Uzasadnienie
Wyrokiem z 6 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (sygn. akt II SA/Sz 1216/19) po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] stowarzyszenia ogrodowego [...] uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] października 2019 r. w przedmiocie określenia za II kwartał 2019 r. opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ Dyrektor Zarządu Zlewni w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył skarżący.
Pismem z 21 stycznia 2021 r. organ cofnął skargę kasacyjną.
Postanowieniem z 23 marca 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie kasacyjne (pkt 1) oraz zwrócił organowi ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł (pkt 2).
Pismem z 1 czerwca 2021 r. skarżące Stowarzyszenie ogrodowe złożyło wniosek o uzupełnienie ww. postanowienia wskazując, że mimo złożonego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, Sąd nie orzeł w tym zakresie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) "[s]trona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Na mocy art. 193 P.p.s.a. unormowania te mają zastosowanie również w postępowaniu kasacyjnym.
Stosownie do art. 199 P.p.s.a.: "[s]trony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przepisy regulujące zwolnienie od kosztów (art. 239 – 263) oraz przepisy o zwrocie kosztów postępowania (art. 200 – 204) należy traktować jako wyjątki od zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania, związanych z jej udziałem w sprawie. Podstawę prawną zwrotu kosztów postępowania od strony przeciwnej stanowią przepisy art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Tylko w przypadkach wskazanych w tych przepisach przysługuje stronie prawo żądania zwrotu kosztów postępowania. Zgodnie z art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204.
Zauważyć trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga wniosek strony o zwrot kosztów postępowania wyłącznie w przypadkach wymienionych w art. 203 i 204 P.p.s.a. Prawo do zwrotu kosztów służy tylko w przypadku, gdy orzeczenie sądu kasacyjnego wypowiada się w kwestii dotyczącej zasadności samej skargi kasacyjnej (por. uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów NSA z 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07; publ. ONSAiWSA 2008/2/23, orzeczenia przywołane w uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 203 P.p.s.a. reguluje rozliczenie kosztów na zasadzie rezultatu pomiędzy stroną, która wniosła skargę kasacyjną a organem albo skarżącym w sytuacji, w której Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnia skargę kasacyjną.
Natomiast art. 204 P.p.s.a. reguluje zasady rozliczenia kosztów postępowania pomiędzy wskazanymi stronami w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. W obu przypadkach orzeczenie o kosztach postępowania powinno zostać zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym w sposób merytoryczny orzeczono o zasadności skargi kasacyjnej. Takiej merytorycznej oceny zasadności skargi nie zawiera natomiast postanowienie o umorzeniu postępowania kasacyjnego w związku z cofnięciem skargi kasacyjnej, wydane na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a. Unormowania zawarte w art. 203 i art. 204 P.p.s.a. nie odnoszą się do tego rodzaju postanowienia, a tylko w tych przypadkach Naczelny Sąd Administracyjny może rozstrzygać wniosek o zwrot kosztów postępowania (art. 209 P.p.s.a.). Brak jest zatem podstawy prawnej do orzekania o zwrocie kosztów w postanowieniu o umorzeniu postępowania kasacyjnego (por. postanowienia NSA z 21 marca 2019 r.: I OSK 2199/17, I OSK 2200/17, II OSK 336/19 oraz z 21 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 336/19 i 4 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 3026/20). W postanowieniu tym Naczelny Sąd Administracyjny może jedynie orzec o zwrocie wpisu od cofniętej skargi kasacyjnej na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
W związku z powyższym należało uznać, że Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw prawnych do orzekania o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego w postanowieniu o umorzeniu tego postępowania. Wniosek o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2021 r. sygn. akt III OSK 3458/21 nie mógł zatem zostać uwzględniony.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 oraz art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.