Uzasadnienie
Wyrokiem z 5 lipca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił w skargę P.T. (dalej "Skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 13 września 2021 r., nr DKO-420/749d/20/kc w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za zbieranie odpadów oraz przetwarzanie odpadów polegające na demontażu pojazdów autobusowych bez wymaganego zezwolenia.
Pismem z dnia 6 października 2022 r., profesjonalny pełnomocnik strony skarżącej wywiódł skargę kasacyjną od przywołanego wyroku. W adresowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego piśmie z 5 stycznia 2023 r. reprezentujący Skarżącego adwokat złożył "wniosek o zabezpieczenie skargi kasacyjnej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska DKO-420/749d/20/kc wraz z poprzedzającej ją decyzją Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska DWO-Dzl-7062.1.2.2020 z dnia 07.06.2020 r.". W uzasadnieniu wniosku wskazano, że na skutek możliwych działań egzekucyjnych oznaczać będzie zamknięcie przedsiębiorstwa, co będzie stanowić trudne do odwrócenia skutki, zarówno dla pracowników Skarżącego, jak i dla niego samego. W treści wniosku oświadczono również, że Skarżący nie posiada wolnych środków. Do wniosku załączono zeznanie podatkowe PIT za rok 2021, podatkową księgę Przychodów i Rozchodów za rok 2022, listę pracowników oraz deklarację DRA za wrzesień 2022 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej p.p.s.a.), po przekazaniu skargi przez organ sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Pojęcie "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają uzasadnienia w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. m.in. postanowienia NSA: z 29 kwietnia 2021 r., I GSK 335/21, z 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Konieczne jest wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (tak m.in. postanowienie NSA z 29 kwietnia 2021 r., I GSK 335/21).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiona przez Skarżącego argumentacja oraz załączona do zażalenia dokumentacja jego sytuacji finansowej pozwalają na przyjęcie, że w sposób dostateczny uprawdopodobnił on, że zapłata kary finansowej niesie ze sobą wysokie ryzyko destabilizacji sytuacji ekonomicznej Skarżącego. Tym samym za uzasadnione uznać należało twierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić Skarżącemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki z uwagi na możliwość pozbawienia go płynności finansowej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że administracyjna kara pieniężna w wysokości 1 000 000,00 zł stanowi znaczną kwotę. Mając zaś na uwadze oświadczenia o braku wolnych środków, załączone zeznanie podatkowe PIT za rok 2021, podatkową księgę Przychodów i Rozchodów za rok 2022, NSA uznał za uprawdopodobnione twierdzenia pełnomocnika Skarżącego, iż natychmiastowa zapłata kary wpłynie destruktywnie na sytuację materialną Skarżącego.
Wobec braku ostateczności, a za tym braku wykonalności decyzji organu I. instancji, wstrzymanie wykonania decyzji pierwszoinstancyjnej nie było konieczne. Na marginesie jedynie zauważenia wymaga, że poprzedzającą zaskarżoną decyzję stanowiła decyzja Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z 10 czerwca 2020 r., nr WIOŚ-DWo-DzI.7062.1.2.2020.MSa, zaś we wniosku powołano błędną jej datę i numer.
Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł zatem jak w sentencji postanowienia.