Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 939/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. S.A. w [...] (skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2019 r., nr [...] w przedmiocie rocznego sprawozdania o rodzajach i masie przetwarzania baterii i akumulatorów.
W złożonej na powyższe rozstrzygnięcie skardze kasacyjnej Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 lub art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazała, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji skarżącej może zostać wyrządzona znaczna szkoda lub spowoduje ona trudne do odwrócenia skutki, bowiem utrzymanie w mocy decyzji może narazić skarżącą na obniżenie jej pozycji konkurencyjnej oraz uzyskanie przez konkurencję oraz dostawców danych, które mają znaczenie gospodarcze dla skarżącej. Wyjaśniła, iż na podstawie tych danych można ocenić posiadane zasoby, zrealizowane moce produkcyjne, potencjale działania handlowe na rynku (zakup ołowiu).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a." - sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z cytowanego przepisu wynika zatem, że to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, że spełnione zostały zawarte w nim przesłanki. Sąd natomiast może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Podkreślić trzeba, że przepis ten stanowi wyjątek od ogólnej zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w postępowaniu polega na wstrzymaniu skutków prawnych, które ona wywołuje. O możliwości przyznania ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a nie decyduje rodzaj zaskarżonego aktu, ale to czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w granicach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania aktu, nastąpi ochrona interesu strony przed skutkami wskazanymi w tym przepisie.
Niewątpliwie we wniosku skarżąca powinna zatem wykazać okoliczności, które uzasadniają jej twierdzenia oraz ewentualnie poprzeć twierdzenia odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W uzasadnieniu wniosku skarżąca kasacyjnie wskazuje, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje, że może narazić skarżącą na obniżenie jej pozycji konkurencyjnej oraz uzyskanie przez konkurencję oraz dostawców danych, które mają znaczenie gospodarcze dla skarżącej. W tym miejscu wyjaśnić należy, że skarżąca powołuje się na hipotetyczną możliwość wystąpienia wskazanych wyżej okoliczności, które mogą mieć przełożenie na jej pozycję na rynku, która nie została poparta żadnymi dowodami. Wyjaśnić trzeba, że wskazane okoliczności nie świadczą jednak, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź trudne do odwrócenia skutki.
Przypomnieć należy, że samo przekonanie Spółki, iż wykonanie decyzji przełoży się na jej pozycję na rynku, czy też obniży rentowność prowadzonej działalności, które nie zostało poparte żadnymi danymi, które uprawdopodobniają m.in. spadek zainteresowania ofertą skarżącej bądź niebezpieczeństwo ujawnienia danych stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa. Trudno tym samym zweryfikować podnoszone przez Spółkę okoliczności.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.