Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu sprawy ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej także jako: Spółka) na bezczynność Parku Naukowo-Technologicznego [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej także jako: Park Naukowo-Technologiczny) w przedmiocie informacji publicznej, w punkcie 1 wyroku z dnia 9 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SAB/Gl 228/22 stwierdził bezczynność Parku Naukowo-Technologicznego, w punkcie 2 stwierdził, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie 3 zobowiązał Park Naukowo-Technologiczny do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem, w punkcie 4 oddalił skargę w pozostałym zakresie, a w punkcie 5 zasądził od Parku Naukowo-Technologicznego na rzecz Spółki kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Spółka pismem z dnia 28 lutego 2022 r. zwróciła się do Parku Naukowo-Technologicznego o udostępnienie informacji publicznej w postaci kosztorysu inwestorskiego do postępowania przetargowego nr [...].
Park Naukowo-Technologiczny w odpowiedzi na wniosek Spółki w piśmie z dnia 4 marca 2022 r. poinformował, że w jego ocenie kosztorys inwestorski nie jest dokumentem, do którego mają zastosowanie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, a ponadto w myśl ww. ustawy Park Naukowo-Technologiczny nie jest organem administracji publicznej zobowiązanym do udostępnienia wnioskowanego dokumentu.
Spółka w piśmie z dnia 15 marca 2022 r. wskazała, że odmowa udostępnienia żądanego przez nią dokumentu jest bezzasadna, bowiem kosztorys inwestorski stanowi informację publiczną, co zresztą potwierdzono w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2208/12 oraz z dnia 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 3168/15. Ponadto, Spółka zgodziła się z tym, że Park Naukowo-Technologiczny nie jest organem administracji publicznej, ale wskazała jednocześnie, że jest on sp. z o.o. z większościowym udziałem Miasta G., a więc zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej zobowiązany jest do udostępnienia informacji publicznej. W związku z powyższym Spółka ponowiła swój wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci udostępnienia kosztorysu inwestorskiego do postępowania przetargowego nr [...].
Pismem z dnia 4 kwietnia 2022 r. Park Naukowo-Technologiczny podtrzymał wyrażone wcześniej stanowisko w sprawie i odnosząc się do przywołanych wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślił, że zapadły one w odmiennych stanach faktycznych, bowiem o ile kosztorys sporządzony w toku postępowania przetargowego w ramach ustawy Prawo zamówień publicznych przez organ administracji publicznej jest informacją publiczną, o tyle kosztorys sporządzony w toku wyłaniania oferenta, w sytuacji w której podmiot nie jest zobowiązany do stosowania ustawy Prawo zamówień publicznych, a kosztorys nie jest sporządzany przez organ administracji publicznej, taką informacją nie jest.
W piśmie z dnia 29 kwietnia 2022 r. Spółka wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Parku Naukowo-Technologicznego polegającą w jej ocenie na nieudostępnieniu informacji publicznej w postaci przekazania kosztorysu inwestorskiego do postępowania przetargowego nr [...] i wniosła o uwzględnienie skargi, zobowiązanie parku Naukowo-Technologicznego do dokonania czynności materialno-technicznej polegającej na udostępnieniu żądanej informacji publicznej poprzez przesłanie jej na adres mailowy Spółki w terminie 5 dni od daty uprawomocnienia się wyroku, stwierdzenie, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, wydanie postanowienia w trybie art. 155 Prawa o postepowaniu przed sądami administracyjnymi celem poinformowania podmiotów właścicielskich w stosunku do Parku Naukowo-Technologicznego, tj. Gminy G. oraz Politechniki [...] w G. o istotnych naruszeniach prawa oraz okolicznościach mających wpływ na ich powstanie w zakresie bezprawnego niewykonania czynności materialno-technicznej polegającej na udostępnieniu żądanej przez Spółkę informacji publicznej, a także o zasądzenie od Parku Naukowo-Technologicznego na rzecz Spółki zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata, według norm przepisanych oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów ze wskazanych w skardze dokumentów.
W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że Gmina G. posiada w spółce Park Naukowo-Technologiczny ponad 68% udziałów, a więc z uwagi na swoją strukturę własnościową Park Naukowo-Technologiczny dysponuje majątkiem publicznym. Ponadto, Spółka wskazała, że do przeważającej działalności Parku Naukowo-Technologicznego należą badania naukowe i prace rozwojowe w dziedzinie pozostałych nauk przyrodniczych i technicznych. W związku z powyższym w ocenie Spółki Park Naukowo-Technologiczny jest, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej.
Ponadto, Spółka podniosła, że na uwzględnienie nie zasługuje także argumentacja Parku Naukowo-Technologicznego jakoby żądana informacja nie stanowiła informacji publicznej, bowiem kosztorys inwestorski sporządzony przez Park Naukowo-Technologiczny, jako spółkę realizującą zadania publiczne, w której większościowym wspólnikiem jest Gmina G. (jednostka samorządu terytorialnego), a dodatkowo będąc jednocześnie zobowiązaną do stosowania ustawy Prawo zamówień publicznych, stanowi informację publiczną.
W odpowiedzi na skargę Park Naukowo-Technologiczny wniósł o jej oddalenie, a także o oddalenie wniosku Spółki o wydanie postanowienia w trybie art. 155 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz o zasądzenie od Spółki na rzecz Parku Naukowo-Technologicznego zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Park Naukowo Technologiczny wskazał, że prawidłowa wykładnia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej zdaje się prowadzić do wniosku, że dokument zwany "kosztorysem inwestorskim", który jest tak naprawdę ustaleniem wartości szacunkowej przedmiotu zamówienia, dokonanej przez zamawiającego zgodnie z zasadami ustawy Prawo zamówień publicznych, na etapie przygotowania postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, nie stanowi załącznika do protokołu postępowania o udzielenie zamówienia ani też informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a więc w ocenie Parku Naukowo-Technologicznego nie podlega obowiązkowi udostępnienia.
W kontekście powyższego Park Naukowo-Technologiczny zwrócił uwagę na to, że informacja na temat ustalenia wartości szacunkowej zamówienia nie może być uznana za informację publiczną, gdyż informacji publicznej nie stanowią dokumenty wewnętrzne spółki, która nie jest organem administracji państwowej, a który to dokument ma wyłącznie na celu przygotowanie przyszłego postępowania przetargowego. Park Naukowo-Technologiczny powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 89/09, w którym stwierdzono, że decydujące znaczenie dla udostępnienia danego dokumentu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej ma cel, w jakim dokument został opracowany.
Wobec powyższego ustalenie wartości zamówienia na użytek organu administracji publicznej, czy też podmiotu organizującego przetarg w przedmiocie zasadności wszczęcia w przyszłości postępowania o udzielenie zamówienia publicznego nie stanowi informacji publicznej, gdyż dokument zawierający informację o ustaleniu wartości zamówienia jest dokumentem wewnętrznym, związanym ze sferą motywacyjną podmiotu podejmującego decyzję o wszczęciu postępowania przetargowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w punkcie 1 wyroku z dnia 9 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SAB/Gl 228/22 stwierdził bezczynność Parku Naukowo-Technologicznego, w punkcie 2 stwierdził, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie 3 zobowiązał Park Naukowo-Technologiczny do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem, w punkcie 4 oddalił skargę w pozostałym zakresie, a w punkcie 5 zasądził od Parku Naukowo-Technologicznego na rzecz Spółki kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że Park Naukowo-Technologiczny jest spółką z kapitałem zakładowym w kwocie 12.020.000,00 zł i dzieli się on na udziały, z których to Gmina G. posiada 2054 udziałów o wartości 8216000,00 zł, zaś drugim udziałowcem jest Politechnika [...], która posiada udziały w ilości 826 o wartości 3.304000,00 zł. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że z uwagi na to, że większościowym udziałowcem w tej spółce jest Gmina G., która jest jednocześnie wspólnikiem dominującym, to Park Naukowo-Technologiczny - jako osoba prawna, w której pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów ma Gmina G. - jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyjaśnił, że w takiej sytuacji przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nakładają na podmiot zobowiązany do udzielenia informacji określone obowiązki. Podmiot ten winien bowiem albo udzielić takiej informacji w terminie określonym w art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej, albo odmówić jej udostępnienia w trybie decyzji administracyjnej, o czym stanowi art. 16 ust. 1 ustawy lub też umorzyć postępowanie (w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy).
Natomiast w przypadku, gdy żądana informacja nie nosi cech informacji publicznej, albo podlega ona udostępnieniu w oparciu o inne podstawy prawne (art. 1 ust. 2 ustawy) lub w sytuacji nieposiadania przez organ żądanej informacji, wystarczające jest przekazanie wnioskodawcy wyjaśnienia o przyczynie nieudzielania informacji. W takich sytuacjach działanie organu powinno przybrać formę pisma (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2571/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 73/13).
W związku z powyższym Sąd I instancji podkreślił, że brak któregokolwiek ze wskazanych działań lub działanie nieprawidłowe w świetle obowiązującego prawa musi prowadzić do przyjęcia, że podmiot zobowiązany dopuszcza się bezczynności w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie zgodził się z poglądem wyrażonym w niniejszej sprawie przez Park Naukowo-Technologiczny, który uznał, że żądana przez Spółkę informacja nie ma charakteru informacji publicznej i w konsekwencji zwykłym pismem odmówił jej udzielenia. W ocenie Sądu I instancji pytanie dotyczące kosztorysu inwestorskiego do postępowania przetargowego nr [...], z racji faktu dysponowania i gospodarowania przez Park Naukowo-Technologiczny mieniem komunalnym, dotyczy informacji publicznej. W takiej sytuacji w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej Spółka miała prawo do informacji o tym, jak konkretne środki publiczne (gminne mienie) są rozdysponowywane przez Park Naukowo-Technologiczny, a sposób rozdysponowania bezspornie wynika z kosztorysu inwestorskiego. Jak wyjaśnił Sąd I instancji, w tymże bowiem dokumencie zawarte są informacje związane z planowanymi wydatkami inwestorskimi związanymi z konkretnym postępowaniem przetargowym.
Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach powołał się na wyrok z dnia 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 3168/15, w którym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że kosztorys inwestorski jest dokumentem, który stanowi podstawę do planowania wydatków podmiotu publicznego i określa sposób gospodarowania mieniem komunalnym, którego obowiązek sporządzenia wynika wprost z art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo zamówień publicznych.
W związku z powyższym Sąd I instancji stwierdził, że Park Naukowo-Technologiczny błędnie uznając, że żądane informacje nie są informacjami publicznymi, popadł w zwłokę w należytym załatwieniu wniosku Spółki, dlatego jej skarga zasługiwała na uwzględnienie w tym zakresie na podstawie art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Park Naukowo-Technologiczny zaskarżając ten wyrok w części, tj. w zakresie punktów: 1, 2, 3 i 5 wyroku, wnosząc o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi Spółki oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za obie instancje, zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu, na podstawie art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie prawa materialnego, tj.:
- 1) art. 3 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez jego błędne zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym i przyjęcie, że sporządzony przez podmiot obowiązany kosztorys inwestorski w ramach postepowania przetargowego [...], jest dokumentem podlegającym ujawnieniu w trybie powołanej ustawy, podczas gdy podmiot obowiązany nie miał obowiązku stosować przepisów aktualnej ustawy Prawo zamówień publicznych, a ponadto podmiot wbrew ustaleniom Sądu l Instancji nie dysponuje i nie gospodaruje mieniem komunalnym, jak również nie jest spółką komunalną;
- 2) art. 4 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Park Naukowo-Technologiczny gospodaruje i finansuje inwestycję objętą postępowaniem przetargowym nr [...] z publicznych środków gminnych, podczas gdy podmiot obowiązany nie gospodaruje mieniem komunalnym, a inwestycja będąca przedmiotem ww. postępowania przetargowego nie jest finansowana ze środków gminnych tylko ze środków pochodzących z Unii Europejskiej, Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014-220 w ramach umowy [...], które to środki nie są środkami komunalnymi ani gminnymi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że Sąd I instancji obowiązek ujawnienia wnioskowanej informacji, która w jego ocenie jest informacją publiczną, wywodzi wyłącznie z analizy struktury właścicielskiej podmiotu zobowiązanego, przyjmując niejako automatycznie, że skoro większościowym udziałowcem w podmiocie jest Gmina G., to niejako podmiot taki jest z automatu w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej zobowiązany do jej udostępniania. Strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że wbrew ustaleniom Sądu I instancji Park Naukowo-Technologiczny nie dysponuje i nie gospodaruje mieniem komunalnym, a ponadto inwestycja realizowana w ramach postępowania przetargowego nr [...] nie jest inwestycją realizowaną ze środków gminnych, ani środków o charakterze komunalnym. Co więcej, w ocenie strony skarżącej kasacyjnie podmiot zobowiązany w niniejszej sprawie nie jest z mocy ustawy zobowiązany do stosowania przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych.
Strona skarżąca kasacyjnie wskazała także, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 257/20, że od dokumentów w ujęciu stricte urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej odróżnia się dokumenty wewnętrzne służące realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk i nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie od Parku Naukowo-Technologicznego na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do dochodzenia jej praw, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata, według norm przepisanych, oświadczając jednocześnie, że nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie. Spółka podniosła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie, w sposób prawidłowy ustalił, zgodnie zresztą z treścią wpisów w KRS, że Park Naukowo-Technologiczny jest spółką z kapitałem zakładowym, w której większościowym udziałowcem jest Gmina G., która jest jednocześnie wspólnikiem dominującym.
W ocenie Spółki na tej podstawie Sąd I instancji doszedł do słusznego wniosku, że Park Naukowo-Technologiczny jest osobą prawną, w której pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów ma Gmina G. i jest w związku z tym zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Spółka podkreśliła, że Park Naukowo-Technologiczny z racji swojej struktury właścicielskiej stanowi podmiot dysponujący mieniem publicznym, a twierdzenia strony skarżącej kasacyjnie przeczące temu oczywistemu faktowi są całkowicie bezpodstawne, bowiem większość wkładów przeznaczonych na działanie Parku Naukowo-Technologicznego została pokryta ze środków gminnych, a zatem siłą rzeczy dysponuje on środkami komunalnymi.
Ponadto Spółka dodała, że będący przedmiotem wniosku kosztorys jako dokument zawierający informacje o tym, jak środki publiczne są rozdysponowywane przez Park Naukowo-Technologiczny, stanowi informację publiczną, którą należało w sprawie udostępnić. Spółka podkreśliła przy tym, że to, że dany podmiot nie jest zobowiązany do stosowania ustawy Prawo zamówień publicznych nie świadczy automatycznie o tym, iż nie wydatkuje on środków publicznych i nie jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej dotyczącej tych środków. Spółka zaznaczyła także, że twierdzenia strony skarżącej kasacyjnie jakoby środki pochodzące z Unii Europejskiej nie były środkami komunalnymi są oczywiście sprzeczne z przepisami prawa, gdyż środki te stanowią środki publiczne i z tego powodu informacje dotyczące sposobu ich wydatkowania stanowią informację publiczną i podlegają udostępnieniu w tym trybie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie oparta została wyłącznie o pierwszą z podstaw kasacyjnych (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. o zarzuty naruszenia prawa materialnego. W skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a podkreślenia wymaga, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania służą m.in. kwestionowaniu ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że brak tego rodzaju zarzutów w niniejszej sprawie powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje, jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez Sąd I instancji.
Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie pierwszego z zarzutów sformułowanych w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie wskazała na naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach art. 3 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902) – dalej: u.d.i.p. którego upatruje w błędnym zastosowaniu ww. przepisów w ustalonym stanie faktycznym i przyjęciu, że sporządzony przed podmiot zobowiązany kosztorys inwestorski w ramach postępowania przetargowego nr [...] jest dokumentem podlegającym ujawnieniu w trybie powołanej ustawy, podczas gdy podmiot obowiązany nie miał obowiązku stosować przepisów aktualnej ustawy Prawo zamówień publicznych, a ponadto podmiot wbrew ustaleniom Sądu I instancji nie dysponuje i nie gospodaruje mieniem komunalnym, jak również nie jest spółką komunalną.
W odniesieniu do tak skonstruowanego zarzutu należy przypomnieć, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia.
Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091).
W odniesieniu do konstrukcji omawianego zarzutu sformułowanego jako zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego należy podkreślić, że niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego oznacza błąd w zakresie subsumcji stanu faktycznego wobec treści stosowanej normy prawnej. Może być zatem konsekwencją wcześniejszych błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, jak i błędnej wykładni prawa materialnego, ale może mieć miejsce również wtedy, gdy prawidłowe są ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego oraz wykładnia prawa materialnego, a wadliwość przejawia się wyłącznie w zestawieniu stanu faktycznego ze stanem prawnym sprawy. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej, jak już wskazywano, nie zakwestionowano ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy. Omawiany zarzut dotyczy niewłaściwego zastosowania prawa materialnego i również w jego treści nie zakwestionowano prawidłowości wykładni wskazanych w nim przepisów art. 3 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 6 ust. 2 u.d.i.p.
Wobec powyższego, w realiach niniejszej sprawy omawiany zarzut mógłby odnieść skutek jedynie w przypadku wykazania, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w przyjętym przez ten Sąd stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia. Błędu subsumcji strona skarżąca kasacyjnie jednak nie wykazała, co czyni omawiany zarzut nieskutecznym.
Przede wszystkim jednak o nieskuteczności omawianego zarzutu świadczy jego treść, która ewidentnie wskazuje na to, że strona skarżąca kasacyjnie próbuje za pomocą zarzutu naruszenia prawa materialnego zakwestionować poczynione przez Sąd I instancji ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego, również jako podstawę niewłaściwego zastosowania prawa materialnego. Tymczasem dokonanie błędnych ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego mogących być następnie podstawą zastosowania norm prawa materialnego stanowi naruszenie przepisów postępowania. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych.
Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego w odniesieniu do stanu faktycznego kwestionowanego w ramach tych zarzutów, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane, tj. w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12, LEX nr 1298298). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może skutecznie nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369).
Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy strona skarżąca kasacyjnie – tak jak w niniejszej sprawie - nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy, tj. zarzutami podniesionymi w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, to zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego ze względu na niewłaściwie ustalony stan faktyczny sprawy są co do zasady zarzutami nieskutecznymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09). Dlatego też omawiany zarzut naruszenia prawa materialnego również z tego powodu okazał się niezasadny.
Nieskuteczny okazał się także drugi z zarzutów naruszenia prawa materialnego, na podstawie którego strona skarżąca kasacyjnie wytknęła Sądowi I instancji naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że "Park Naukowo-Technologiczny gospodaruje i finansuje inwestycję objętą postępowaniem przetargowym numer [...] z publicznych środków gminnych, podczas gdy podmiot obowiązany nie gospodaruje mieniem komunalnym, a inwestycja będąca przedmiotem ww. postępowania przetargowego nie jest finansowana ze środków gminnych tylko ze środków pochodzących z Unii Europejskiej, Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014-220 w ramach umowy [...], które to środki nie są środkami komunalnymi ani gminnymi".
W związku z powyższym i w odniesieniu do konstrukcji omawianego zarzutu podkreślić należy, że strona skarżąca kasacyjnie, podnosząc zarzut błędnej wykładni określonych przepisów prawa powinna wskazać, na czym polega błędna wykładnia tych przepisów i jaka, jej zdaniem, powinna być ich prawidłowa wykładnia. Tymczasem w niniejszej sprawie strona skarżąca kasacyjnie nie tylko nie wykazała na czym polega w jej ocenie błędne rozumienie art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przez Sąd I instancji, ani też jaka powinna być prawidłowa wykładnia tych przepisów, lecz w ogóle nie odnosiła się do kwestii ich rozumienia przyjętego przez Sąd I instancji.
Co więcej, w ramach tego zarzutu strona skarżąca kasacyjnie ponownie próbuje zakwestionować poczynione przez Sąd I instancji ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego, a jak już wskazywano próba zwalczenia dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych nie może skutecznie nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Z uwagi na to również ten zarzut nie mógł osiągnąć skutku.
Skoro więc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co z kolei skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.
Stosownie do treści art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Dostrzegając zaistniałą omyłkę w zaskarżonym wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 2 sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.