Uzasadnienie
Wyrokiem z 22 kwietnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę J.P. (dalej: skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z [...] listopada 2019 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Decyzją z 22 maja 2019 r., Wójt Gminy Wymiarki ustalił [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pn. "Modernizacja wanny szklarskiej na terenie zakładu [...]".
Odwołanie od tej decyzji wniósł skarżący.
Postanowieniem z [...] listopada 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zielonej Górze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Organ odwoławczy wskazał, że w decyzja została doręczona stronom postępowania, w tym skarżącemu, przez publiczne obwieszczenie z 22 maja 2019 r. dokonane w trybie art. 49 k.p.a. Doręczenie nastąpiło 5 czerwca 2019 r., a więc termin do wniesienia odwołania upłynął 19 czerwca 2019 r. Skarżący wniósł odwołanie 6 listopada 2019 r., a zatem po terminie. Odwołanie nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Skarżący wniósł skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim.
Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że postępowanie przed organem I instancji toczyło się na podstawie przepisów ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm. – dalej: ustawa środowiskowa). Zgodnie z art. 74 ust. 3 pkt 1 ustawy środowiskowej w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji I instancji, jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że liczba stron postępowania w tej sprawie wynosi 60. Tytuł prawny poszczególnych osób do nieruchomości znajdujących się obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, ustalono na podstawie informacji uproszczonej z rejestru gruntów. Stąd też zastosowanie w sprawie miał art. 49 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy, Wójt Gminy Wymiarki zawiadomił strony postępowania o wydaniu decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania przez obwieszczenia dokonane 22 maja 2019 r. Obwieszczenia zostały zamieszczone na tablicy ogłoszeń w siedzibie Urzędu Gminy Wymiarki, na tablicy ogłoszeń w miejscowości Wymiarki oraz na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Gminy Wymiarki.
Oznacza to, że w tej sprawie zastosowano wszystkie formy zawiadomienia, o których stanowi art. 49 k.p.a. W obwieszczeniu Wójt Gminy Wymiarki poinformował o możliwości zapoznania się z treścią decyzji oraz dokumentacją sprawy, podając miejsce oraz termin, w którym dokumentacja jest dostępna dla stron. Ponadto organ I instancji prawidłowo pouczył adresatów obwieszczenia o terminie i sposobie wniesienia odwołania od decyzji środowiskowej. W związku z tym Sąd I instancji podzielił stanowisko organu I instancji, że termin do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy Wymiarki z 22 maja 2019 r. rozpoczął bieg 5 czerwca 2019 r. i upłynął 19 czerwca 2019 r. Jest poza sporem, że skarżący wniósł odwołanie dopiero 6 listopada 2019 r. (data stempla pocztowego na kopercie), a zatem po upływie terminu.
Sąd I instancji nie podzielił zarzutów skargi. Wskazał, że zawiadomienia stron o poszczególnych czynnościach procesowych w sprawie, od momentu wszczęcia postępowania, odbywały się w trybie art. 49 k.p.a. Ponadto Sąd I instancji podkreślił, że w treści odwołania skarżący w żaden sposób nie odniósł się do kwestii przywrócenia terminu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący.
Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. Polegało to na braku uwzględnienia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. z powodu braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału sprawy i błędnym ustaleniu daty, od której biegł dla skarżącego termin na złożenie odwołania od decyzji.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim, rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do stwierdzenia, że organ odwoławczy nie ustalił rzeczywistej daty, w której skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji organu I instancji, co powinien uwzględnić Sąd I instancji stwierdzając naruszenie przez organ art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz uwzględniając skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Podkreślenia przy tym wymaga, że skarżący w ramach zarzutów kasacyjnych nie podnosi naruszenia przez Sąd I instancji art. 74 ust. 3 pkt 1 ustawy środowiskowej w związku z art. 49 k.p.a., który stanowił podstawę zawiadomienia stron o wydaniu decyzji środowiskowej w formie obwieszczenia, jak i art. 134 k.p.a., który stanowił podstawę stwierdzenia przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Przepisy te miały natomiast zasadnicze znaczenie w tej sprawie. Jak natomiast Sąd I instancji trafnie orzekł, zgodnie z art. 74 ust. 3 pkt 1 ustawy środowiskowej w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji organu I instancji, jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, zastosowanie znajdował art. 49 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy, liczba stron postępowania wynosiła 60, a zatem organ I instancji miał podstawy do zastosowania art. 74 ust. 3 pkt 1 ustawy środowiskowej w związku z art. 49 k.p.a. Przepis art. 74 ust. 3 pkt 1 ustawy środowiskowej jest normą procesową określającą sposób doręczania decyzji w toku postępowania i jego stosowanie ma na celu przede wszystkim uproszczenie sposobu doręczania decyzji.
Dokonując oceny zachowania terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy nie był więc zobowiązany analizować, w jakiej dacie skarżący dowiedział się o decyzji. Organ odwoławczy miał natomiast obowiązek ustalić, czy obwieszczenia dokonano w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami oraz w jakiej dacie nastąpiło doręczenia będące skutkiem tego obwieszczenia. Tego rodzaju oceny organ odwoławczy dokonał, o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji. Stąd też zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie zasługiwały na uwzględnienie.
Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.