Uzasadnienie
Wyrokiem z 8 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu skargi Województwa Podkarpackiego – Podkarpackiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w Rzeszowie (dalej: skarżący) uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 13 stycznia 2020 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Przemyślu z 13 grudnia 2019 r. w przedmiocie odmowy ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wnioskiem z 28 października 2019 r. skarżący zwrócił się do Dyrektora Zarządu Zlewni w Przemyślu o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, tj. na odprowadzanie do potoku Wyczawa wód opadowych i roztopowych z odwodnienia odcinka przebudowanej drogi w związku z realizacją zadania inwestycyjnego pn.: "Przebudowa drogi wojewódzkiej nr 870 Sieniawa-Jarosław w km 11+775 do 13+731 wraz z chodnikami" w miejscowości Wiązownica, gm. Wiązownica, udzielonego decyzją Starosty Jarosławskiego z 26 lutego 2010 r.
Decyzją z 13 grudnia 2019 r. organ I instancji odmówił skarżącemu ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że załączony do wniosku operat wodnoprawny nie spełnia wymogów z art. 409 z ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r., poz. 2268 – dalej: Prawo wodne).
Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji.
Decyzją z 13 stycznia 2020 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję z 13 stycznia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, którą Sąd I instancji uwzględnił wskazanym na wstępie wyrokiem z 8 lipca 2020 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ.
W pierwszej kolejności organ zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego.
Po pierwsze, art. 414 ust. 3 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2020 r., poz. 3102 ze zm.) przez błędną wykładnię i przyjęcie przez Sąd I instancji, że z dyspozycji tego przepisu wynika, że treść oświadczenia o aktualności danych zawartych w operacie wodnoprawnym, na podstawie którego wydano dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne, dotyczy wyłącznie okoliczności związanych ze sposobem korzystania z wód przez beneficjenta pozwolenia.
Po drugie, art. 414 ust. 3 w związku z art. 414 ust. 6 oraz w związku z art. 399 ust. 1 pkt 1 i art. 396 ust. 1 pkt 1-6 i pkt 8 w związku z art. 409 ust. 1 pkt 6 Prawa wodnego, przez błędną wykładnię i przyjęcie przez Sąd I instancji, że na podstawie art. 414 ust. 6 tej ustawy przesłankami do wydania decyzji w przedmiocie odmowy ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego nie jest stwierdzenie braku informacji w dokumentach, o których stanowi art. 414 ust. 3 Prawa wodnego, umożliwiających dokonanie oceny danych zawartych w operacie wodnoprawnym, na podstawie którego wydano dotychczasowe pozwolenia wodnoprawne, w świetle obowiązujących aktualnie wymogów prawnych co do formy i treści operatu wodnoprawnego na podstawie obecnie obowiązującego Prawa wodnego.
Ponadto organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania.
Po pierwsze, "art. 145 § 1 lit. c" i art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) przez uwzględnienie skargi. Wynikało to z przyjęcia, że organy nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zebranego w sprawie.
Po drugie, "art. 145 § 1 lit. c" i art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz w związku z art. 414 ust. 2, ust. 3, ust. 4 i ust. 6 Prawa wodnego, przez niewłaściwą ocenę decyzji pod względem zgodności z prawem materialnym, skutkujące uznaniem "przedwczesności" rozstrzygnięcia o odmowie ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego. Ponadto polegało to na przyjęciu, że powinnością organu było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie okoliczności niezawartych w załączonym do wniosku operacie wodnoprawnym, a których wymóg posiadania przez operat wodnoprawny wynika z ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1121 ze zm.).
Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych. Alternatywnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego. Organ wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego kasacyjnie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Zarzuty kasacyjne zostały częściowo błędnie sformułowane. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia i wymaga precyzyjnego powołania przepisów w ramach zarzutów kasacyjnych, ponieważ jak już wyżej wskazano, Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w granicach wyznaczonych tymi zarzutami. Stąd też nieprawidłowe jest powołanie zarzutu naruszenia "art. 145 § 1 lit. c" p.p.s.a., ponieważ ustawa p.p.s.a. nie ma takiej jednostki redakcyjnej. Ponadto zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz w związku z art. 414 ust. 2, ust. 3, ust. 4 i ust. 6 Prawa wodnego, został sformułowany jako zarzut procesowy, pomimo, że organ w jego ramach powołuje się również na zarzuty materialne. Jako zbędne należy ocenić powołanie w ramach tego zarzutu przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., który stanowi, jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego i który co do zasady nie może służyć kwestionowaniu oceny prawnej wyrażonej przez Sąd I instancji.
Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., gdy uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, że uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Przez zarzut naruszenia tego przepisu nie można więc skutecznie "zwalczać" prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, jak i stanowiska Sądu I instancji co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2023 r., II GSK 819/22).
Jedynie ubocznie zauważyć należy, że autor skargi posługuje się nieznanym ustawie p.p.s.a. i niestosowanym w literaturze przedmiotu i orzecznictwie pojęciem "skargi administracyjnej", zamiast skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jest to uwaga o tyle istotna, że w postępowaniu administracyjnym skarga jest odrębną od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym instytucją prawną, regulowaną przez dział VIII k.p.a.
Niezależnie od powyższych uchybień formalnych, zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie.
Na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty podnoszące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego. Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego wskazanych w petitum skargi kasacyjnej. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do oceny, czy na podstawie art. 414 ust. 2 Prawa wodnego można było przedłużyć obowiązywanie pozwolenia wodnoprawnego, wydanego na podstawie przepisów poprzednio obowiązującej ustawy Prawo wodne z 2001 r. (jak twierdzi skarżący), czy też należało odmówić ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego – tak jak rozstrzygnął sprawę organ.
Przepisy obecnie obowiązującego Prawa wodnego zastąpiły przepisy Prawa wodnego z 2001 r. Jak wynika z uzasadnienia do projektu Prawa wodnego, zasadniczą przyczyną uchwalenia nowej ustawy było zapewnienie osiągnięcia celu dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U.UE.L.2000.327.1 z 22.12.2000 r. dalej: Ramowa Dyrektywa Wodna), jakim jest pełna realizacja zlewniowej polityki gospodarowania wodami spełniającej kryteria funkcjonalności i bezpieczeństwa oraz zrównoważonego rozwoju, efektywności ekonomicznej, trwałości ekosystemów i akceptacji społecznej zgodnie z zasadą zrównoważonego gospodarowania wodami, w tym także z gospodarczym korzystaniem z zasobów wodnych.
W związku z tym konieczne było ukształtowanie rozwiązań prawnych, organizacyjnych, finansowych i technicznych w gospodarowaniu wodami, które zapewniają trwały i zrównoważony społeczno-gospodarczy rozwój kraju, z uwzględnieniem potrzeb gospodarczego wykorzystania wód oraz zapewnieniem dostępności zasobów wodnych o odpowiedniej jakości i we właściwej ilości (zob. uzasadnienie projektu ustawy dostępne na stronie: http://www.sejm.gov.pl). Ustawodawca w uzasadnieniu projektu ustawy wyraźnie określił cel uchwalenia nowego aktu prawnego. Celem całościowym przyszłym traktowanym jako pożądany stan rzeczy do osiągnięcia w Prawie wodnym jest pełna realizacja zlewniowej polityki gospodarowania wodami, spełniającej kryteria funkcjonalności i bezpieczeństwa oraz zrównoważonego rozwoju, efektywności ekonomicznej, trwałości ekosystemów i akceptacji społecznej zgodnie z zasadą zrównoważonego gospodarowania wodami.
Środkami do realizacji tak zakreślonego celu całościowego są instrumenty realizacji jego realizacji obejmujące rozwiązania prawne, organizacyjne, finansowe i techniczne. Jednym z nowych rozwiązań prawnych jest uregulowany w art. 414 Prawa wodnego wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zestawienie art. 545 ust. 7 Prawa wodnego z art. 414 ust. 2 Prawa wodnego, przy uwzględnieniu, że pozwolenia wodnoprawne w poprzednim reżimie prawnym wydawane były nawet na okresy 20-letnie, prowadzi do wniosku, że wolą ustawodawcy było zastosowanie trybu przedłużenia obowiązywania pozwoleń na kolejne okresy także w stosunku do pozwoleń wodnoprawnych wydanych na podstawie Prawa wodnego z 2001 r. Czym innym jest bowiem zmiana warunków świadczenia usługi wodnoprawnej (takich jak zmiana ilości albo jakości odprowadzanych wód, zmiana sposobu korzystania z instalacji do odprowadzania wód itp.), a czym innym zmiana przepisów prawa określających warunki, jakie powinien spełniać operat wodnoprawny.
Argumentem powołanym przez organy Wód Polskich orzekające w tej sprawie przemawiającym za odmową ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego była nieaktualność informacji zawartych w operacie wodnoprawnym. Zgodnie z art. 414 ust. 3 Prawa wodnego, do wniosku, o którym stanowi art. 414 ust. 2 tej ustawy, dołącza się operat, na podstawie którego wydano dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne oraz oświadczenie, że zawarte w nim informacje zachowały aktualność. W tej sprawie skarżący spełnił ten warunek, składając operat dołączony do wydanego wcześniej pozwolenia i oświadczając, że informacje w nim zawarte zachowały aktualność. Organy obu instancji stwierdziły natomiast, że są podstawy do odmowy przedłużenia okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 414 ust. 6 Prawa wodnego, uznając, że informacje zawarte w operacie wodnoprawnym nie są aktualne, a nieaktualność dokumentacji uniemożliwia przedłużenie pozwolenia wodnoprawnego, które byłoby możliwe tylko w razie braku zmian warunków pozwolenia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy dokonać rozróżnienia między zmianą warunków świadczenia usługi wodnoprawnej, takich jak zmiana ilości albo jakości odprowadzanych wód, zmiana sposobu korzystania z instalacji do odprowadzania wód itp., a zmianą przepisów prawa określających warunki, jakie powinien spełniać operat wodnoprawny. W art. 545 ust. 7 Prawa wodnego, ustawodawca wprowadził ogólną zasadę dotycząca obowiązywania pozwoleń wodnoprawnych wydanych na podstawie ustawy Prawo wodne z 2001 r., zgodnie z którą pozwolenia wodnoprawne wydane na podstawie przepisów tej poprzednio obowiązującej ustawy zachowują moc. Norma z art. 545 Prawa wodnego jest normą o charakterze intertemporalnym. Celem tej normy jest ochrona praw nabytych wynikających z pozwoleń wodnoprawnych wydanych na podstawie Prawa wodnego z 2001 r. Ponadto, art. 414 ust. 6 Prawa wodnego stanowi o nieaktualności informacji zawartych w operacie wodnoprawnym, a nie o jego formie niedostosowanej do wymogów wynikających z nowych przepisów. Organy obu instancji nie stwierdziły jednoznacznie braku aktualności informacji zawartych w operacie wodnoprawnym, a skarżący podnosi, że informacje te nie uległy zmianie.
Należy mieć także na uwadze, że w art. 414 ust. 6 Prawa wodnego, ustawodawca użył sformułowania "w razie stwierdzenia". Oznacza to, że na organie spoczywa obowiązek dokonania oceny operatu wodnoprawnego w zakresie wyznaczonym tym przepisem. Ustawodawca wprowadzając art. 545 ust. 7 oraz art. 414 ust. 6 Prawa wodnego nie miał na celu uregulowanie jedynie teoretycznej możliwości przedłużenia pozwolenia wodnoprawnego. Z art. 545 ust. 7 Prawa wodnego wynika, że ustawodawca co do zasady nie wprowadził obowiązku uzyskiwania nowych pozwoleń wodnoprawnych w miejsce pozwoleń wydanych na podstawie przepisów dotychczasowych. Wprowadzając art. 545 ust. 7 Prawa wodnego ustawodawcza miał świadomość, że pozwolenie wodnoprawne wydane na podstawie przepisów Prawa wodnego z 2017 r. jest obecnie prawną formą zgody wodnoprawnej. Jest to nowa instytucja prawna, która nie występowała w Prawie wodnym z 2001 r. Organy orzekające w tej sprawie nie wskazały jakie konkretne informacje zawarte w operacie wodnoprawnym nie są aktualne z punktu widzenia obecnie obowiązujących przepisów Prawa wodnego.
Z uzasadnienia wydanych w tej sprawie decyzji wynika jedynie założenie, że informacje zawarte w operacie wodnoprawnym mogą być nieaktualne zgodnie z obowiązującymi obecnie przepisami Prawa wodnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ mógł przeprowadzić samodzielnie ustalenia w zakresie zgodności operatu z treścią dokumentów, o których stanowi art. 396 ust. 1 pkt 1-7 Prawa wodnego oraz wymagań, o których stanowi art. 396 ust. 1 pkt 8 Prawa wodnego. Odmowa ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia byłaby uzasadniona, gdyby wnioski z takiej specjalistycznej analizy informacji zawartych w operacie przeprowadzonej przez organ Wód Polskich byłyby sprzeczne z informacjami zawartymi w operacie przedłożonym przez wnioskodawcę występującego o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego.
Należy przy tym podkreślić, że organ nie był związany oświadczeniem strony skarżącej, że dane zawarte w poprzednim operacie nie uległy zmianie. Jeżeli postępowanie wyjaśniające doprowadziłoby do ustalenia konkretnych zmian w sposobie odprowadzania wód, ograniczeń wynikających z dokumentów planistycznych wskazanych przez organ, to należałoby odmówić przedłużenia okresu obowiązywania pozwolenia ze względu na nieaktualność informacji zawartych w poprzednim operacie. Bez uprzedniego poczynienia takich ustaleń, nie można było stwierdzić, jak uczyniły to organy, że niemożliwe stało się zweryfikowanie złożonego wniosku, a w konsekwencji wnioskowane przedłużenie okresu obowiązywania pozwolenia.
Oznacza to, że zarzuty podnoszące naruszenie przepisów prawa materialnego nie zasługiwały na uwzględnienie.
Nie jest także zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli ustaleń stanu faktycznego przeprowadzonych przez organy administracji publicznej w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie odmowy ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego. Nie można bowiem uznać, że organy dokonały wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego. Nie można również stwierdzić, że organy przedstawiły rozumowanie, w wyniku którego ustaliły okoliczności faktyczne, które zgodne jest z zasadami logiki. Organ polemizując ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym nie wykazał wpływu podnoszonych naruszeń na wynik rozstrzygnięcia. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje każde uchybienie, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przez "wpływ", o którym stanowi ten przepis, należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym wyrokiem, który to związek przyczynowy musi uzasadniać istnienie możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc wykazać, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, wyrok Sądu I instancji byłby inny.
Wobec powyższego twierdzenia podniesione w ramach zarzutu procesowego skargi kasacyjnej należy uznać za stanowiące jedynie polemikę z oceną zawartą w wyroku Sądu I instancji. W związku z brakiem stosownej argumentacji Naczelny Sąd Administracyjny, związany skargą kasacyjną, nie miał możliwości prawnych i faktycznych do zweryfikowania w tym zakresie zaskarżonego orzeczenia z perspektywy zarzutów opartych na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Nie jest również zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 135 p.p.s.a. Przepis ten ma zastosowanie, gdy Sąd I instancji stosując przewidziane ustawą środki w stosunku do zaskarżonego aktu, dostrzeże możliwość końcowego załatwienia sprawy przez wzruszenie także innych aktów wydanych w granicach sprawy. Zasadność jego zastosowania była w okolicznościach rozpoznawanej sprawy konsekwencją zasadności innych naruszeń prawa stwierdzonych przez Sąd I instancji. Naruszenia te dotyczą przepisów postępowania wskazanych w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że normy te zostały naruszone w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji. W konsekwencji prawidłowo też zastosował art. 135 p.p.s.a.
Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. W uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji prawidłowo przedstawiono ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymagane przez ten przepis. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej.
Oznacza to, że zarzuty kasacyjne nie zasługiwały na uwzględnienie, a Sąd I instancji prawidłowo nie stwierdził podstaw do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.