedzenia niejawnego i wyrażeniu przez wszystkie strony zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.