Uzasadnienie
Postanowieniem z 12 marca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę D.M. na uchwałę Rady Miasta Bydgoszczy z 27 listopada 2019 r. nr XVIII/448/19 w przedmiocie zwrotu skargi.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że zaskarżoną uchwałą organ zwrócił skarżącemu skargę na uchwałę Rady Miasta Bydgoszczy z 30 października 2019 r. nr XVII/342/19 w sprawie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej.
Odrzucając skargę Sąd I instancji stanął na stanowisku, że przedmiotowa uchwała nie mieści się w granicach kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego. Nie jest to bowiem żaden z aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.).
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł skarżący.
Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania.
Po pierwsze, niewłaściwe zastosowanie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Po drugie, art. 134 w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. przez brak analizy zaskarżonej uchwały i zarzutów podniesionych w skardze.
Po trzecie, "3 § 2 pkt 6" p.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 713 ze zm. – dalej: us.g.) przez przyjęcie, że zaskarżona uchwała nie stanowi "zaskarżalnej uchwały jednostki samorządu terytorialnego".
Po czwarte, art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na przyjęciu stanu faktycznego sprawy "bez badania jego aktualności" w związku z rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 3 stycznia 2020 r. stwierdzającym nieważność zaskarżonej uchwały.
Po piąte, "art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności" przez nieuzasadnione odrzucenie skargi.
Ponadto skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego powielając treść zarzutów wskazanych już jako zarzuty naruszenia prawa procesowego.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Po pierwsze, skarga kasacyjna została nieprawidłowo skonstruowana. Skarga kasacyjna jest wysoko sformalizowanym środkiem zaskarżenia objętym w związku z tym przymusem sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego lub adwokata. To na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek wskazania podstaw kasacyjnych i ich precyzyjnego sformułowania. W ramach tego obowiązku należy wskazać konkretne zarzuty naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego. Nie jest zatem prawidłowe powołanie tych samych przepisów jako podstawy kasacyjne z art. 174 pkt 1 i zarazem z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest również prawidłowe powoływanie przepisów bez wskazania właściwej jednostki redakcyjnej (np. "3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.").
Po drugie, niezależnie od powołanych wyżej błędów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, zarzuty w niej podniesione nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy, organ zwrócił skargę skarżącemu w związku z literalnym odczytaniem tego przepisu i pominięciem art. 54 § 2 p.p.s.a., z którego wynika, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu, który zobowiązany jest ją przekazać wraz odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. W odpowiedzi na skargę złożoną w tej sprawie organ przyznał, że zwrot skargi był nieprawidłowy.
Ponadto z akt sprawy wynika, że rozstrzygnięciem nadzorczym z 3 stycznia 2020 r. Wojewoda Kujawsko-Pomorski stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały z 27 listopada 2019 r. nr XVIII/448/19, a także, że Rada Miasta Bydgoszczy przekazała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę skarżącego na uchwałę z 30 października 2019 r. nr XVII/342/19 wraz z odpowiedzią i aktami sprawy. Nie miało to jednak wpływu na dopuszczalność skargi na zaskarżoną uchwałę w przedmiocie "zwrotu skargi". Zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez wojewódzki sąd administracyjny został określony w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Sąd I instancji trafnie przyjął, że zaskarżona uchwała nie mieści się w katalogu wynikającym z art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Uchwała w przedmiocie zwrotu skargi niej jest decyzją, postanowieniem jak i innym aktem lub czynnością wymienionymi w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zaskarżenie przedmiotowej uchwały nie było również dopuszczalne na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. w związku z art. 3 § 3 p.p.s.a., ponieważ uchwała nie została wydana w sprawie z zakresu administracji publicznej.
Uchwała ta stanowiła rozstrzygnięcie indywidualne o charakterze procesowym, nieznane ustawie o samorządzie gminnym (czego skutkiem było stwierdzenie jej nieważności powołanym wyżej rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 3 stycznia 2020 r.). W związku z tym Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że skarga na tego rodzaju uchwałę podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Po trzecie, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 134 w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., jak i zarzut naruszenia 141 § 4 p.p.s.a. Zarzuty te sprowadzają się do stwierdzenia, że Sąd I instancji nie dokonał kontroli zaskarżonej uchwały i nie uwzględnił rozstrzygnięcia nadzorczego z 3 stycznia 2020 r. W pierwszej kolejności Sąd I instancji był jednak zobowiązany do oceny dopuszczalności skargi, a zatem nie stosował powołanych wyżej przepisów. Nie był również uprawniony do umorzenia postępowania na skutek stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody Kujawsko-Pomorskiego, ponieważ umorzyć postępowanie można wyłącznie w sytuacji, gdy postępowanie zostało skutecznie wszczęte. W tej sprawie postępowanie nie zostało skutecznie wszczęte z uwagi na niedopuszczalność skargi.
Po czwarte, na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia "art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności". Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę, a ochrona gwarantowana przez powołane przepisy nie oznacza, że wojewódzki sąd administracyjny jest uprawniony do rozstrzygnięcia sprawy wykraczającej poza zakres jego kognicji.
Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.