Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 1841/19 oddalił skargę W. K. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Uznając zaskarżoną decyzję za prawidłową, Sąd I instancji wskazał, że ustawa o Służbie Celnej wprowadziła w Służbie Celnej korpusy oraz odpowiednio w ramach korpusów nowe stopnie służbowe (art. 115 ustawy). Przyporządkowanie do właściwego korpusu i kryteria uzyskania nowego stopnia służbowego w tym korpusie funkcjonariuszy, którzy w dniu wejścia w życie ustawy pełnili służbę w Służbie Celnej, regulują przepisy art. 223 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. z 2009 r., nr 168, poz. 1323). Z akt sprawy, w tym z formularza pomocniczego do określenia stopnia służbowego wynika, że skarżący w dniu wejścia w życie ustawy o Służbie Celnej zajmował stanowisko [...] [...], posiadał staż w administracji celnej od [...] kwietnia 1995 r., wykształcenie wyższe prawnicze i stopień [...] [...]. Po uwzględnieniu tych warunków, uwzględniając "Kryteria punktowe mianowania funkcjonariuszy celnych na stopnie służbowe w poszczególnych korpusach" skarżący otrzymał łącznie [...] punktów, co przesądzało o określeniu stopnia służbowego [...] celnego.
Jak ustalono za wykształcenie prawnicze związane z realizacją zadań na stanowisku skarżący otrzymał [...] punkty, za stanowisko [...] [...] punktów, za staż – [...] punkty i posiadany stopień służbowy – [...] punkt. Jednocześnie z uwagi na brak informacji o ukończonych studiach podyplomowych związanych z zakresem działania Służby Celnej oraz informacji dotyczących faktycznego prowadzenia szkoleń na poziomie regionalnym w Służbie Celnej w okresie ostatnich [...] lat, jak też dokumentu potwierdzającego kwalifikacje niezbędne do ich prowadzenia – [...] punktów.
W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu I instancji, zarzut zaniżenia punktacji poprzez niedoliczenie dodatkowych punktów za [...] [...], ukończenie dwóch fakultetów oraz prowadzenie szkoleń uznać należało za bezpodstawny. Zasadnie również, w ocenie WSA, odnośnie zarzutu mianowania na podstawie przerobionego dokumentu, organ wskazał, że nie jest uprawniony do badania powyższego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. K. zarzucając mu naruszenie:
1/ przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. art. 156 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i stwierdzenie, że w zachowaniu organu nie było rażącego naruszenia prawa w sytuacji posłużenia się przerobionym dokumentem mającym wpływ na stopień służbowy w procesie mianowania, art. 58 § 1 kodeksu cywilnego albowiem mianowanie było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego oraz art. 8 ust. 4 ustawy z 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych poprzez brak koordynatora radców prawnych;
2/ przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 151 p.p.s.a. mające wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwą kontrolę legalności administracji publicznej skutkującą oddaleniem skargi, naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. powodującego błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie mianowania na stopień służbowy w konsekwencji naruszenia obowiązku wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku wyboru faktów uznanych za udowodnione, dowodów na których oparł się Sąd oraz wskazanie przyczyn którym dowodom odmówił wiarygodności mocy dowodowej.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie merytoryczne w postaci uchylenia zaskarżonych decyzji oraz stwierdzenie nieważności decyzji – aktu mianowania na stopień służbowy. Ponadto zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi.
Podkreślenia wymaga, że postępowanie administracyjne toczyło się wskutek wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, opartego na przesłance rażącego naruszenia prawa określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W tego rodzaju postępowaniu organ administracji nie rozpoznaje ponownie sprawy zakończonej ostateczną decyzją, lecz rozważa, czy jej wydanie nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Tak wyznaczony zakres rozstrzygania w sprawie dotyczącej wyłącznie samego stwierdzenia nieważności wpływa następnie na zakres działania organu odwoławczego, który tylko w takim zakresie powinien sprawować kontrolę w toku instancji. Zatem w realiach niniejszej sprawy rzeczą organów było jedynie rozważenie, czy zebrane dowody pozwalają na przyjęcie, że akt mianowania skarżącego na stopień służbowy aspiranta celnego w korpusie aspirantów Służby Celnej rażąco narusza prawo.
W ocenie autora skargi kasacyjnej powodem uznania aktu mianowania za nieważny jest wadliwe kryterium punktacji w oparciu o które ustalono stopień służbowy.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W myśl art. 223 ust. 4 ustawy o Służbie Celnej funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy pełnił służbę w stopniu młodszego aspiranta celnego, starszego dyspozytora celnego albo dyspozytora celnego określa się stopień w korpusie aspirantów Służby Celnej.
W. K. przed dniem wejścia w życie ustawy z [...] sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej pełnił służbę w stopniu [...] [...].
Prawidłowo, w oparciu o kryteria przekazane dyrektorom izb celnych, skarżący uzyskał [...] punktów, natomiast jego zdaniem powinien uzyskać [...], co uzasadniałoby mianowanie na wyższy stopień służbowy.
Naczelny Sąd Administracyjny punktację ustaloną przez Sąd I instancji uznał za prawidłową. W oparciu o mające zastosowanie "Kryteria punktowe mianowania funkcjonariuszy celnych na stopnie służbowe w poszczególnych korpusach", co prawidłowo ustalił organ, brak było bowiem podstaw do zaliczenia wskazywanych przez W. K. punktów za [...] [...], ukończenie dwóch fakultetów oraz prowadzenie szkoleń.
Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, z poszanowaniem zasad prawdy obiektywnej i swobodnej oceny dowodów, tym samym zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania uznać należało za niezasadny.
Za całkowicie chybiony i niezrozumiały uznać należy zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 156 § 2 k.p.a. w myśl, którego nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło [...] lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Podobnie zarzuty odnoszące się do art. 58 § 1 kodeksu cywilnego i ustawy o radcach prawnych, które w procesie mianowania funkcjonariuszy celnych nie stanowiły żadnego kryterium.
Przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty w żaden sposób nie wykazały aby w sprawie wydano decyzję wobec której można skutecznie postawić zarzut dotyczący stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa. Natomiast jak już Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził wcześniej przy rozpoznawaniu sprawy Sąd związany jest zarzutami skargi kasacyjnej i nie może ich poprawiać ani modyfikować.
Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione, skarga kasacyjna jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a.