Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Wa 367/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Szefa Kancelarii Senatu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, zobowiązał Szefa Kancelarii Senatu do rozpoznania wniosku J. S. z dnia [...] lutego 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1), stwierdził, że bezczynność Szefa Kancelarii Senatu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), a także zasądził od Szefa Kancelarii Senatu na rzecz J. S. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 3).
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu [...] lutego 2022 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej, J. S. (dalej: "skarżący") wystąpił do Kancelarii Senatu z wnioskiem o udostępnienie następującej informacji publicznej:
- • Kiedy i za co dyrektor CIS otrzymywał nagrody, dodatki senackie, premie lub inne dodatkowe formy wynagrodzenia?
- • Kiedy i za co wicedyrektorzy CIS (jest dwoje) otrzymywali nagrody, dodatki senackie, premie lub inne dodatkowe formy wynagrodzenia?
- • Kiedy i za co dyrektor gabinetu marszałka otrzymywał nagrody, dodatki senackie, premie lub inne dodatkowe formy wynagrodzenia?
- • Pytania dotyczą 2021 r.; uprzejmie proszę o udostępnienie zestawienia: miesiąc - kwota - powód i rodzaj gratyfikacji finansowej.
Pismem z 10 marca 2022 r. skarżący został poinformowany przez Kancelarię Senatu o wydłużeniu terminu udostępnienia żądanej informacji do 25 kwietnia 2022 r. z powodu konieczności podjęcia czynności analitycznych oraz analizy prawnej możliwości uwzględnienia wniosku.
W dniu 25 kwietnia 2022 r. Kancelaria Senatu poinformowała skarżącego, iż żądanie zawarte we wniosku nie stanowi informacji publicznej, gdyż w istocie dotyczy pozyskania informacji o nagrodach, dodatkach senackich, premiach lub innych dodatkowych formach wynagradzania wypłaconych konkretnym pracownikom, którzy nie pełnią funkcji publicznych w organie władzy publicznej, a powierzone im zadania mają charakter usługowy. Zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych, obowiązek udzielenia informacji publicznej o osobach zatrudnionych w urzędzie nie obejmuje informacji dotyczących pracowników niepełniących funkcji publicznych. Żądanie udostępnienia informacji o wysokości nagród, dodatków senackich, premii lub innych dodatkowych formach wynagradzania wypłaconych konkretnym pracownikom nie dotyczy in genere jawności wydatkowania środków publicznych przeznaczanych na działalność i funkcjonowanie organu, lecz pozyskania informacji ad personam o świadczeniu wypłaconemu konkretnej osobie.
Pismem z 25 maja 2022 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę Szef Kancelarii Senatu uznał zarzuty skargi za bezpodstawne i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm., zwana dalej: "u.d.i.p.") nie budzi wątpliwości, że Szef Kancelarii Senatu jako organ władzy publicznej jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W kwestii kryterium przedmiotowego należy wskazać na art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. dookreśla pojęcie informacji publicznej, przedstawiając przykładowy katalog danych mających walor informacji publicznej.
Sąd I instancji podkreślił, że nie podziela zapatrywania organu, iż osoby wymienione we wniosku skarżącego z [...] lutego 2022 r., tj. dyrektor i wicedyrektorzy CIS oraz dyrektor gabinetu Marszałka Senatu nie pełnią funkcji publicznych.
W rozumieniu doktryny, jak i orzecznictwa sądowoadministracyjnego za osobę pełniącą funkcję publiczną należy uznać każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie prawnej osoba wykonuje funkcję publiczną (vide M. Bidziński [w:] M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2010, s. 73-74).
Nawet osoby fizyczne niewchodzące w skład aparatu państwa, w pewnych warunkach powinny być traktowane jako osoby pełniące funkcje publiczne (E. Olejniczak-Szałowska, Prawo do informacji publicznej a prawo do prywatności osób pełniących funkcje publiczne w świetle orzecznictwa, CASUS 2015, nr 3 /77/, s. 17).
W niniejszej sprawie zarzucany stan bezczynności nie ustał po dniu wniesienia skargi, dlatego na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Szefa Kancelarii Senatu do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o czym orzekł w punkcie pierwszym sentencji wyroku.
Oceniając zaistniałą w przedmiotowej sprawie bezczynność w punkcie drugim sentencji wyroku w oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd uznał, iż nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być intepretowane ściśle. W niniejszej sprawie bezczynność Szefa Kancelarii Senatu wynikała z jego błędnej oceny, że wniosek nie dotyczy osób pełniących funkcje publiczne.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Szef Kancelarii Senatu, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- 1) art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na przyjęciu, że żądana informacja stanowi informację publiczną, ponieważ osoby wymienione we wniosku informacyjnym skarżącego są osobami pełniącymi funkcje publiczne poprzez sam fakt zajmowania stanowiska dyrektora i wicedyrektora jednostki organizacyjnej Kancelarii Senatu, bez dokonania analizy w oparciu o przesłanki wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku czy zajmowanie tych stanowisk ma związek z realizacją zadań o znaczeniu publicznym. Powyższe doprowadziło do błędnego przyjęcia, że wnioskowane informacje stanowią informację publiczną, a tym samym Szef Kancelarii Senatu pozostawał w bezczynności,
- 2) art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 u.d.i.p. przez wynikające z błędnej wykładni niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów, co skutkowało uznaniem żądanych informacji za informację publiczną, podczas gdy powinien zostać zastosowany art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2022 r. poz. 1634 z późn. zm., zwana dalej: "ustawa o finansach publicznych"), ponieważ powołany przepis ustawy o finansach publicznych stanowi przepis regulujący w sposób odmienny tryb i zasady dostępu do informacji publicznej, a także
- 3) przepisu art. 151 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy skarga powinna zostać oddalona, ponieważ wnioskowane informacje, należąc do sfery prywatnej a nie publicznej, nie stanowią informacji publicznej.
Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie lub - w razie uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona - o rozpoznanie skargi. Jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, a także oświadczył, że zrzeka się rozprawy.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. S. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego i prawa materialnego nie zasługiwały na uwzględnienie.
Jako niezasadny ocenić należy zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich błędną wykładnię.
Pojęcie informacji publicznej określa ustawodawca w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą.
Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu wykonującego władzę publiczną lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale także te, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Bez znaczenia jest również i to w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez dany podmiot i odnosiły się do niego bezpośrednio. Innymi słowy, dokumenty takie muszą wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 6 ust. 1 u.d.i.p. to stwierdzić należy, że ta podstawa kasacyjna została sformułowana w sposób niewłaściwy. Przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10).
Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyroki NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12; z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12; z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12).
Tymczasem art. 6 ust. 1 u.d.i.p. dzieli się na niższe jednostki redakcyjne: punkty i litery. W konsekwencji tak wskazana podstawa kasacyjna zmusza Sąd do domyślania się o jaką jednostkę redakcyjną tego przepisu chodziło stronie skarżącej kasacyjnie i uniemożliwia merytoryczne odniesienie się do tego zarzutu.
Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie de facto kwestionuje w istocie prawidłowość ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, tj. oceny złożonego wniosku pod kątem podstaw uznania, że jego zakresem objęto informacje mające charakter informacji publicznej, a nie błędną wykładnię przepisów prawa materialnego. Wskazuje, że WSA "nie dokonał analizy (...), że dyrektor i wicedyrektorzy dwóch jednostek organizacyjnych Kancelarii Senatu pełnia funkcje publiczne, lecz uznał, że osoby te przez sam fakt zajmowania stanowiska dyrektora i wicedyrektora można uznać za osoby pełniące funkcje publiczne.
W ocenie skarżącego kasacyjnie analiza ta powinna uwzględniać realizowane przez te osoby zadania oraz wewnętrzne regulacje Kancelarii Senatu, a także status urzędu jakim jest Kancelaria Senatu." Kwestia ewentualnej prawidłowości zastosowania tych przepisów została ujęta jako konsekwencja wadliwej kwalifikacji i oceny wniosku z dnia [...] lutego 2022 r. W istocie zatem strona skarżąca kasacyjnie kwestionuje sposób zastosowania art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w świetle ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy, które są w ocenie strony skarżącej kasacyjnie nieprawidłowe.
W związku z powyższym należy przypomnieć, że próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może następować przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, ponieważ wadliwie oceniono treść złożonego wniosku, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne jego zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051), a wniosek inicjujący postępowanie o udostępnienie informacji publicznej i podlegający ocenie w tym postępowaniu wchodzi właśnie w zakres stanu faktycznego sprawy.
Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych (również jako następstwo ich błędnej wykładni) zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy – jak to miało miejsce w realiach niniejszej sprawy - zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami zasadniczo bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09).
Naczelny Sąd Administracyjny ponadto zauważa, że przesądzenie, iż dana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. nie oznacza jeszcze jednak, że żądana informacja może zostać udostępniona wnioskodawcy z wyłączeniem ochrony prywatności osoby fizycznej. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do art. 5 ust. 2 u.d.i.p., dla ograniczenia prawa do prywatności konieczne jest także, aby żądana informacja o osobie pełniącej funkcję publiczną miała związek z pełnieniem tej funkcji publicznej. Innymi słowy, musi istnieć adekwatny związek między informacją odnoszącą się do danej osoby a funkcjonowaniem tej osoby w sferze publicznej. Kwestia ta jest akcentowana tak w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Trybunału Konstytucyjnego (por. wyrok NSA z 18 lutego 2015 r., I OSK 695/14). Tylko stwierdzenie istnienia adekwatnego związku między żądaną informacją o osobie a pełnieniem przez tę osobę funkcji publicznej - uzasadnia danie prymatu dyspozycji art. 61 ust. 1 Konstytucji RP przed art. 51 ust. 1 i art. 47 ustawy zasadniczej.
Związek z pełnieniem funkcji publicznych to związek wyrażający się w realnym i skonkretyzowanym, a nie jedynie hipotetycznym wpływie na procesy decyzyjne dotyczące sytuacji prawnych innych podmiotów. To właśnie w prawidłowym i precyzyjnym ustaleniu istnienia granic tego związku, należy upatrywać właściwej ochrony prawa do prywatności jednostek, w tym osób pełniących funkcje publiczne.
Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia "art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 u.d.i.p. przez wynikające z błędnej wykładni i niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów, co skutkowało uznaniem żądanych informacji za informację publiczną, podczas gdy powinien zostać zastosowany art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2022 r. poz. 1634 z późn. zm., zwana dalej: "ustawa o finansach publicznych"), ponieważ powołany przepis ustawy o finansach publicznych stanowi przepis regulujący w sposób odmienny tryb i zasady dostępu do informacji publicznej". Istotą tego zarzutu jest odwołanie się do art. 1 ust. 2 u.d.i.p., który stanowi, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji publicznej, w powiązaniu z art. 34 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, który ma zawierać ową odrębną regulację udostępnienia informacji publicznej.
Niewątpliwie art. 34 ust. 1 ustawy o finansach publicznych realizuje zasadę jawności finansów publicznych stanowiąc jej rozwinięcie z art. 33 ust. 1 powołanej ustawy. Regulacja zawarta w art. 34 ust. 1 ustawy o finansach publicznych jest jednak zbyt ogólna, lakoniczna, nie określa terminów form, zakresu ani trybu podawania wskazanych z niej informacji. Przepis ten jest także zróżnicowany i można w nim wyróżnić: jawność procedury budżetowej, jawność debat dotyczących budżetu, sposób podejmowania decyzji dotyczących gospodarowania środkami publicznymi, podawanie do publicznej wiadomości danych, dostęp do dokumentów, udostępnienie danych i sprawozdań (zob. Z. Ofiarski (red.), Ustawa o finansach publicznych. Komentarz, LEX/el/ 2021). Przepis ten nakłada na jego adresatów (organy władzy publicznej) określone obowiązki celem realizacji konstytucyjnej zasady wyrażonej w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP zapewniającej prawo obywatela do informacji publicznej.
Służy tym samym poszerzeniu i ułatwieniu dostępu do informacji publicznej w zakresie jawności i przejrzystości finansów publicznych podmiotom zainteresowanym poprzez formy tam wskazane. Zauważyć jednak należy, że wniosek z dnia [...] lutego 2022 r. nie odnosi się do kwestii zawartych w art. 34 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, lecz dotyczy udostępnienia informacji publicznej w innym zakresie, w którym zastosowanie ma ustawa o dostępie do informacji publicznej.
W konsekwencji nie zasadny jest zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Przepis ten nie był stosowany przez Sąd I instancji, a więc nie mógł go naruszyć, a nadto ma on charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez Sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie nie zaistniał fakt bezczynności lub przewlekłości w prowadzeniu postępowania przez organ administracyjny. Skoro Sąd I instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie zachodzi stan bezczynności organu, to nie mógł orzekać na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.
Wniosek J. S. o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego został oddalony (pkt 2 wyroku), ponieważ skarżący została ona udzielona po upływie 14 dni (data nadania w UP Warszawa 4 – 25.10.2022 r., k.68 a.s.) od dnia otrzymania odpisu skargi kasacyjnej (co nastąpiło w dniu 10.10.2022 r., k.64 a.s.), a nadto nie wykazał (sporządzając samodzielnie odpowiedź na skargę kasacyjną), że takowe koszty poniósł. Tymczasem zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 przepisy art. 204 i art. 205 § 2 – 4 w związku z art. 207 § 1 p.p.s.a., stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów jedynie za wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną sporządzoną przez profesjonalnego pełnomocnika.