Uzasadnienie
Wyrokiem z 3 marca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K.B. (dalej: skarżący) na decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w Nowym Sączu z 11 września 2019 r. w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z 29 kwietnia 2019 r. skarżący dokonał zgłoszenia wodnoprawnego dotyczącego odprowadzania wód z pompowania pomiarowego i oczyszczającego na dz. ew. nr [...]/1 z otworu poszukiwawczego 0-1 w m. [...], gm. [...].
Postanowieniem z 10 maja 2019 r. Kierownik Nadzoru Wodnego w Limanowej nałożył na skarżącego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia z 29 kwietnia 2019 r. przez złożenie wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku – decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli są wymagane. Jako podstawę wezwania organ I instancji powołał art. 423 ust. 4 ustawy z 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r., poz. 2268, ze zm.).
W piśmie z 15 maja 2019 r. skierowanym do Kierownika Nadzoru Wodnego w Limanowej skarżący zakwestionował nałożony na niego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia wodnoprawnego. Skarżący wskazał, że żądanie złożenia wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest niezgodne z art. 422 Prawa wodnego, który stawia warunek "jeżeli są wymagane".
Następnie Kierownik Nadzoru Wodnego w Limanowej decyzją z 14 czerwca 2019 r. wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia wodnoprawnego.
Skarżący złożył odwołanie od decyzji z 14 czerwca 2019 r.
Decyzją z 11 września 2019 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Nowym Sączu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z 14 czerwca 2019 r.
Organ odwoławczy wskazał, że Gmina Łukowica posiada aktualny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, więc obowiązkiem zgłaszającego było dołączenie wypisu i wyrysu z tego planu.
Skarżący wniósł skargę na decyzję z 11 września 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że zastosowanie w tej sprawie miał art. 422 Prawa wodnego, który wskazuje, że do zgłoszenia wodnoprawnego należy dołączyć wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku – decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli są wymagane. Organ I instancji nałożył taki obowiązek na skarżącego. Oznaczało to konieczność przedłożenia wyrysu z planu, a w razie jego braku – wymienionych decyzji. Ponieważ w Gminie Łukowica obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, skarżący powinien był przedłożyć wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Łukowica.
Zgodnie z art. 423 ust. 4 Prawa wodnego, w przypadku konieczności uzupełnienia zgłoszenia wodnoprawnego organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów lub informacji, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw – w drodze decyzji. Od tego rodzaju postanowienia nie przysługuje zażalenie, co wynika z art. 141 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący zarzucając błędną interpretację art. 422 ust. 3 w związku z art. 394 ust. 1 pkt 8 Prawa wodnego oraz art. 112 i art. 113 k.p.a.
Skarżący wniósł o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 3 marca 2020 r. i utrzymaną tym wyrokiem decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w Nowym Sączu z 11 września 2019 r a także o umorzenie postępowania. Skarżący oświadczył, że zrzeka się rozprawy i wniósł o zwrot kosztów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 394 ust. 1 pkt 8, zgłoszenia wodnoprawnego wymaga odprowadzanie wód z wykopów budowlanych lub z próbnych pompowań otworów hydrogeologicznych. Z kolei zgodnie z art. 422 pkt 3 Prawa wodnego, do zgłoszenia wodnoprawnego dołącza się "wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli są wymagane". Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, z przepisu tego nie wynika, że dołączenie wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, konieczne jest wyłącznie w przypadku wykonywania czynności, robót lub urządzeń wodnych uwzględnianych w tego rodzaju akcie planistycznym. Przeciwnie, z cytowanego przepisu wynika, że wypisu i wyrysu nie składa się tylko w przypadku braku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W takim wypadku może być konieczne złożenie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzji o warunkach zabudowy, ale tylko jeżeli są wymagane. W każdym innym przypadku, złożenie wypisu lub wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest obligatoryjne. Wynika to z tego, że jedną z przesłanek wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia wodnoprawnego, jest naruszenie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 423 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 396 ust. 1 pkt 7 Prawa wodnego). Oceny zgodności zgłoszenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego właściwy organ dokonuje na podstawie składanego przez stronę jego wypisu i wyrysu, nawet jeżeli ta ocena ogranicza się do stwierdzenia, że planowane wykonywanie czynności, robót lub urządzeń wodnych nie jest uwzględniane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i w związku z tym nie narusza jego ustaleń.
Zgodnie z art. 423 ust. 4 Prawa wodnego, w przypadku konieczności uzupełnienia zgłoszenia wodnoprawnego organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów lub informacji, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że od tego rodzaju postanowienia nie przysługuje zażalenie, lecz można je kwestionować w odwołaniu od decyzji w sprawie sprzeciwu (art. 141 § 1 i art. 142 k.p.a.). Nawet jeżeli przyjąć, że skarżący złożył wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do treści postanowienia wzywającego go do uzupełnienia braków zgłoszenia wodnoprawnego, na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a., a organ powinien wydać w tym przedmiocie postanowienie, od którego służy zażalenie (art. 113 § 3 k.p.a.), to i tak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy.
Organ udzielił bowiem skarżącemu niezbędnych wyjaśnień w formie pisma, a ponadto skarżący miał możliwość (z której skorzystał) zakwestionowania wezwania do uzupełnienia braków zgłoszenia wodnoprawnego oraz otrzymanego pisma wyjaśniającego w odwołaniu od decyzji, a następnie w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz w skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Powyższe oznacza, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie.
Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.