Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 16 września 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 375/20 oddalił skargę R.J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 24 kwietnia 2020 r. nr 135/K/20 w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Z akt sprawy wynika, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia 24 kwietnia 2020 r. nr 135/K/20, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a.") oraz art. 110 ust. 1, ust. 3, ust. 5 pkt 2, ust. 6 i ust. 8-8b ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 360), utrzymał w mocy zaskarżony przez [...] R.J. rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia 17 marca 2020 r. nr 244/20 w przedmiocie przyznania nagrody rocznej z tytułu służby pełnionej w 2018 r. w obniżonym o 20 % wymiarze.
W uzasadnieniu decyzji podał, że Komendant Miejski Policji w C. orzeczeniem z dnia 18 czerwca 2019 r. nr 14/2019 uznał [...] R.J. winnym popełnienia przewinień dyscyplinarnych, tj. o to, że:
- 1. w dniu [...] sierpnia 2018 r., pełniąc służbę na stanowisku [...], nie wykonał polecenia zastępcy Komendanta Komisariatu Policji [...] w C. p.o. [...] zawartego na telegramie nr SP-513/46/1421/18/MA z dnia [...] sierpnia 2018 r., dotyczącego realizacji i przydzielenia zadań dla funkcjonariuszy w związku z przejazdem kibiców piłkarskich, czym dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji;
- 2. w dniu [...] sierpnia 2018 r., pełniąc służbę na stanowisku [...], zaniechał realizacji czynności służbowej i nie zapewnił natychmiastowej reakcji na komunikat [...] nadany przez Dyżurnego Komendy Miejskiej Policji w C. o godz. 15:50:53, dotyczący zabezpieczenia trasy przejazdu kibiców [...], czym dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji;
i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany.
Na skutek wniesienia przez [...] R.J. od powyższego orzeczenia odwołania sprawę rozpoznawał Komendant Wojewódzki Policji w [...], który orzeczeniem z dnia 30 sierpnia 2019 r. nr 23/19 uchylił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej zarzutu oznaczonego nr 1 i w tym zakresie uniewinnił [...] R.J. oraz orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej zarzutu oznaczonego nr 2.
Powyższe orzeczenie stało się przedmiotem skargi R.J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 4 marca 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 911/19 oddalił skargę. Pełnomocnik skarżącego od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną.
Komendant Miejski Policji w C. rozkazem personalnym z dnia 17 marca 2020 r. nr 244/20, na podstawie art. 110 ustawy o Policji przyznał [...] R.J. nagrodę roczną za służbę pełnioną w 2018 r. w wysokości 1/12 uposażenia otrzymywanego w 2018 r. w wymiarze 80%. W uzasadnieniu rozkazu personalnego przytoczył m.in. treść art. 110 ust. 5 pkt 2, art. 110 ust. 6, 8 i 8 b ustawy o Policji i wskazał, że skoro w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym stwierdzono naruszenie przez wyżej wymienionego policjanta dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 2 cyt. ustawy i wymierzono mu karę nagany, to obniżenie przez organ nagrody rocznej było obligatoryjne. Ustalając wartość obniżenia nagrody rocznej uwzględniono całokształt okoliczności sprawy, charakter popełnionego przewinienia, jego skutki, rodzaj i wymiar orzeczonej kary oraz dotychczasowe wyniki policjanta w służbie, przyjmując najniższy z możliwych procent obniżenia tej nagrody.
Na skutek wniesienia przez [...] R.J. od powyższego rozkazu personalnego odwołania sprawę rozpoznawał Komendant Wojewódzki Policji w [...], który powołaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 110 ust. 8 w powiązaniu z art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, obniżenia nagrody rocznej dokonuje się za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił czyn stanowiący naruszenie dyscypliny służbowej, a jeżeli nagroda została już wypłacona – za rok, w którym postępowanie dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub policjant został zwolniony ze służby. Decydująca jest data popełnienia czynu, a nie wymierzenia kary. Kwestię prawomocności orzeczeń dyscyplinarnych określa art. 135o ust. 1 ustawy o Policji. Przepis ten w pkt 2 stanowi, że orzeczenie staje się prawomocne w dniu wydania orzeczenia przez organ odwoławczy.
W rozpoznawanej sprawie oznacza to, że orzeczenie stwierdzające naruszenie przez [...] R.J. w 2018 r. dyscypliny służbowej jest prawomocne w administracyjnym toku instancji i w takim stanie prawnym orzekał organ pierwszej instancji w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej.
W ocenie organu odwoławczego, fakt wniesienia przez R.J. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na orzeczenie wydane w postępowaniu dyscyplinarnym nie ma znaczenia dla postępowania prowadzonego w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej za 2018 r. i nie mógł być on przez organ pierwszej instancji uznany jako przeszkoda do wydania w tej sprawie zaskarżonej decyzji. Nie zachodziła zatem konieczność zawieszenia postępowania do czasu rozpoznania przez sąd administracyjny sprawy związanej z postępowaniem dyscyplinarnym.
Powyższa decyzja dotycząca obniżenia nagrody rocznej stała się przedmiotem skargi R.J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. Wskazując na powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podał, że w jego ocenie obniżenie przez organ nagrody rocznej było przedwczesne. Postępowanie sądowoadministracyjne, którego przedmiotem jest orzeczenie dyscyplinarne, będące podstawą obniżenia nagrody rocznej, nie zostało jeszcze zakończone. Ponieważ jest ono obarczone poważnymi brakami proceduralnymi nie sposób uznać, jakoby zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne ostało się w obrocie prawnym.
Komendant Wojewódzki Policji w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skargi zauważył, iż twierdzenia skarżącego mające uprawdopodobnić zasadność zarzutu nie odnoszą się do przedmiotu zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W uzasadnieniu wyroku przytoczył treść art. 110 ust. 1, ust. 5 pkt 2, ust. 6 i ust. 8 pkt 1 ustawy o Policji. Wyjaśnił, że użyte przez ustawodawcę w art. 110 ust. 5 pkt 2 tej ustawy sformułowanie "obniża się" wskazuje na obligatoryjny charakter tego przepisu, co oznacza, iż brak jest możliwości stosowania uznania administracyjnego w przypadku, gdy doszło do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym.
W sprawie jest niesporne, że przesłanka do zastosowania art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji została spełniona. R.J. orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 30 sierpnia 2019 r. nr 23/19, utrzymującym w mocy zaskarżone orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w C. w części dotyczącej zarzutu 2, w którym został uznany winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, że w dniu [...] sierpnia 2018 r., pełniąc służbę na stanowisku [...], zaniechał realizacji czynności służbowej i nie zapewnił natychmiastowej reakcji na komunikat [...] nadany przez Dyżurnego Komendy Miejskiej Policji w C. o godz. 15:50:53, dotyczący zabezpieczenia trasy przejazdu kibiców [...], czym dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji – za które to przewinienie wymierzono mu karę dyscyplinarną nagany.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że w sprawie obniżenia nagrody rocznej istotny jest fakt, że w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym zostało wydane orzeczenie potwierdzające fakt naruszenia przez R.J. dyscypliny służbowej i wymierzające mu karę dyscyplinarną. W związku z tym ponowne ustalanie okoliczności czy zdarzeń objętych postępowaniem dyscyplinarnym jest niedopuszczalne. Argumentacja skargi, zmierzająca do podważenia okoliczności ustalonych w prawomocnym orzeczeniu wydanym w postępowaniu dyscyplinarnym, jest zatem nieskuteczna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, analizując treść decyzji, nie dopatrzył się jakiegokolwiek naruszenia prawa, gdyż organ przy obniżaniu nagrody rocznej uwzględnił całokształt okoliczności sprawy, w szczególności charakter popełnionego przewinienia, jego skutki, rodzaj i wymiar orzeczonej kary oraz dotychczasowe wyniki policjanta w służbie (art. 110 ust. 8b ustawy o Policji). Miał na uwadze przesłanki ustawowe i okoliczności zachodzące w konkretnej sprawie, co oznacza, że wydane w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej za 2018 r. rozstrzygnięcie spełnia wymogi prawa w zakresie zasad ustalania stanu faktycznego sprawy, rozstrzygnięcia i uzasadnienia (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a.). Uwzględnia też całokształt okoliczności sprawy, z których wynika, że skarżący został ukarany karą nagany za naruszenie dyscypliny służbowej w czasie służby, a orzeczenie to uzyskało przymiot prawomocności. Organ był zatem zobligowany do obniżenia nagrody rocznej. Ponieważ zastosował najniższy możliwy wymiar obniżenia trudno mu przypisać przekroczenie granic uznania administracyjnego.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, w świetle powyższego zarzuty skarżącego, jakoby organ, podejmując decyzję o obniżeniu nagrody rocznej, działał w sposób nieuprawniony i przedwczesny, nie mogły się ostać. Wprawdzie orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 30 sierpnia 2019 r. nr 23/19 w przedmiocie uznania R.J. za winnego zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany zostało przez jego pełnomocnika zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, to jednak Sąd ten wyrokiem z dnia 4 marca 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 911/19 oddalił skargę. Pomimo, że ten wyrok nie jest jeszcze prawomocny z uwagi na złożoną przez pełnomocnika skarżącego skargę kasacyjną, okoliczność ta nie stanowi o przedwczesnym orzekaniu w niniejszej sprawie. Brak było zatem podstaw do uwzględnienia zgłoszonych w tym zakresie zarzutów, gdyż działanie organu, który obniżył skarżącemu nagrodę roczną o 20% za służbę pełnioną w 2018 r., na podstawie art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, nie było przedwczesne.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł R.J., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów prawa proceduralnego, a to art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. (błędnie wskazano "k.p.s."), poprzez przedwczesne utrzymanie w mocy decyzji organu drugiej instancji, który utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji o obniżeniu nagrody rocznej skarżącemu.
Wskazując na powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz oświadczył, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionego w niej zarzutu, która w istocie stanowi powtórzenie uzasadnienia skargi wniesionej do Sądu pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Na wstępie podać należy, iż przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a., gdyż pełnomocnik strony wnoszącej skargę kasacyjną – w oparciu o art. 176 § 2 P.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że z uwagi na sposób sformułowania zarzutu skargi kasacyjnej – naruszenia przepisów prawa proceduralnego, a to art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i jego uzasadnienia, niezbędne stało się przypomnienie, że ocena skuteczności zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) jest uzależniona od wyszczególnienia przez wnoszącego skargę kasacyjną naruszonych – jego zdaniem – przepisów postępowania sądowego, a nie przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem orzeczenie sądu, a nie akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Działanie sądu administracyjnego podlega regulacji ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Z tego punktu widzenia istotne jest zatem, aby autor w skardze kasacyjnej zawarł zarzut naruszenia przepisów, które mogły być i były stosowane przez Sąd pierwszej instancji w procesie orzekania.
Rolą sądu administracyjnego, rozstrzygającego w granicach sprawy i na podstawie akt sprawy, jest bowiem przeprowadzenie procesu kontroli działania organu administracji z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Proces ten obejmuje: kontrolę rekonstrukcji i zastosowania przez organy administracji publicznej norm proceduralnych określających prawne wymogi ustalania faktów, kontrolę sposobu prawnej kwalifikacji tych faktów, co odnosi się do materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia administracyjnego, w tym kontroli ich wykładni i zastosowania przez pryzmat zaś przepisów ustaw procesowych określających prawne wymogi odnośnie do uzasadnienia decyzji administracyjnej, kontrolę konkretnego sposobu ustalenia w konkretnej sprawie faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia (por. L. Leszczyński, Orzekanie przez sądy administracyjne a kontrola wykładni prawa, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" z 2010 r., nr 5-6, s. 267 i nast.).
Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymaga uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między tym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia, polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna (por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 426 oraz B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 387).
W rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie nie podał naruszonych, jego zdaniem, przepisów procedury sądowoadministracyjnej w powiązaniu z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz ograniczył się do powołania jako naruszonych wyłącznie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w procesie orzekania nie stosował. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji stosował bowiem przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uwzględniał przepisy ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Wyjaśnić należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie samodzielnie uzupełniać i konkretyzować zarzutów kasacyjnych, uściślać ich bądź w inny sposób korygować (por. wyroki NSA z dnia: 11 września 2011 r. sygn. akt II OSK 151/12 oraz 16 listopada 2011 r. sygn. akt II FSK 861/10).
W tej sprawie zarzut skargi kasacyjnej, odnoszący się do wadliwości zastosowania w sprawie przepisów K.p.a., podanych wyżej wymogów nie spełnia.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 wyraził pogląd, że podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. odnosi się do naruszenia przepisów obu postępowań, zarówno sądowoadministracyjnego, jak i odpowiedniego postępowania przed organami administracji. W powołanej uchwale podano także, iż w przypadku braku powiązania przez autora skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa przez organ administracji z zarzutem naruszenia prawa przez sąd wojewódzki, Naczelny Sąd Administracyjny może, po przeanalizowaniu uzasadnienia skargi kasacyjnej, samodzielnie zidentyfikować zarzut naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji.
W konsekwencji uchybienie w zakresie prawidłowego wskazania w ramach podniesionych zarzutów wszystkich przepisów procedury stosowanej zarówno przez organ, jak i sąd – mimo że jest przejawem nieprofesjonalnego konstruowania zarzutów skargi kasacyjnej – nie powoduje automatycznej dyskwalifikacji takich zarzutów z powodu ich wadliwej konstrukcji, lecz wymaga dokonania ich oceny.
Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając powyższy pogląd, stwierdził, że uzasadnienie przedstawione przez autora skargi kasacyjnej, upatrujące naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w przedwczesnym utrzymaniu przez organ odwoławczy w mocy rozkazu personalnego organu pierwszej instancji o obniżeniu nagrody rocznej, nie pozwalało na zidentyfikowanie zarzutu naruszenia prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Opiera się ono na twierdzeniu, że orzeczenia podjęte w postępowaniu dyscyplinarnym, będące przesłanką obniżenia tej nagrody, były obarczone wieloma brakami proceduralnymi (postanowienie o oddaleniu wniosku dowodowego obrońcy o przesłuchanie R.J. w postępowaniu dyscyplinarnym zostało wydane w dniu 13 czerwca 2019 r., doręczone w dniu 2 lipca 2019 r., zaskarżone w dniu 5 lipca 2019 r., zaś orzeczenie organu pierwszej instancji zostało wydane już w dniu 18 czerwca 2019 r.), a postępowanie sądowoadministracyjne w tym przedmiocie nie zostało prawomocnie zakończone.
Wskazać należy, iż w niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji pod względem zgodności z prawem była zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 24 kwietnia 2020 r. nr 135/K/20, dotycząca obniżenia R.J. nagrody rocznej za służbę pełnioną w 2018 r. w związku z zaistnieniem przesłanki obligatoryjnego obniżenia nagrody rocznej, o której mowa w art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, a nie wydane w postępowaniu dyscyplinarnym orzeczenie uznające go winnym popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzające karę nagany.
W przedmiotowej sprawie organ był zatem obowiązany zgromadzić materiał dowodowy, który pozwalałby na ocenę zaistnienia przesłanki obniżenia nagrody rocznej. Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, w sprawie nie naruszono art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił argumentację odnoszącą się do całokształtu sprawy i zgromadzonego przez organy materiału dowodowego, które mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, w tym przypadku art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji.
Decyzja w przedmiocie obniżenia R.J. nagrody rocznej miała charakter związany, gdyż obligatoryjność jej obniżenia była konsekwencją istnienia w obrocie prawnym orzeczenia naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. Stosownie do regulacji zawartej w art. 110 ust. 5 pkt 2 w zw. z ust. 6 ustawy o Policji, organ był obowiązany do wydania decyzji w przedmiocie obniżenia wyżej wymienionemu nagrody rocznej.
W świetle zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego dotyczących obniżenia nagrody rocznej, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty wadliwości postępowania dyscyplinarnego nie mogły odnieść zamierzonego skutku, gdyż wykraczały poza zakres przedmiotu rozpoznawanej sprawy. Bez znaczenia był zatem również fakt, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji w sprawie obniżenia nagrody rocznej nie została jeszcze rozpoznana skarga kasacyjna R.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 marca 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 911/19, oddalającego skargę wyżej wymienionego na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 30 sierpnia 2019 r. nr 23/19 w przedmiocie uznania za winnego zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany. Orzeczenie to było prawomocne w administracyjnym toku instancji (art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji). Uprawniało to organ do obniżenia nagrody rocznej.
Ubocznie podać należy, iż Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jest wiadome z urzędu, że tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 1 czerwca 2021 r. sygn. akt III OSK 3459/21 oddalił skargę kasacyjną R.J. od powołanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 marca 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 911/19.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.