Uzasadnienie
Wyrokiem z 15 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1381/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: WSA w Krakowie) oddalił skargę R.J. oraz B.J. (dalej: skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 15 września 2022 r., SKO.EA/418/79/2022 w przedmiocie nałożenia grzywny i wezwania do wykonania obowiązku.
Pismem z 17 maja 2023 r. skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wywiedli skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Krakowie, w której zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I. instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Na wstępie zaznaczenia wymaga, że dopiero, gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634; dalej p.p.s.a.), wstrzymać wykonanie także innych decyzji wydanych w granicach tej samej sprawy. Nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, jeżeli z uwagi na brak wniosku strony skarżącej, sąd nie może wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji, którą jest decyzja organu II instancji (zob. postanowienie NSA z 18.10.2012 r., I OSK 2484/12, LEX nr 1269655).
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu skargi przez organ sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Pojęcie "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają uzasadnienia w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. m.in. postanowienia NSA: z 29 kwietnia 2021 r., I GSK 335/21, z 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (tak m.in. postanowienie NSA z 29 kwietnia 2021 r., I GSK 335/21).
Przenosząc poczynione rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że wniosek nie tylko dotyczy wstrzymania wykonania postanowienia organu I. instancji, ale przede wszystkim nie został w ogóle uzasadniony. Skarżący nie przedstawili żadnego argumentu wskazującego na potrzebę czy konieczność wstrzymania wykonania postanowienia. Wobec braku odrębnego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu niemożliwa była jego merytoryczna ocena (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, CBOSA)
Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł zatem jak w sentencji postanowienia.