Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 12 stycznia 2021 r., sygn. akt III OSK 2579/21

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 listopada 2019 r. II SA/Wa 1060/19, oddalił skargę P.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] marca 2019 r. nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej za służbę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał na następujące okoliczności sprawy.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z [...] września 2017 r. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko P.S., zarzucając mu popełnienie przewinienia dyscyplinarnego o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.; dalej: ustawa o Policji) w zw. z § 2 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r., nr 1, poz. 3).

Raportem z [...] grudnia 2017 r. P.S. złożył pisemne zgłoszenie wystąpienia ze służby z dniem [...] stycznia 2019 r. Orzeczeniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] stycznia 2018 r., P.S. został uznany winnym zarzucanego mu w postępowaniu dyscyplinarnym czynu i wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Orzeczenie to zostało doręczone stronie [...] stycznia 2018 r. (na podstawie treści notatki urzędowej z [...] stycznia 2018 r., której został przyznany walor dokumentu urzędowego). Orzeczenie to nie zostało zaskarżone przez P.S., wobec powyższego stało się prawomocne. Rozkazem personalnym nr [...] z [...] lutego 2018 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...], na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnił P.S. ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2018 r.

Decyzją nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] marca 2018 r. przyznano P.S. nagrodę roczną w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w 2018 r.

W dniu [...] czerwca 2018 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynęło pismo z [...] maja 2018 r., w którym zwrócono się o udzielenie informacji na temat działań, podjętych w celu uregulowania należnych P.S. dodatków, premii i nagród.

Pismem z [...] listopada 2018 r. zatytułowanym "ponaglenie" pełnomocnik P.S., powołując się na wcześniejszą korespondencję prowadzoną z organem I instancji wskazał, że w sprawie jego mocodawcy dotyczącej wypłaty zaległych świadczeń, w tym nagrody rocznej za 2017 r., nie dokonano tej wypłaty, jak również nie wydano decyzji administracyjnej w tej sprawie.

Postanowieniem nr [...] z [...] grudnia 2018 r. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu ponaglenia w zakresie dotyczącym przyznania nagrody rocznej za służbę, pełnioną w 2017 r. stwierdził m.in., że Komendant Wojewódzki Policji w [...] dopuścił się bezczynności i zobowiązał organ I instancji do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] [...] stycznia 2019 r. wydał decyzję nr [...], na mocy której odmówił przyznania P.S. nagrody rocznej za służbę pełnioną w 2017 r. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia wskazał art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji.

P.S. złożył odwołanie od ww. decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego i prawa materialnego, tj.:

1. - art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a., poprzez wydanie decyzji w oparciu o niedoręczone, a co za tym idzie niefunkcjonujące w obrocie prawnym orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z [...] stycznia 2018 r.;
2. - art. 136 k.p.k. w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji, poprzez uznanie orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z [...] stycznia 2018 r. za prawidłowo doręczone w sytuacji usiłowania przekazania skarżącemu przesyłki zawierającej dokument na zamkniętym szpitalnym oddziale dla nerwowo i psychicznie chorych;
3. - nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z [...] lutego 2018 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie złożonego przez niego raportu, tj. na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji;
4. - art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie i odmowę przyznania nagrody rocznej za służbę pełnioną w 2017 r. w sytuacji, gdy skarżący pełnił służbę przez okres ponad 6 miesięcy kalendarzowych, a także został zwolniony ze służby rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z [...] lutego 2018 r., na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji;
5. - art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy skarżący nie popełnił w roku 2017 przestępstwa ani czynu, za który wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby (to znaczy jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3-6 ustawy o Policji);
6. - art. 8a ustawy o Policji, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy orzeczenie w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nie funkcjonuje w obrocie prawnym i jako takie nie może stanowić podstawy do ustalenia okoliczności powodujących odmowę przyznania nagrody rocznej.

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z [...] marca 2019 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika strony wskazał, że zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. W myśl art. 110 ust. 3, nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy. Zgodnie jednak z art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji, nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku popełnienia czynu, za który policjantowi wymierzono jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3-6.

Stosownie do art. 110 ust. 8 cytowanego aktu prawnego, obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub czyn, o których mowa m. in. w art. 134 pkt 3-6. Jak wynika natomiast z art. 110 ust. 8a ustawy o Policji, okoliczności uzasadniające pozbawienie prawa do nagrody rocznej ustala się na podstawie orzeczeń i decyzji organów właściwych w sprawach karnych o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, w sprawach dyscyplinarnych oraz w sprawach dotyczących opiniowania policjantów, a także na podstawie dokumentacji prowadzonej w sprawach osobowych policjantów.

Organ II instancji zaakcentował, że użyte w art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji sformułowanie "nie przysługuje" wskazuje na obligatoryjny charakter tego przepisu i nie pozostawia przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych możliwości stosowania uznania administracyjnego w zakresie przyznania prawa do nagrody rocznej. W niniejszej sprawie wydanie decyzji o odmowie przyznania prawa do nagrody rocznej za rok 2017 determinowane było wyłącznie treścią orzeczenia oraz wskazanym w nim rodzajem kary (wydalenia ze służby), które to orzeczenie organ był zobowiązany uwzględnić, zgodnie z dyspozycją art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji. Mając zaś na uwadze fakt, że czyn, za który P.S. wymierzono karę wydalenia ze służby, popełnił on w roku 2017, konieczna była odmowa przyznania mu nagrody rocznej za rok 2017 (art. 110 ust. 8 ustawy o Policji).

Odnosząc się do zarzutu Pawła Stypy naruszenia przez organ I instancji procedury administracyjnej w prowadzonym uprzednio postępowaniu dyscyplinarnym, m.in. poprzez wadliwe doręczenie orzeczenia dyscyplinarnego oraz wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] stycznia 2018 r. organ odwoławczy wskazał na unormowania postępowania dyscyplinarnego policjantów, zawarte w rozdziale 10 ustawy o Policji i podkreślił, że ustawa o Policji w art. 135p ust. 1 przewiduje odesłanie jedynie do odpowiedniego stosowania przepisów postępowania karnego w ściśle określonym zakresie, a mianowicie w zakresie rozdziału 14 (dotyczącego wezwań), rozdziału 15 (dotyczącego doręczeń), rozdziału 21 (dotyczącego świadków), podkreślając brak odesłania do stosowania (nawet odpowiednio) przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Komendant Główny Policji uznał, że orzeczenie wydane w postępowaniu dyscyplinarnym nie jest decyzją administracyjną, a zatem brak jest też możliwości wzruszenia takiego orzeczenia w trybie przewidzianym w art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a.

P.S. wniósł skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem prawa, a to:

1. 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
2. a) art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o niedoręczone, a co za tym idzie niefunkcjonujące w obrocie prawnym orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z [...] stycznia 2018 r.;
3. b) art. 136 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (dalej k.p.k.) w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez uznanie orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z [...] stycznia 2018 r. za prawidłowo doręczone w sytuacji usiłowania przekazania skarżącemu przesyłki zawierającej dokument na zamkniętym szpitalnym oddziale dla nerwowo i psychicznie chorych;
4. c) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie w wydanej decyzji rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z [...] lutego 2018 r., wydanego na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, którym to skarżący został ze służby zwolniony na podstawie uwzględnionego raportu skarżącego z [...] grudnia 2017 r.
5. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy tj.:
6. a) art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie i odmowę przyznania nagrody rocznej za służbę pełnioną w 2017 r. w sytuacji, gdy skarżący pełnił służbę przez okres ponad 6 miesięcy kalendarzowych;
7. b) art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie i odmowę przyznania nagrody rocznej za służbę pełnioną w 2017 r. w sytuacji gdy skarżący został zwolniony ze służby na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z [...] lutego 2018 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie złożonego przez niego raportu, tj. na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji;
8. c) art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy skarżący nie popełnił w roku 2017 przestępstwa ani czynu, za który wymierzono mu jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3-6 ustawy o Policji;
9. d) art. 8a ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy orzeczenie w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej (orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z [...] stycznia 2018 r.) nie funkcjonuje w obrocie prawnym i jako takie nie może stanowić podstawy do ustalenia okoliczności powodujących odmowę przyznania nagrody rocznej.

Oddalając skargę wskazanym na wstępie wyrokiem z 18 listopada 2019 r. II SA/Wa 1060/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga dotyczyła decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] marca 2019 r. w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej za rok 2017. Sąd I instancji nie mógł więc badać prawidłowości decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, które nastąpiło rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z [...] lutego 2018 r., wydanym na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Wszystkie zarzuty skargi dotyczące tego rozkazu oraz postępowania dyscyplinarnego, toczącego się wobec skarżącego, pozostają więc poza zakresem orzekania w sprawie niniejszej. Tak długo, jak rozkaz ten jest ostateczny, Sąd nie może go kwestionować. Stosownie bowiem do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Granice sprawy wyznaczone są przez treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, w sprawie niniejszej jest to odmowa przyznania nagrody rocznej, i do oceny jej legalności sprowadzały się obowiązki Sądu, orzekającego w niniejszym postępowaniu.

Art. 110 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. W myśl art. 110 ust. 3 cytowanej ustawy, nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy. Zgodnie jednak z art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji, nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku popełnienia czynu, za który policjantowi wymierzono jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3-6. W myśl art. 110 ust. 8, obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub czyn, o których mowa m. in. w art. 134 pkt 3-6.

Okoliczności uzasadniające pozbawienie prawa do nagrody rocznej, stosownie do art. 110 ust. 8a ustawy o Policji, ustala się na podstawie orzeczeń i decyzji organów właściwych w sprawach karnych o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, w sprawach dyscyplinarnych oraz w sprawach dotyczących opiniowania policjantów, a także na podstawie dokumentacji prowadzonej w sprawach osobowych policjantów.

Sąd podziela pogląd organu, że użyte w art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji pojęcie "nie przysługuje" wskazuje na obligatoryjny charakter tego przepisu. Oznacza to, że skoro czyn, za który P.S. wymierzono karę wydalenia ze służby popełnił on w roku 2017, nie przysługiwała mu nagroda roczna za ten rok i prawidłowo odmówiono mu jej przyznania (art. 110 ust. 8 cytowanej ustawy o Policji). Wydanie decyzji o odmowie przyznania prawa do nagrody rocznej za rok 2017 determinowane było wyłącznie treścią orzeczenia oraz rodzajem kary - wydalenia ze służby. Rozpoznając zatem wniosek skarżącego, dotyczący wypłacenia mu dodatków, premii i nagród, organ był zobowiązany uwzględnić fakt wydania orzeczenia o wydaleniu P.S. ze służby, zgodnie z dyspozycją art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji.

W niniejszym postępowaniu nie mogły być badane zarzuty dotyczące postępowania dyscyplinarnego ani rozkazu personalnego o wydaleniu P.S. ze służby w Policji, wykraczają one bowiem poza granice sprawy, określone w art. 134 § 1 p.p.s.a. Tak długo, jak powołane orzeczenie jest ostateczne, wiąże nie tylko organy, ale i Sąd orzekający w sprawie niniejszej.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 listopada 2019 r. II SA/Wa 1060/19, wniósł P.S. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie:

1. 1. przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
2. a) art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o niedoręczone, a więc nie funkcjonujące w obrocie prawnym orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z [...] stycznia 2018 r.;
3. b) art. 136 k.p.k. w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji poprzez uznanie orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. za prawidłowo doręczone, w sytuacji usiłowania przekazania skarżącemu przesyłki zawierającej dokument na zamkniętym szpitalnym oddziale dla nerwowo i psychicznie chorych w [...];
4. c) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie w wydanej decyzji rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z [...] lutego 2018 r., wydanego na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, którym to skarżący został ze służby zwolniony na podstawie uwzględnionego raportu skarżącego z [...] grudnia 2017 r.;
5. 2. przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.:
6. a) art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie i odmowę przyznania nagrody rocznej za służbę pełnioną w 2017 r. w sytuacji, gdy skarżący pełnił służbę przez okres ponad 6 miesięcy kalendarzowych, a ze służby w Policji został zwolniony rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z [...] lutego 2018 r. na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji;
7. b) art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie i odmowę przyznania nagrody rocznej za służbę pełnioną w 2017 r. w sytuacji gdy skarżący został zwolniony ze służby na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z [...] lutego 2018 r. (co potwierdził WSA w Warszawie) w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie złożonego przez niego raportu, tj. na podstawi art. 41 ust. 3 ustawy o Policji;
8. c) art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy skarżący nie popełnił w roku 2017 przestępstwa ani czynu, za który wymierzono mu jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3-6 ustawy o Policji;
9. d) art. 8a ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy orzeczenie w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej (orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r.) nie funkcjonuje w obrocie prawnym i jako takie nie może stanowić podstawy do ustalenia okoliczności powodujących odmowę przyznania nagrody rocznej.

W związku z powyższym skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły.

Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, choć nie wszystkie zarzuty podlegały uwzględnieniu.

Wyjaśnić należy przede wszystkim, że związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego kasacyjnie – uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie w pełni odpowiada tym wymaganiom.

Po pierwsze, podstawy kasacyjne odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania nie wskazują, w jaki sposób Sąd I instancji uchybił wskazanym przepisom (czy zostały one naruszone przez błędną wykładnię czy też przez niewłaściwe zastosowanie). Nie wykazano też dostatecznie istotnego wpływu na wynik sprawy. Ponadto, zarzuty skargi kasacyjnej – w ramach przesłanki z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – oparte tylko na przepisach k.p.a. należy uznać za błędnie sformułowane. W tym bowiem zakresie wymagane jest powiązanie z odpowiednimi przepisami p.p.s.a., które to przepisy stanowią podstawę prawną orzekania przez sąd administracyjny. Błędne sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej nie zwalnia jednak Naczelnego Sądu Administracyjnego od odniesienia się do podniesionej w skardze kasacyjnej argumentacji (zob. wyrok NSA z 29 maja 2019 r. II OSK 1794/17, LEX nr 2696997).

Zgodnie z art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji, nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku popełnienia czynu, za który policjantowi wymierzono jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3-7. To więc, czy skarżącemu kasacyjnie wymierzono jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3-7, stanowi przesłankę odmowy przyznania nagrody rocznej. Skarżący kasacyjnie kwestionuje fakt wymierzenia mu kary dyscyplinarnej. Twierdzi, że orzeczenie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] stycznia 2018 r. nie zostało mu skutecznie doręczone (odwołuje się w tej mierze do art. 136 k.p.k. w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji), a zatem nie weszło do obrotu prawnego.

Do tego argumentu Sąd I instancji się nie odniósł. Twierdzenie Sądu I instancji, że "(...) w niniejszym postępowaniu nie mogły być badane zarzuty dotyczące postępowania dyscyplinarnego ani rozkazu personalnego o wydaleniu P.S. ze służby w Policji, wykraczają one bowiem poza granice sprawy" (str. 8 uzasadnienia), nie jest uprawnione w okolicznościach tej sprawy. P.S. nie został wszak zwolniony ze służby na skutek kary dyscyplinarnej "wydalenia ze służby w Policji", jak twierdzi Sąd I instancji, ale został zwolniony ze służby w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji (rozkazem personalnym nr [...] z [...] lutego 2018 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]). Teza Sądu I instancji o tym, że cyt. "Tak długo, jak rozkaz ten [z [...] lutego 2018 r.] jest ostateczny, Sąd nie może go kwestionować" (str. 6 uzasadnienia wyroku Sądu I instancji), byłaby poprawna, gdyby podstawę do zwolnienia skarżącego kasacyjnie ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji (zwolnienie w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby).

Tymczasem P.S. został zwolniony ze służby na skutek pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby (art. 41 ust. 3 ustawy o Policji). Zwolnienie ze służby nie miało więc bezpośredniego związku z ewentualną karą dyscyplinarną wydalenia ze służby i nie było jej skutkiem, wbrew temu, co wynika z art. 134f ustawy o Policji. Rozkaz personalny z [...] lutego 2018 r. nie potwierdzał więc w sposób ostateczny faktu wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, ani tego, że orzeczenie dyscyplinarne weszło do obrotu prawnego. Nie można więc przyjąć, jak uczynił to Sąd I instancji, że w tym wypadku zwolnienie ze służby (w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji) wyklucza możliwość badania, czy skarżący kasacyjnie został prawomocnie ukarany dyscyplinarnie i że wykracza to poza granice niniejszej sprawy, tak długo, jak rozkaz ten (z [...] lutego 2018 r.) jest ostateczny.

Zatem zarzut naruszenia art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy Sąd I instancji pominął rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z [...] lutego 2018 r. (wydany na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji), przy ocenie wystąpienia przesłanki do odmowy przyznania nagrody rocznej (a taka treść zarzutu wynika z argumentacji powołanej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej) – należy uznać za usprawiedliwiony. W konsekwencji Sąd I instancji nie mógł uwolnić się od oceny skuteczności doręczenia P.S. orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] stycznia 2018 r., gdyż od tego zależy, czy weszło ono do obrotu prawnego, a zatem, czy do wymierzenia kary dyscyplinarnej w ogóle doszło, a to – w powiązaniu z art. 110 ust. 8a ustawy o Policji – stanowi przesłankę rozstrzygnięcia o odmowie przyznania nagrody rocznej.

Stan prawomocności orzeczenia dyscyplinarnego przesądza bowiem o wymierzeniu kary dyscyplinarnej (zob. art. 135g ust. 2 i art. 135k ust. 1 w zw. z art. 135o ust. 1 ustawy o Policji). Z przepisów tych wynika, że obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem, a orzeczenie staje się prawomocne z upływem terminu do wniesienia środka odwoławczego, jeśli go nie wniesiono. Termin do odwołania liczy się od dnia doręczenia orzeczenia, a więc dzień i skuteczność doręczenia należy ustalić.

Tego typu ustaleń nie mógł poczynić Naczelny Sąd Administracyjny we własnym zakresie, gdyż odbyłoby się to z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania, jako że są to ustalenia o charakterze istotnym dla rozstrzygnięcia i w znacznej części determinują sposób rozstrzygnięcia sprawy.

Pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego należy uznać w takiej sytuacji za przedwczesne, a art. 8a ustawy o Policji w ogóle nie dotyczy omawianego zagadnienia. NSA nie może przy tym domniemywać pomyłki w powołaniu właściwych podstaw kasacyjnych. O wadliwej konstrukcji zarzutów powołanych w ramach drugiej podstawy kasacyjnej była już mowa na wstępie rozważań. Niezależnie jednak od tego, zarzuty powołane w pkt 1 lit. a i b skargi kasacyjnej (tak jak i pozostałe zarzuty dotyczące prawa materialnego) nie mogły być rozstrzygnięte przez NSA, dopóki nie zostanie rozstrzygnięta przez Sąd I instancji kwestia poprawności doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego z 26 stycznia 2018 r., o czym była już mowa.

Mając to na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.