Uzasadnienie
Wyrokiem z 20 listopada 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M.K. (dalej: skarżąca) umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Rektora [...] w W. do rozpoznania wniosku skarżącej o wydanie zaświadczenia o ukończeniu studiów (pkt I wyroku); stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w postępowaniu w sprawie, która to bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku), w pozostałej części oddalił skargę (pkt III wyroku) oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt IV wyroku).
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wywiódł organ.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Wyrokiem z 21 lipca 2026 r., sygn. akt III OSK 293/26 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu.
Pismem z 26 sierpnia 2026 r. pełnomocnik skarżącej złożył, w ustawowym terminie, wniosek o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lipca 2026 r., w zakresie zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym oraz wniosek o nadanie klauzuli wykonalności w zakresie pkt IV wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 listopada 2025 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lipca 2026 r. zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie, od dnia ogłoszenia zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten w myśl art. 193 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Jednym z takich orzeczeń, które sąd zamieszcza z urzędu jest orzeczenie o kosztach postępowania, gdyż art. 209 p.p.s.a. nakłada na sąd obowiązek rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a.
Stosownie do art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. Stosownie do art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego osobistego stawiennictwa strony.
W tej sprawie skarżąca reprezentowana była przez radcę prawnego ustanowionego na etapie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, który w złożonej w terminie odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Stąd też w tej sprawie należało zasądzić na rzecz skarżącej kwotę określoną w § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r., poz. 118), a więc kwotę 240 złotych. Zgodnie bowiem z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12, przepisy art. 204 i art. 205 § 2 - 4 w związku z art. 207 § 1 p.p.s.a. wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Z tych względów i na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. oraz na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
Odnosząc się do wniosku o nadanie klauzuli wykonalności w zakresie pkt IV wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 listopada 2025 r., zauważyć należy, że w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o klauzuli wykonalności jest mowa jedynie w art. 228 p.p.s.a., gdy chodzi o ściąganie grzywien (orzeczonych w postępowaniu sądowoadministracyjnym na podstawie art. 55 § 1, art. 112, art. 154, art. 293 § 2 p.p.s.a.) i kosztów sądowych (opłat sądowych – wpisu i opłaty kancelaryjnej, jak i zwrotu wydatków) będących dochodami budżetu państwa. Te należności podlegają jednak egzekucji sądowej bez nadawania prawomocnemu orzeczeniu klauzuli wykonalności. Ponadto żaden przepis tej ustawy nie przewiduje instytucji nadania klauzuli wykonalności wyroku, a co za tym idzie możliwości rozpoznania takiego środka przez sąd administracyjny.
Jedynie w przypadku niewykonania orzeczenia w części dotyczącej zasądzonych wyrokiem kosztów sądowych stosuje się regulację zawartą w ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. 2024, poz. 1568 ze zm., dalej jako: "k.p.c."), która w art. 781 § 2 stanowi, że tytułom egzekucyjnym pochodzącym od sądu administracyjnego oraz innym tytułom klauzulę wykonalności nadaje sąd rejonowy właściwości ogólnej dłużnika. Jeżeli tej właściwości nie można ustalić, klauzulę nadaje sąd rejonowy, w którego okręgu ma być wszczęta egzekucja, a gdy wierzyciel zamierza wszcząć egzekucję za granicą - sąd rejonowy, w którego okręgu tytuł został sporządzony.
Podsumowując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że rozpoznanie wniosku skarżącej nie należy do kompetencji Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż klauzule wykonalności orzeczeniom sądu administracyjnego, tylko w określonym wyżej przypadku dotyczącym zasądzonych kosztów sądowych, nadaje sąd rejonowy.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie zaś z art. 63 p.p.s.a. jeżeli ustawy tak stanowią, postępowanie sądowe wszczyna się na wniosek. Nadto zgodnie z art. 64 § 3 p.p.s.a., do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Nie ulega wątpliwości, że w przypadku, gdy wniosek jest niedopuszczalny z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego należy go odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA z 28 czerwca 2018 r., sygn. akt I FSK 858/16 i 19 marca 2025 r., sygn. akt II FSK 652/22).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w pkt 2 sentencji postanowienia.