Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 7 lipca 2022 r., sygn. akt III OSK 2584/21

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 19 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/GL 817/19 oddalił skargę D. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.

Komendant Powiatowy Policji [...] (dalej: "organ pierwszej Instancji", lub "KPP") 29 kwietnia 2019 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia D. P.(dalej: "skarżący") ze służby w Policji.

Rozkazem personalnym z [...] maja 2019 r., nr [...], KPP, działając na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 43 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm., dalej "ustawa o Policji"), zwolnił skarżącego ze służby w Policji z 15 maja 2019 r., nadając rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że funkcjonariusz orzeczeniem [...] [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi do spraw wewnętrznych w Katowicach (dalej: "RKL") z [...] lutego 2019 r. został uznany za trwale niezdolnego do służby w Policji, jednocześnie za zdolnego do pracy zarobkowej - poza warunkami służby mundurowej. Komisja przyznała skarżącemu z dniem orzekania, tj. [...] lutego 2019 r. trzecią grupę inwalidzką na okres dwóch lat oraz ustaliła, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą w Policji.

KPP podniósł, że funkcjonariusz 24 kwietnia 2018 r. zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby, zatem - zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy rozwiązanie z nim stosunku służbowego następuje z zachowaniem 12-miesięcznego okresu ochronnego, określonego w tym przepisie.

Rozpatrując odwołanie skarżącego Komendant Wojewódzki Policji [...] (dalej: "KWP" lub "organ odwoławczy"), nie uznał jego zasadności i decyzją z [...] czerwca 2019 r., nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję KPP w mocy.

Organ odwoławczy zaznaczył, iż poza sporem w rozpoznawanej sprawie pozostaje to, że funkcjonariusz orzeczeniem RKL z [...] lutego 2019 r., został uznany za trwale niezdolnego do służby w Policji z powodu ustalonej tym orzeczeniem choroby (neurastenia - zaburzenia depresyjne i lękowe mieszane) mającej związek ze służbą. Orzeczenie to, na skutek zrzeczenia się w trybie art. 127a § 2 k.p.a. przez obie strony postępowania orzeczniczego prawa do wniesienia odwołania, uzyskało 16 kwietnia 2019 r., przymiot ostateczności i prawomocności. Zaistniała zatem, w ocenie KWP, podstawa do obligatoryjnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Istotą sporu pozostaje data w jakiej zwolnienie winno być ustalone.

Skarżący stoi na stanowisku, że data ta powinna być ustalona po upływie 12-miesięcznego okresu ochronnego, którego początek winien być liczony od dnia, w którym ukończył on korzystanie z urlopu wypoczynkowego, a nie - jak przyjął organ pierwszej instancji - od daty wskazanej w pierwszym zwolnieniu lekarskim. Zdaniem skarżącego nieobecność w służbie z powodu choroby trwająca nieprzerwanie od 24 kwietnia 2018 r. do 13 marca 2019 r. w dalszym okresie została przerwana przebywaniem na planowanym urlopie wypoczynkowym od 14 marca do 20 marca 2019 r. W rezultacie wspomniany okres zaprzestania pełnienia służby z powodu choroby, określony w art. 43 ust. 1 ustawy, rozpoczął bieg 21 marca 2019 r. i upłynie 21 marca 2020 r.

KWP nie podzielił tego poglądu zaznaczając, że przepis art. 43 ust. 1 ustawy o Policji kładzie nacisk na nieprzerwany okres zaprzestania służby z powodu choroby, nie zaś na nieprzerwany okres korzystania przez policjanta ze zwolnień lekarskich. Oznacza to, że przerwanie okresu, o jakim mowa w tym przepisie, mogłoby nastąpić tylko wówczas, gdyby policjant po zakończeniu leczenia, ale przed upływem okresu 12 miesięcy od zaprzestania świadczenia służby z powodu choroby, stawił się do służby i został dopuszczony do wykonywania czynności służbowych. Organ odwoławczy wskazał, iż funkcjonariusz zaprzestał służby z powodu choroby 24 kwietnia 2018 r. i do 13 marca 2019 r. przebywał na ciągłym zwolnieniu lekarskim. Za okres od 14 marca 2019 do 20 marca 2019 r. nie przedstawi! zwolnienia lekarskiego, oświadczając, że wykorzystuje w tym terminie - ujęty w planie urlopów - zaległy urlop wypoczynkowy.

Bezpośrednio po upływie wskazanego okresu dostarczył kolejne trzy zaświadczenia lekarskie stwierdzające jego niezdolność do służby z powodu choroby od 21 marca do 22 kwietnia 2019 r., zaś z 19 kwietnia 2019 r. został dodatkowo zwolniony przez przełożonego od wykonywania zajęć służbowych do dnia rozwiązania stosunku służbowego z uwagi na treść prawomocnego orzeczenia RKL z [...] lutego 2019 r.

W tak zaistniałym stanie, zdaniem KWP, nie do przyjęcia jest by nieobecność policjanta w służbie od 14 marca do 20 marca 2019 r. nie mogła być wliczona do 12- miesięcznego okresu wymienionego w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji z tego tylko względu, iż nie została poświadczona zwolnieniami lekarskimi.

W ocenie KWP okres ten zaczął biec od 24 kwietnia 2018 r., kiedy to policjant zaprzestał faktycznie służby, wskutek choroby, która została stwierdzona zaświadczeniem lekarskim (ZUS - ZLA) o niezdolności do pracy. Bieg tego okresu mógłby ulec przerwaniu jedynie na skutek dopuszczenia policjanta do służby, co jednak nie nastąpiło w rozpoznawanej sprawie, ponieważ funkcjonariusz po prawie jedenastomiesięcznym okresie choroby, udokumentowanym zwolnieniami lekarskimi, nie stawił się do służby, ani nie wyraził gotowości jej podjęcia. Złożył jedynie pismo do przełożonego z informacją, że zamierza wykorzystać w terminie od 14 marca 2019 r. do 20 marca 2019 r. zaległy urlop wypoczynkowy w wymiarze 5 dni.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę na istniejący w orzecznictwie sądowym dualizm poglądów co do tego, czy pracownik (tu funkcjonariusz Policji) może korzystać z urlopu wypoczynkowego po długotrwałej nieobecności chorobowej bez uprzedniego poddania się badaniu kontrolnemu. Pierwsze stanowisko głosi, że w przypadku wcześniej zaplanowanego urlopu wypoczynkowego pracodawca (przełożony), nie musi kierować pracownika na badania kontrolne, gdzie teza ta opiera się na założeniu, że badania odzwierciedlają zdolność pracownika (policjanta) do pracy (służby). Skoro w okresie urlopu nie będzie ona świadczona, to nie ma przeszkód w udzieleniu urlopu wypoczynkowego. Druga zaś linia orzecznicza polega na przyjęciu, iż pracodawca (przełożony) ma obowiązek skierować pracownika (policjanta) na badania kontrolne po ponad 30 - dniowej chorobie, jeżeli pracownik bezpośrednio po zakończeniu zwolnienia chce skorzystać z urlopu. Wynika to z założenia, że korzystanie z urlopu wypoczynkowego i niezdolność do pracy wykluczają się.

W rozpoznawanej sprawie KPP podzielił drugi z poglądów, na co wskazuje okoliczność, iż po złożeniu przez funkcjonariusza pisma informującego o zamiarze skorzystania z urlopu, podjął decyzję o skierowaniu policjanta na badania kontrolne w celu ustalenia jego zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku. Funkcjonariusz, mimo że przed okresem w którym zamierzał wykorzystać urlop wypoczynkowy pozostawał niezdolny do służby z powodu choroby ponad 30 dni, nie podjął żadnych kroków w celu wykazania, że owa niezdolność ustala, wobec czego jego przełożony służbowy doszedł do wniosku, że pismo informujące o zamiarze wykorzystania urlopu nie odniosło skutku i w rezultacie urlop taki nie został funkcjonariuszowi udzielony. To stanowisko organ drugiej instancji uznał za usprawiedliwione zaznaczając, iż nie ma powodów do przyjęcia, że doszło do przerwania biegu wspomnianego 12-miesięcznego okresu ochronnego.

Bez względu bowiem na to, czy uznać, że okres od 14 marca do 20 marca 2019 r. był okresem wykorzystywania urlopu wypoczynkowego, czy też przyjąć, że do udzielenia w tym czasie urlopu nie doszło, to oczywistym jest, że wykonywanie obowiązków służbowych przez funkcjonariusza nie miało miejsca.

Mimo przerwania ciągłości zwolnienia lekarskiego w związku z chorobą policjanta, nie nastąpiło więc przerwanie okresu nieświadczenia służby od czasu jej zaprzestania z powodu choroby. W tej sytuacji, w ocenie organu odwoławczego, spełniona została przesłanka określona w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji albowiem funkcjonariusz od 24 kwietnia 2018 r. do dnia wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby przez organ pierwszej instancji nie pełnił służby, której wykonywania zaprzestał z powodu choroby.

KWP zwrócił przy tym uwagę, że w świetle orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej z [...] lutego 2019 r. funkcjonariusz w spornym okresie, w którym zamierzał korzystać z urlopu, był już trwale niezdolny do służby w Policji i zaliczony - począwszy od 25 lutego 2019 r. - do trzeciej grupy inwalidzkiej.

W konsekwencji - zdaniem KWP - fakt złożenia przez policjanta pisma informującego o zamiarze wykorzystania planowanego urlopu wypoczynkowego na około miesiąc przed upływem wspomnianego okresu ochronnego jest zamierzonym działaniem ukierunkowanym na uzyskanie "przerwy" w ciągłości zwolnienia lekarskiego w celu obejścia przepisu prawa mającego chronić trwałość stosunku służbowego policjanta w okresie 12 miesięcy trwania choroby.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i uznając zarzuty podniesione w skardze oraz przytoczone w związku z nimi argumenty za bezpodstawne.

Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podniósł, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było ustalenie czy zasadnie w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy organy podjęły decyzję w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby z 15 maja 2019 r. z powodu orzeczenia o trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, przy niespornie istniejącej absencji chorobowej funkcjonariusza wykazanej zaświadczeniami lekarskimi w okresie od 24 kwietnia 2018 r. do 13 marca 2019 r. i od 21 marca 2019 r. do 22 kwietnia 2019 r.

W niniejszej sprawie za podstawę wyroku Sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu, albowiem nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jakkolwiek przy wydaniu decyzji doszło do uchybień prawa procesowego a to art. 10 § 1 k.p.a, poprzez niezapewnienie stronie prawa do czynnego udziału w postępowaniu i nieumożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, jednak to uchybienie jest bez wpływu na wynik sprawy.

Przechodząc dalej do oceny legalności spornej decyzji w zakresie zastosowanych w niej przepisów prawa materialnego Sąd nie stwierdził aby przy jej wydaniu doszło do ich uchybienia. Podstawą materialno-prawną zaskarżonej decyzji są przepisy art. 41 ust. 1 pkt 1 i art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych sprawy bezspornie wynika, że ostatecznym orzeczeniem [...] RKL z [...] lutego 2019 r. skarżący uznany został za trwale niezdolnego do służby w Policji, zdolnego do wykonywania pracy poza warunkami służby mundurowej.

Jednocześnie skarżący zaliczony został do trzeciej grupy inwalidów, którego inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą w Policji. Skarżący zaprzestał służby z powodu choroby od 24 kwietnia 2018 r. i do 13 marca 2019 r. przebywał na ciągłym zwolnieniu lekarskim. W okresie od 14 marca 2019 r. do 20 marca 2019 r. nie przebywał na zwolnieniu lekarskim oświadczając, iż w tym okresie czasu wykorzystuje ujęty w planie grafików urlop, gdzie od 21 marca 2019 r. przedłożył kolejne zwolnienia lekarskie do 22 kwietnia 2019 r. Sporną w tym względzie jest okoliczność, czy jak funkcjonariusz utrzymuje skorzystanie z urlopu w okresie od 14 marca 2019 r. do 20 marca 2019 r. stanowi o przerwie w okresie nieprzerwanego okresu zaprzestania służby z powodu choroby. Zdaniem organu nieobecność funkcjonariusza w służbie w okresie od 14 do 20 marca 2019 r. nie mogła nie być wliczona do 12 miesięcznego okresu ujętego w przepisie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji z tej jedynie przyczyny, iż nie było jej potwierdzenia zwolnieniem lekarskim.

Bez znaczenia dla organu jest to, czy w tym czasie doszło do wykorzystania urlopu, czy też nie, albowiem w tym czasie zgodnie z treścią orzeczenia lekarskiego funkcjonariusz w ww. okresie urlopu był już trwale niezdolny do służby i zaliczony od 25 lutego 2019 r. do III grupy inwalidzkiej.

W ocenie Sądu przyjęcie tego poglądu w sprawie i wydanie rozstrzygnięcia o zwolnieniu strony ze służby z 15 maja 2019 r. z uwagi na spełnienie warunku upływu 12 m-cy od dnia zaprzestania służby – czyli od 24 kwietnia 2018 r. jest słuszne. Organy zasadnie uznały, że stwierdzenie przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby stanowi podstawę do rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Jednocześnie Sąd ocenił, że właściwie organ uznał, iż 2 maja 2019 r. upłynął termin wskazany w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Nie ma podstaw do obliczania terminu wskazanego w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji od jakiejkolwiek innej daty niż od dnia zaprzestania służby z powodu choroby przy jednoczesnym uwzględnieniu przerwy w niepełnieniu służby z powodu wykorzystywania ujętego w grafiku urlopu wypoczynkowego, jak tego chce strona.

Mając na uwadze treść wydanego orzeczenia lekarskiego konieczną przesłanką przerwania biegu 12 miesięcznego okresu ochronnego zagwarantowanego art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji jest pełnienie obowiązków służbowych. Tych zaś, mając na uwadze treść orzeczenia lekarskiego z [...] lutego 2019 r., niespornie skarżący nie mógł wykonywać i nie wykonywał będąc w dacie wydania orzeczenia trwale niezdolnym do służby w Policji i zaliczonym do III grupy inwalidzkiej. Zatem we wskazanej sytuacji bez znaczenia dla legalności spornej decyzji pozostaje fakt czy okres od 14 do 20 marca 2019 r. był okresem wykorzystywania urlopu wypoczynkowego, czy też do wykorzystania tegoż urlopu nie doszło, skoro przepis art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji wyraźnie stanowi, iż zwolnienie ze służby w przypadku art. 41 ust 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 m-cy od zaprzestania służby z powodu choroby, której od 24 kwietnia 2018 r. do 2 maja 2019 r. skarżący nie pełnił.

Skarżący, nie zgadzając się z powyższym wyrokiem, wywiódł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił w trybie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie:

1. I. prawa materialnego poprzez:
2. 1. jego błędną wykładnię, a mianowicie art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 45 ust. 3 oraz art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, która doprowadziła do niezaliczenia do okresu pełnienia służby okresu urlopu wypoczynkowego, który został prawidłowo udzielony i wykorzystany w całości przez skarżącego w okresie od 14 marca 2019 r. do 20 marca 2019 r. i zakwalifikowania tego czasu jako zawierającego się w okresie 12 miesięcy zaprzestania służby z powodu choroby, co w przypadku prawidłowej wykładni doprowadziłoby do wydania odmiennego ustalenia i przyjęcia, że udzielenie urlopu wypoczynkowego przerywa bieg okresu, o którym mowa w art. 43 ust 1 ustawy o Policji, wydania odmiennego orzeczenia i uchylenia zaskarżonej decyzji;
3. 2. niezastosowanie § 4 ust 1-3 i § 6 ust. 1-3 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 września 2014 r. w sprawie urlopów policjantów, które w razie prawidłowego zastosowania pozwoliłyby na ustalenie, iż okres od 14 marca 2019 r. do 20 marca 2019 r. winien być liczony jako przerwa w 12 miesięcznym okresie zaprzestania pełnienia służby z powodu choroby, a które to ustalenie doprowadziłoby do wydania odmiennego orzeczenia i uchylenia zaskarżonej decyzji;
4. II. przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy:
5. 1. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 10 i 11 k.p.a., w zakresie w jakim postępowanie dotyczyło kwestii ustalenia: czy urlop wypoczynkowy został rzeczywiście udzielony i wykorzystany przez skarżącego, oraz w zakresie ustalenia, czy zapewnienie udziału skarżącemu w postępowaniu administracyjnym mogłoby doprowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy, poprzez ustalenie, że udział strony w postępowaniu administracyjnym co prawda nie był zapewniony, jednakże nie wpłynąłby on na wynik postępowania, z uwagi na treść orzeczenia lekarskiego, a które to ustalenie zostało poczynione w wyniku wybiórczej oceny materiału dowodowego oraz nieprawidłowej wykładni wyżej wskazanych przepisów, co w przypadku braku tych uchybień winno w zakresie kontroli legalności skutkować zastosowaniem środka określonego w ustawie i uchyleniem zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., celem przeprowadzenia postępowania dowodowego i dopuszczenia dowodów z dokumentów w zakresie:
6. • ustalenia od kiedy organ administracji dysponował ostatecznym orzeczeniem lekarskim (które zostało wysłane dopiero 29 marca 2019 r. a doręczone stronie 10 kwietnia 2019 r.);
7. • na jakiej podstawie przyjęty został raport dotyczący miejsca pobytu skarżącego w czasie udzielonego mu urlopu wypoczynkowego;
8. • na jakiej podstawie i kiedy zatwierdzony został grafik urlopów oraz planowanych szkoleń m.in. dla skarżącego z 25 lutego 2019 r., w którym przewidziano dla skarżącego urlop wypoczynkowy, a po jego zakończeniu m.in. szkolenie z posługiwania się bronią, a które to okoliczności wskazywałyby, iż skarżący był traktowany przez przełożonych jako zdolny do służby, okres urlopu wypoczynkowego nie stanowił przerwy w pełnieniu służby z powodu choroby, planowano prowadzenie z nim dalszych szkoleń, a udzielenie urlopu wypoczynkowego odbyło się zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ponadto wykazałyby, iż organ celowo nie zgromadził dokumentacji dotyczącej urlopu, by uzasadnić rażące naruszenia prowadzonego postępowania administracyjnego;
9. 2. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że w toku postępowania organ nie przeprowadził dowodów z urzędu, wskazujących na fakt, iż z uwagi na udzielenie stronie urlopu wypoczynkowego nastąpiło przerwanie biegu terminu określonego w § 43 ust 1 ustawy o Policji, oraz że doszło do faktycznego udzielenia urlopu skarżącemu, co niewątpliwie potwierdziłyby dokumenty w postaci:
10. • raportu dotyczącego miejsca pobytu skarżącego w czasie udzielonego mu urlopu wypoczynkowego,
11. • grafiku urlopów oraz planowanych szkoleń m.in. dla skarżącego z 25 lutego 2019 r., w którym przewidziano dla skarżącego urlop wypoczynkowy, a po jego zakończeniu m.in. szkolenie z posługiwania się bronią.

W sytuacji, w której zarówno decyzja, jak i treść odpowiedzi na skargę zakłada istnienie dwóch wykluczających się stanów faktycznych co do kwestii ustalenia udzielenia urlopu, co w konsekwencji wskazywało, iż materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, a co przy uzupełnieniu materiału dowodowego, spowodowałoby wydanie odmiennej w treści niż zaskarżona decyzji;

3. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 108 § 1 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej ustalił, iż powołany przez organ administracji interes w nadaniu decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza policji rygoru natychmiastowej wykonalności mieści się w zakresie określonym powyższym przepisem, podczas gdy działanie to miało niewątpliwie charakter wyłącznie represyjny, a twierdzenia o rzekomym blokowaniu stanowiska przez skarżącego niezdolnego do służby, w sytuacji w której powszechnie znane są braki kadrowe w Policji - charakter pozorny i zmierzający do obejścia przepisów o okresie ochronnym.

4. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez zaniechanie odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów zawartych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a to dotyczących zaniechania przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz skutków niedopuszczenia strony do udziału w sprawie, oraz podnoszonego zarzutu, iż udzielenie urlopu wypoczynkowego przerywało okres 12 miesięcy przerwy w pełnieniu służby, które to okoliczności nie pozwalają na ustalenie motywów jakimi kierował się Sąd wydając wyrok w niniejszej sprawie, gdyż uzasadnienie zawiera jedynie lakoniczne powielenie stanowiska organu administracji.

Skarżący, wskazując na powyższe naruszenia, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, skierowanie sprawy na rozprawę, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.

KWP w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie od skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny, w związku ze zmianą art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.) wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z poz. 1090), poinformował strony postępowania, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, w sprawach, w których strony nie zrzekły się przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadza rozprawę wyłącznie zdalnie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość, jeżeli wszystkie strony wyrażą na to zgodę.

We wskazanym wyżej okresie nie przeprowadza się rozpraw w siedzibie Sądu z udziałem stron. Jeżeli którakolwiek z wezwanych stron oświadczy, że nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Jeżeli wszystkie strony oświadczą zgodnie, że wyrażają zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a.

W związku z powyższym zwrócono się do stron postępowania o udzielenie informacji, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, czy wyrażają zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, co zdecydowanie może przyspieszyć rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej. W razie wyrażenia zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, strony zostały poinformowane o możliwości przedstawienia, w terminie 7 dni, dodatkowych wyjaśnień na piśmie. Jednocześnie w przypadku, gdy strony postępowania nie wyrażają zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił się o udzielenie informacji, czy strona posiada możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie zdalnej przy użyciu informatycznej aplikacji.

Ponadto strony postępowania zostały zawiadomione, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych – Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a rozprawy nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący oraz organ oświadczyli, że nie wyrażają zgody na rozpoznanie spawy na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu - niezależnie od powyższych granic - nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego staje się zatem orzeczenie sądu pierwszej instancji w takim zakresie, w jakim zostało zaskarżone, oraz w świetle tych podstaw kasacyjnych, które zostały wskazane i skonkretyzowane przez skarżącego kasacyjnie.

W rozpoznawanej sprawie zgłoszone zostały zarzuty naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania wiążą się w sposób bezpośredni z zarzutami naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do podstawowej kwestii w niniejszej sprawie, tj. do poprawności dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. W myśl art. 43 ust. 1 ww. ustawy zwolnienie policjanta ze służby w tym przypadku nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby.

Niewątpliwie celem regulacji zawartej w art. 41 ust. 1 pkt 1 i art. 43 ust. 1 ustawy o Policji jest zapewnienie możliwości wykluczenia z grona funkcjonariuszy tych policjantów, którzy z uwagi na swój stan zdrowia w sposób trwały nie mogą już dalej pełnić służby i tym samym realizować niezwykle ważkich zadań powierzonych macierzystej formacji. Jednocześnie ustawodawca wykluczył możliwość natychmiastowego rozwiązania z takimi policjantami stosunku służbowego, gwarantując funkcjonariuszom prawo do pozostania w służbie ale wyłącznie przez pewien, ściśle określony okres, to jest przez 12 miesięcy od dnia zaprzestania przez nich wykonywania obowiązków służbowych z powodu choroby. Taką gwarancję ustawodawca powiązał z datą zwolnienia policjanta ze służby a nie z datą wydania decyzji.

Ochrona przewidziana przepisem art. 43 ust. 1 ustawy o Policji służy wyłącznie tym policjantom, którzy przez pewien okres nie pełnili służby z powodu choroby i komisja lekarska stwierdziła ich trwałą niezdolność do służby w Policji. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym przepis art. 43 ust. 1 ww. ustawy odnosi się do nieprzerwanego okresu zaprzestania służby z powodu choroby funkcjonariusza Policji, a nie do nieprzerwanego okresu zwolnienia lekarskiego. Fakt nielegitymowania się zwolnieniami lekarskimi nie zaprzecza sam w sobie, że funkcjonariusz nadal nie jest niezdolny do służby z powodu choroby (zob. wyrok NSA z 19 grudnia 2019 r., I OSK 1392/19). Podkreślenia przy tym wymaga, że pełnienie służby oznacza wykonywanie zadań przydzielonych funkcjonariuszowi w ramach istniejącego stosunku służbowego. Jedynie faktyczne podjęcie służby przemawiałoby za uznaniem, że doszło do przerwania okresu określonego w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji.

Tak też powyższe przepisy zinterpretował Sąd pierwszej instancji i organy orzekające w sprawie, a kontrolując legalność wydanego w sprawie rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji zaakceptował zastosowanie tak rozumianych przepisów w okolicznościach przedmiotowej sprawy. Dlatego też pierwszy z zarzutów naruszenia prawa materialnego nie zasługiwał na uwzględnienie.

Orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z [...] lutego 2019 r. dowodzi braku niezbędnej sprawności fizycznej i psychicznej oraz wyklucza możliwość pełnienia przez skarżącego służby w Policji. Stanowi zatem samoistną i obligatoryjną podstawę do rozwiązania z policjantem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji.

Skarżący od 24 kwietnia 2018 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. W okresie, na który nie zostało wystawione zwolnienie lekarskie, tj. od 14 marca 2019 r. do 20 marca 2019 r. nie wykonywał zadań służbowych, gdyż po zakończeniu zwolnienia lekarskiego nie stawił się do służby. Nie została zatem ustalona jego zdolność do pełnienia służby. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 229 § 2 k.p. pracownik podlega okresowym badaniom lekarskim. W przypadku niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni, spowodowanej chorobą, pracownik podlega ponadto kontrolnym badaniom lekarskim w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku.

Skarżący takim badaniom nie poddał się, pomimo iż jego nieobecność w służbie z powodu choroby trwała dłużej niż 30 dni. Z istoty urlopu wypoczynkowego i przepisu art. 83 ustawy o Policji można odczytać normę, wg której urlopu wypoczynkowego można udzielić policjantowi zdolnemu do pełnienie służby, który to warunek w rozpoznawanej sprawie nie został zrealizowany. Skarżący zaś orzeczeniem [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z [...] lutego 2019 r. został uznany za trwale niezdolnego do służby w Policji. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącego, że w okolicznościach tej sprawy urlop wypoczynkowy przerwał bieg okresu, o którym stanowi art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. 2 maja 2019 r. upłynął termin wskazany w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji

Niezasadny jest zatem także drugi z zarzutów naruszenia prawa materialnego. Przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 września 2014 r. w sprawie urlopów policjantów nie mogły znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie albowiem dotyczy ona zwolnienia skarżącego ze służby, nie zaś zasad udzielania funkcjonariuszom urlopów wypoczynkowych. Okres od 14 marca 2019 r. do 20 marca 2019 r., z naprowadzonych wcześniej powodów, nie przerwał 12-miesięcznego okresu zaprzestania pełnienia służby z powodu choroby.

Na usprawiedliwionych podstawach nie zostały oparte także zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zauważenia przy tym wymaga, że skarżący kasacyjnie formułując zarzuty naruszenia szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie precyzuje w czym upatruje naruszenie poszczególnych przepisów, co powoduje, że do tak opracowanych zarzutów można odnieść się tylko w sposób generalny.

Z zasad ogólnych postępowania administracyjnego zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego wynika szereg istotnych obowiązków organów administracyjnych, w tym – w uproszczeniu - obowiązek działania na podstawie przepisów prawa (art. 6), prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej (art. 8), zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym jego stadium (art. 10 § 1), wyjaśniając zasadność przesłanek, jakimi organy kierują się przy załatwieniu sprawy (art. 11 § 1), działania wnikliwego i szybkiego (art. 12).

Nadto organy administracyjne mają obowiązek praworządnego działania i podejmowania wszelkich czynności w celu wyjaśnienia sprawy i jej załatwienia z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7), jak też informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, udzielając niezbędnych wyjaśnień i wskazówek w celu uniknięcia przez strony szkody wywołanej nieznajomością prawa (art. 9). Ocena zachowania się organu stosownie do przytoczonych reguł wymaga każdorazowego odniesienia do okoliczności indywidualnej sprawy administracyjnej, także pod kątem skutków ewentualnych zaniedbań

Zauważyć także należy, że określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepisy prawa materialnego będące podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Celem każdego postępowania wyjaśniającego nie jest ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych łączących się z daną sprawą, lecz okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy z punktu widzenia norm prawa materialnego znajdujących w tej sprawie zastosowanie. Żaden organ nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może on pominąć jedynie środków dowodowych na wskazane przez stronę okoliczności, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające – w ocenie organu procesowego a nie strony postępowania – znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a., organ ma obowiązek dokładnie zbadać sprawę, tak aby w sposób prawidłowy ustalić jej stan faktyczny. Wzmocnieniem tej reguły jest nałożony na organ obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Dopiero dysponując całokształtem materiału dowodowego, organ może ocenić daną okoliczność i uznać ją za udowodnioną bądź nie (art. 80 k.p.a.). Oczywistym jest, że wyłącznie należycie ustalony stan faktyczny pozwala na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa. Jeżeli stan ten nie został wyczerpująco ustalony, to nie można przesądzać rozstrzygnięcia sprawy. Brak pełnych ustaleń uniemożliwia ocenę, czy okoliczności danej sprawy odpowiadają stanowi hipotetycznemu, przewidzianemu w konkretnej normie prawnej. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w świetle konstytucyjnego modelu sądowej kontroli działalności publicznej sąd administracyjny nie posiada co do zasady kompetencji do dokonywania ustaleń stanu faktycznego w będącej przedmiotem jego rozpoznania sprawie administracyjnej.

Obowiązkiem sądu administracyjnego pierwszej instancji jest zatem zbadanie, czy organ administracji publicznej, dokonując ustalenia stanu faktycznego, nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz zajęcie stanowiska, jaki stan faktyczny został przez sąd przyjęty.

Podkreślenia także wymaga, że ciążący na organie obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego nie jest nieograniczony, inaczej niemożliwym byłoby zakończenie każdego postępowania w obawie przed pominięciem jakiegoś dowodu. Obciąża on organ do tej chwili, gdy stan faktyczny zostanie ustalony w sposób niebudzący wątpliwości albo gdy zgromadzone zostaną wszystkie dostępne dowody i dalszego uzupełnienia materiału dowodowego nie można już oczekiwać.

Analizując okoliczności tej sprawy, w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, niepodobna zarzucić organowi uchybienia przepisom procesowym wskazanym w skardze kasacyjnej. Organy administracji przytoczonym wymogom sprostały, bowiem wyjaśniły sprawę do rozstrzygnięcia i wydały orzeczenia zgodne z zasadą praworządności. Okoliczności wskazywane przez skarżącego jako niewyjaśnione są irrelewantne z uwagi na treść znajdujących zastosowanie w sprawie norm prawa materialnego, co zostało wykazane powyżej, jak też omówione przez Sąd pierwszej instancji. W sprawie istotne są fakty obiektywne, a te nie pozwalają na przyjęcie, że skarżący w okresie od 14 do 20 marca 2019 r. był zdolny do pełnienia służby. Nie dysponował bowiem stosownym zaświadczeniem lekarskim dopuszczającym go do służby wymaganym po nieobecności w służbie z powodu choroby trwającej ponad 30 dni. Nawet gdyby skarżący stawił się do służby 14 marca 2019 r., to i tak nie mógłby przystąpić do jej wykonywania.

Zbędne było zatem ustalanie okoliczności wskazanych w skardze kasacyjnej w sytuacji gdy nie odnoszą się one do istotnych elementów stanu faktycznego. Jeszcze raz trzeba zaakcentować, że koniecznym warunkiem przerwania 12 miesięcznego okresu ochronnego zagwarantowanego art. 43 ust. 1 ustawy o Policji jest pełnienie obowiązków służbowych, co w rozpoznawanej sprawie nie zaistniało.

Chybiony jest zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 108 § 1 k.p.a. Istotą natychmiastowej wykonalności decyzji administracyjnych jest to, że decyzja staje się wykonalna pomimo tego, że nie jest ostateczna. Instytucja ta dotyczy zatem wykonalności decyzji nieostatecznych. W przypadku gdy decyzja natychmiast wykonalna staje się ostateczna, nie obowiązują już żadne ograniczenia w jej wykonaniu. Tym samym nadanie rygoru na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. wywołuje skutki wyłącznie w sferze tymczasowej wykonalności decyzji i w takiej też sferze pozostaje aktualne kontestowanie prawidłowości zastosowania owego rygoru (por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2020 r., I OSK 968/19). Co do zasady ważnym interesem społecznym uprawniającym do zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności jest potrzeba zapewnienia jednostkom organizacyjnym Policji odpowiedniej obsady kadrowej.

Oznacza to, że zastosowanie w rozkazie personalnym o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji, z powodu trwałej niezdolności do służby, stwierdzonej w, rygoru natychmiastowej wykonalności jest dopuszczalne i mieści się w przesłance ważnego interesu społecznego, o którym mowa w art. 108 § 1 k.p.a. Wbrew stanowisku skarżącego okoliczności przedmiotowej sprawy nie wskazują aby nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności miało charakter represyjny, zaś twierdzenia organu o blokowaniu stanowiska miały charakter pozorny i zamierzający do obejścia przepisów o charakterze ochronnym. Skarżący zaś swoich twierdzeń w tym zakresie w sposób przekonujący nie uargumentował.

Nie zasługiwał tez na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, przez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2012 r., II OSK 1485/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu.

Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2013 r., II OSK 1751/11). Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga przy tym szczegółowego odniesienia się przez sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Jak bowiem przyjmuje judykatura, z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd administracyjny pierwszej instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji niemających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu.

Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy. Jeżeli wyczerpujące przedstawienie i wyjaśnienie podstawy prawnej zamyka zagadnienie stanu prawnego sprawy to tym bardziej zbędne jest ustosunkowanie się do tych argumentów skargi, które pozostają bez związku z istotą normy prawnej, której prawidłowość interpretacji i zastosowania przez organ stanowi przedmiot kontroli sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2017r., II GSK 5181/16).

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania art. 41 ust. 1 pkt 1 i art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Sąd określił też jakie fakty są istotne z punktu widzenia norm prawa materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki NSA: z 27 lipca 2012 r., I FSK 1467/11, z 13 maja 2013 r., II FSK 358/12), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w myśl art. 204 pkt 1 p.p.s.a.