Uzasadnienie
Postanowieniem z 9 września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę J.L. (dalej: skarżący) na bezczynność Wójta Gminy Tarnowo Podgórne w przedmiocie wykonania uchwały Rady Gminy Targowo Podgórne z 21 listopada 2017 r. nr LII/832/2017 w sprawie "Wieloletniego Planu Rozwoju i Modernizacji Urządzeń Wodociągowych i Urządzeń Kanalizacyjnych na lata 2018 - 2020 na terenie Gminy Targowo Podgórne".
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że jako podstawę skargi skarżący powołał art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 poz. 713, dalej u.s.g.). W ocenie skarżącego, pomimo obowiązku określonego w art. 30 ust. 1 u.s.g., Wójt Gminy Podgórne nie wykonuje postanowień powołanej uchwały w zakresie rozbudowy sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej w gminie.
Odrzucając skargę Sąd I instancji wskazał, że wniesienie skargi na bezczynność organu gminy do sądu administracyjnego w trybie i na zasadach określonych w art. 101a u.s.g. może dotyczyć wyłącznie niewykonywania czynności nakazanych prawem. Nie jest natomiast dopuszczalne oparcie skargi na bezczynność na podstawie art. 101a w związku z art. 101 u.s.g., gdy organ gminy nie wykonuje czynności wynikających z przepisu określającego możliwość, a nie obowiązek wszczęcia z urzędu i przeprowadzenia postępowania administracyjnego. Dla zastosowania art. 101a u.s.g. konieczne jest wskazanie unormowania, z którego wynika obowiązek odpowiedniego zachowania organu gminy, a nie jedynie możliwość takiego zachowania.
W konsekwencji podstawą uwzględnienia skargi na niewykonywanie czynności jest wyłącznie niewykonywanie takich czynności, do których organ jest zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa (w tym też prawa miejscowego).
Skarżący wskazywał, że obowiązek wykonania czynności przez Wójta Gminy Targowo Podgórne wynika z art. 30 u.s.g. W ocenie Sądu I instancji, art. 30 u.s.g. ma charakter blankietowy i wynikają z niego kompetencje wójta jako organu gminy. Nie można jednak upatrywać czynności nakazanej prawem w sformułowaniu "wójt wykonuje uchwały rady gminy" ani przekładać tego na obowiązek doprowadzenia do rozbudowy kanalizacji w określonej formie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący.
Skarżący zarzucił błędną interpretację art. 30 ust. 1 oraz art. 101a u.s.g. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.
Sąd I instancji dokonał analizy dopuszczalności skargi na podstawie art. 101a u.s.g. Stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich (art. 101a ust. 1 u.s.g.). Przepis ten stanowi podstawę wniesienia skargi na bezczynność organu gminy, niezależną od skargi na bezczynność określonej w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę wyrażoną przez Sąd I instancji w tym zakresie. O tym, czy wykonanie konkretnego zadania ma charakter obowiązkowy decydują przepisy ustaw szczególnych (art. 7 ust. 2 u.s.g.).
Tego rodzaju przepisu skarżący w tej sprawie nie wskazał. Natomiast skarżący powołał się na przepis art. 30 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym wójt wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa. Z normy tej nie można wywodzić podstawy do wniesienia skargi na bezczynność, o której stanowi art. 101a ust. 1 u.s.g., ponieważ jest to przepis o charakterze ustrojowym, określającym w sposób ogólny pozycję prawną i obowiązki wójta jako organu gminy. Oznacza to, że skarżący nie wykazał normy prawnej, z której wynikałoby, że działania zaplanowane w uchwale Rady Gminy Targowo Podgórne z 21 listopada 2017 r. nr LII/832/2017 miały charakter zadania obowiązkowego. Wynika z tego, że bezczynność Wójta Gminy Targowo Podgórne polegająca na braku przeprowadzenia inwestycji wodociągowych przewidzianych w powyższej uchwale nie mogła być przedmiotem skargi w trybie art. 101a ust.1 u.s.g.
Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.