Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3154/21

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 7 maja 2020 r. oddalił skargę J.P. na bezczynność Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Pismem z dnia 9 stycznia 2020 r., skarżący zwrócił się do Przewodniczącego Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej [...], z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie akt postępowań Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej [...] w sprawie protestów wyborczych o sygn. akt od [...] do [...]:

1. 1. uchwały nr [...] Okręgowej Komisji Wyborczej Okręgowej [...], czyli poprzedniej kadencji Okręgowej Izby Lekarskiej [...] (bez załączników);
2. 2. uchwały nr [...] Okręgowej Komisji Wyborczej Okręgowej [...], czyli poprzedniej kadencji Okręgowej Izby Lekarskiej [...] (bez załączników);
3. 3. uchwały nr [...] Okręgowej Komisji Wyborczej Okręgowej [...], czyli poprzedniej kadencji Okręgowej Izby Lekarskiej [...] (bez załączników);
4. 4. uchwały nr [...] Okręgowej Komisji Wyborczej Okręgowej [...], czyli poprzedniej kadencji Okręgowej Izby Lekarskiej [...] (bez załączników);
5. 5. uchwały nr [...] Prezydium Okręgowej Komisji Wyborczej Okręgowej [...], czyli poprzedniej kadencji Okręgowej Izby Lekarskiej [...] (bez załączników).

W odpowiedzi na wniosek skarżącego, pismem z dnia 27 stycznia 2020 r. Przewodniczący Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej [...] stwierdził brak podstaw do jego uwzględnienia, bowiem żądane przez skarżącego dokumenty nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429, dalej jako: "u.d.i.p."). Wyjaśnił, że wnioskowane przez skarżącego dokumenty nie zostały wydane przez organ, a jedynie stanowią część materiału dowodowego zgromadzonego w toku konkretnych postępowań prowadzonych przez Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej [...].

Niezależnie od powyższego wskazano, że dysponentem dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania sygn. akt od [...] do [...] jest organ, tzn. Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej [...], a tymczasem wniosek skarżącego został skierowany do Przewodniczącego Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej [...], który nie jest organem Okręgowej Izby Lekarskiej [...].

J.P. w dniu 3 lutego 2020 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

W odpowiedzi na skargę Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej [...] wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), uznał, że skarga nie jest zasadna.

Sąd pierwszej instancji przypomniał, że zakres podmiotowy ustawy został uregulowany w art. 4 u.d.i.p. Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy samorządów gospodarczych i zawodowych. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. z 2019 r., poz. 965 ze zm., dalej jako "u.i.l."), członkowie izb lekarskich stanowią samorząd zawodowy lekarzy i lekarzy dentystów. Jak wynika z art. 3 ust. 1 i 2 u.i.l. jednostkami organizacyjnymi samorządu zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów posiadającymi osobowość prawną są okręgowe izby lekarskie (OIL), Wojskowa Izba Lekarska i Naczelna Izba Lekarska, które działają przez organy określone w ustawie. Organami okręgowej izby lekarskiej są: okręgowy zjazd lekarzy, okręgowa rada lekarska, okręgowa komisja rewizyjna, okręgowy sąd lekarski oraz okręgowy rzecznik odpowiedzialności zawodowej (art. 21 u.i.l.).

W tej sytuacji Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej [...] jest bez wątpienia organem lekarskiego samorządu zawodowego zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, w zakresie, w jakim tego rodzaju informacją dysponuje.

Dokonując natomiast oceny tego, czy przedmiotem żądania skarżącego była informacja publiczna, to Sąd wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Powyższy przepis koresponduje wprost z art. 61 Konstytucji RP, która przyznaje obywatelowi prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu zawodowego jednakże jedynie w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej. Przykładowy, otwarty katalog typowych informacji publicznych zawiera art. 6 u.d.i.p.

Istota sporu sprowadza się w sprawie do kwestii, czy żądanie przedstawienia w trybie u.d.i.p. czterech uchwał Okręgowej Komisji Wyborczej Okręgowej Izby Lekarskiej [...] oraz uchwały Prezydium Okręgowej Komisji Wyborczej Okręgowej Izby Lekarskiej [...] stanowi informację publiczną.

Zdaniem WSA w Szczecinie, wymagane przez skarżącego dokumenty nie mieszczą się w katalogu informacji o sprawach publicznych, są to bowiem dokumenty wewnętrzne. Będące przedmiotem wniosku uchwały dotyczyły wyrażenia opinii w sprawie zgłoszonych protestów wyborczych konkretnych lekarzy oraz lekarzy dentystów zgłoszonych przeciwko ważności wyborów delegatów na Okręgowy Zjazd Lekarzy Okręgowej Izby Lekarskiej [...] VIII kadencji.

Jak wynika z treści art. 22 u.i.l. w okręgowym zjeździe lekarzy uczestniczą delegaci, a także z głosem doradczym niebędący delegatami członkowie ustępujących organów okręgowej izby lekarskiej (ust.1). Delegatów wybiera się w rejonach wyborczych tworzonych przez okręgową radę lekarską oddzielnie dla lekarzy i dla lekarzy dentystów. W uzasadnionych przypadkach, na wniosek lekarzy i lekarzy dentystów, okręgowa rada lekarska może utworzyć wspólny rejon wyborczy dla lekarzy i lekarzy dentystów (ust. 2). Okręgowa rada lekarska ustala podział izby na rejony wyborcze oraz liczbę delegatów wybieranych w tych rejonach na okres kadencji na podstawie regulaminu wyborów, o którym mowa w art. 38 pkt 5 lit. a (ust. 3). Do obowiązków delegata należy udział w okręgowym zjeździe lekarzy, uczestniczenie w działalności okręgowej izby lekarskiej oraz utrzymywanie kontaktów z lekarzami rejonu wyborczego (ust. 4).

Z kolei do kompetencji okręgowego sądu lekarskiego należy m.in. rozpatrzenie protestów przeciwko ważności wyborów delegatów na okręgowy zjazd lekarzy oraz protestów przeciwko ważności głosowania wniosków o odwołanie, o czym stanowi art. 30 ust. 2 pkt 2 u.i.l.

W świetle przytoczonych przepisów należy przyznać rację organowi, że żądane we wniosku dokumenty (uchwały) dotyczą spraw organizacyjnych, związanych ściśle z wyborami samorządowymi. Przedmiotowe uchwały, w których wyrażono opinie w sprawie złożonych protestów wyborczych, stanowią jeden z etapów procedury wyborczej delegatów na Okręgowy Zjazd Lekarzy Okręgowej Izby Lekarskiej [...], zaś w kolejnym etapie nastąpi rozpatrzenie takiego protestu przez upoważniony do tego okręgowy sąd lekarski.

W orzecznictwie sądów administracyjnych został wyrażony pogląd, zgodnie z którym kryterium przesądzającym o obowiązku udzielenia informacji publicznej jest nie charakter prawny organu, czy też zakwalifikowanie podmiotu do podmiotu publicznoprawnego, lecz kryterium przedmiotowe – wykonywanie zadań publicznych (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1897/15). Tymczasem uchwały opiniujące protesty wyborcze konkretnych lekarzy i lekarzy dentystów kwestionujących ważność wyborów na delegatów, należy uznać za dokumenty o charakterze wewnętrznym, bowiem odnoszą się wyłącznie do spraw lekarskiego samorządu zawodowego i nie są skierowane na zewnątrz tego samorządu. Nie posiadają przy tym waloru informacji publicznej, gdyż nie dotyczą spraw publicznych. Sporne uchwały nie stanowią o sposobie realizacji zadań publicznych przez lekarski samorząd zawodowy, nie zawierają informacji o sprawach publicznych i nie odnoszą się do publicznej sfery działania samorządu. Dlatego też żądanie ich udostępnienia nie mieści się w zakresie przedmiotowym u.d.i.p.

Za nieprzekonujący Sąd uznał argument skarżącego, że już z samego faktu pełnienia funkcji publicznej przez członka organu samorządu wynika, że zajęte przez niego stanowisko dotyczące zgłoszonego protestu wyborczego stanowi dokument w sprawie publicznej, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.d.i.p., w myśl którego udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego. Tymczasem treść i charakter zawartych we wnioskowanych dokumentach informacji nie dotyczy stanowiska zajętego w sprawie publicznej, lecz wyłącznie korporacyjnej.

Tak więc w ocenie Sądu pierwszej instancji, przedstawione okoliczności przesądzają o tym, że żądane we wniosku skarżącego dokumenty nie stanowią informacji publicznej, w związku z czym nie było możliwości ich udostępnienia. Prawidłowo zatem organ załatwił wniosek powiadamiając pisemnie wnioskodawcę, że informacja, której udostępnienia się domaga, nie podlega przepisom u.d.i.p.

W dniu 3 sierpnia 2020 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz wydanie orzeczenia reformatoryjnego w trybie art. 188 P.p.s.a., ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1. I. W oparciu o art. 174 pkt. 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
2. 1. art. 141 ust. 4 P.p.s.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia przez Sąd przesłanek, względem których uznaje informację, o którą wnioskował skarżący w dniu 9 stycznia 2020 r. za dotyczącą spraw wewnętrznych samorządu zawodowego i odmawia przyznania informacji waloru informacji publicznej;
3. 2. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt. 1 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy analiza stanu faktycznego i prawnego sprawy prowadzi do wniosku, że informacja żądana przez skarżącego we wniosku z dnia 9 stycznia 2020 r. podlega udostępnieniu w trybie informacji publicznej, zaś Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej [...] jest w posiadaniu informacji, a co za tym idzie organ pozostaje w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej, co pozwalało na wydanie przez Sąd orzeczenia w trybie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
4. II. W oparciu o art. 174 pkt. 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.:
5. 1. art. 61 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 u.i.d.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż dane, o które wnioskował skarżący we wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 9 stycznia 2020 r. nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu powyższych przepisów i dotyczącą spraw wewnętrznych samorządu zawodowego, w sytuacji gdy wnioskowane informacje należą do zadań publicznych okręgowego sądu lekarskiego przypisanych ustawą o izbach lekarskich, a zatem posiadają przymiot informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej [...] wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zdaniem organu, zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu, ponieważ słusznie uznał Sąd pierwszej instancji, że żądane przez skarżącego dokumenty mają charakter dokumentów wewnętrznych dotyczących spraw organizacyjnych, związanych ściśle z wyborami samorządowymi, co wyklucza je z katalogu informacji o sprawach publicznych. Zakres "działania" ww. uchwał OKW i Prezydium OKW nie jest bowiem skierowany na zewnątrz samorządu zawodowego, a jedynie reguluje wewnętrzną sprawę samorządu, jaką jest przeprowadzenie wyborów samorządowych, a konkretnie wyrażenie opinii przez OKW w kontekście złożonych protestów wyborczych. Nie może być zatem w tym przypadku mowy o działaniu lekarskiego samorządu zawodowego jako o działaniu organu administracji publicznej. Adresatem tych uchwał nie są zresztą podmioty pozostające poza samorządem zawodowym, a podjęcie uchwał w powyższym przedmiocie należy do sfery "dominium", a nie do sfery "imperium" izby lekarskiej.

Naczelny Sąd Administracyjny zaważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach.

Nie jest zasadny pierwszy zarzut skargi kasacyjnej dotyczący obrazy art. 141 ust. 4 P.p.s.a. Po pierwsze, przepis ten nie dzieli się na ustępy, lecz na paragrafy. Autor skargi kasacyjnej zatem nieprawidłowo przytoczył jednostkę redakcyjną przepisu, którego błędne zastosowanie zarzuca Sądowi pierwszej instancji. Po drugie, nawet gdyby uznać, że w istocie w skardze kasacyjnej chodziło o kwestię błędnego zastosowania art. 141 § 4 P.p.s.a. to podnieść należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 P.p.s.a. W uzasadnieniu tym Sąd pierwszej instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu w kwestionowanym zakresie.

Natomiast za zasadne należy uznać dwa pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzające się do zakwestionowania stanowiska przyjętego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że dokumenty, o które wnosił skarżący kasacyjnie we wniosku z dnia 9 stycznia 2020 r., tj. czterech uchwał Okręgowej Komisji Wyborczej Okręgowej Izby Lekarskiej [...] oraz uchwały Prezydium Okręgowej Komisji Wyborczej Okręgowej Izby Lekarskiej [...] jako dokumenty wewnętrzne nie stanowią informacji publicznej.

W związku z tak postawionym zarzutem wyjaśnić należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej "daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, nie przyznaje jednak uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku. (...) Nie wszystkie działania podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP będą związane z powstaniem informacji publicznej. Jeżeli informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa, nie podlega udostępnieniu, nawet jeżeli znajduje się w aktach sprawy prowadzonej przez organ. Konsekwencją przyjęcia takiego poglądu jest też uznanie, że część dokumentów służących jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego, pomimo że związana jest z jego działalnością, nie jest informacją publiczną i nie podlega ujawnieniu (dokumenty wewnętrzne)" (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 19 i 23).

Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie zwracano uwagę, że zasadniczo dokumentacja o charakterze wewnętrznym bądź też aktywność o charakterze technicznym stanowią taki rodzaj aktywności podmiotu, który nie jest nośnikiem informacji publicznej. Waloru takiej informacji nie mają zatem np:

1. • wewnętrzna korespondencja, która służy wymianie informacji, a także gromadzeniu niezbędnych materiałów do rozstrzygnięcia sprawy, nie zawiera jednak ani informacji co do sposobu załatwienia sprawy, ani takich, które można byłoby uznać za wyrażenie stanowiska organu (wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r., I OSK 2320/13);
2. • korespondencja osoby wykonującej zadania publiczne, z jej współpracownikami, nawet jeżeli w jakiejś części dotyczy wykonywanych przez tę osobę zadań publicznych; korespondencja taka nie ma jakiegokolwiek waloru oficjalności, a nawet jeśli zawiera propozycje dotyczące sposobu załatwienia określonej sprawy publicznej, to mieści się w zakresie swobody niezbędnej dla podjęcia prawidłowej decyzji po rozważeniu wszystkich racji przemawiających za różnorodnymi możliwościami jej załatwienia (wyrok NSA z dnia 14 września 2012 r., I OSK 1203/12; wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r., I OSK 2320/13; wyrok NSA z dnia 31 lipca 2014 r., I OSK 2770/13; wyrok NSA z dnia 18 września 2014 r., I OSK 3073/13).

W orzecznictwie podnosi się ponadto, że dokumentem wewnętrznym jest "dokument, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. Dokument taki może służyć wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu, może określać zasady ich działania w określonych sytuacjach, może też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu" (wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10). Uznać zatem należy, że dokument wewnętrzny charakteryzuje się dwoma jednocześnie występującymi elementami: 1) jest dokumentem urzędowym, a więc posiada cechy, o których mowa w art. 6 ust. 2 u.d.i.p.;

1. 2) został wytworzony jedynie na potrzeby działalności podmiotu, który go wytworzył i nie przedstawia jego stanowiska na zewnątrz.

W tym miejscu wskazać należy, że z treści art. 5 u.i.l. wynika wprost, że samorząd lekarzy realizuje wiele różnych zadań, z których zdecydowana większość ma charakter publiczny. Przykładowo samorząd lekarzy zawiesza i pozbawia lekarza prawa do wykonywania zawodu, zajmuje stanowiska w sprawie polityki zdrowotnej państwa, organizacji ochrony zdrowia, czy opiniuje akty prawne związane z ochroną zdrowia.

W tym kontekście, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wybór do organów samorządu lekarskiego pozostaje w bezpośredniej relacji z zadaniami publicznymi realizowanymi przez samorząd zawodowy lekarzy, albowiem od wybranych osób oraz tego czy proces wyboru przebiegał prawidłowo zależeć będzie, czy w przyszłości rozstrzygnięcia podjęte przez tego rodzaju organy będą miały charakter legalny. Oznacza to, że dokumenty wytworzone w toku postępowania wyborczego nie posiadają waloru dokumentów wewnętrznych, związanych z organizacyjną sferą działania samorządu zawodowego, lecz dotykają sfery publicznej (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 264/19).

Proces wyborczy obsady stanowisk w organach samorządu zawodowego lekarzy dotyczy więc spraw publicznych, skoro osoby te z racji sprawowanej funkcji mają decydować o sprawie publicznej, jaką jest szeroko pojęta ochrona zdrowia obywateli.

Dodatkowo należy podnieść, że członek organu samorządowego pełni funkcję publiczną, o czym stanowi – art. 115 § 19 k.k. Oznacza to, że już choćby z tego tytułu zajęte przez niego stanowisko dotyczące zgłoszonego protestu wyborczego stanowi dokument zawierający stanowisko w sprawie publicznej – art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b u.d.i.p.

Uznać wypada zatem, że naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 1 ust. 1 u.i.d.p., prowadzące do wadliwego wyrokowania na podstawie art. 151 P.p.s.a., uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji oraz zobowiązał Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej [...] do rozpoznania wniosku J.P. z dnia 9 stycznia 2020 r. w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1); stwierdził, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego kasacyjnie z dnia 9 stycznia 2020 r. (pkt 2).

Jednocześnie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a w związku z art. 193 P.p.s.a.), gdyż Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej [...] nie udostępnił wnioskodawcy żądanych treści ze względu na błąd co do zastosowania przepisów prawa. Jego działanie nie było nacechowane złą wolą ani arogancją wobec skarżącego kasacyjnie, o czym świadczy udzielenie odpowiedzi na wniosek bez zbędnej zwłoki (pkt 3 wyroku).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Koszty te wynoszą 677 zł. Na koszty te składają się: wynagrodzenie pełnomocnika za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (360 zł), wpis od skargi kasacyjnej (100 zł), opłata kancelaryjna za sporządzenie i doręczenie uzasadnienia (100 zł), wpis od skargi (100 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).