Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 13 października 2020 r., sygn. akt VII SAB/Wa 154/20 odrzucił skargę S. K. (dalej: "skarżący") na bezczynność Prokuratora Generalnego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji podał, że w skardze z 12 czerwca 2020 r. skarżący zaskarżył bezczynność Prokuratora Generalnego polegającą na bezpodstawnym pozostawieniu pisma z 4 maja 2020 r. o wywiedzenie skargi nadzwyczajnej od prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego [...] z [...] grudnia 2019 r., sygn. akt [...], bez dalszego biegu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że skarga dotyczy działalności organu niebędącego organem administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Ponadto podniósł, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2019 r., poz. 740 ze zm.), prokuratura wykonuje zadania w zakresie ścigania przestępstw oraz stoi na straży praworządności. Zadania te Prokurator Generalny wykonuje przez czynności określone w art. 3 § 1 ustawy Prawo o prokuraturze, a nie przez wydawanie decyzji, postanowień, bądź innych aktów z zakresu administracji publicznej.
Jednocześnie zwrócił uwagę, iż postępowanie w zakresie skarg i wniosków, choć unormowane jest również w przepisach procedury administracyjnej, nie stanowi postępowania, które zmierza do wydania decyzji administracyjnej lub innego aktu o charakterze władczym. Podniósł także, że czynności podejmowane przez organy w trybie przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, odnoszące się do skarg i wniosków, nie podlegają kontroli sądów administracyjnych jako niewymienione w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej jako: "p.p.s.a.").
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym postanowieniu zwrócił uwagę, że przepisy prawa mogą wyposażać różne organy, w tym także Prokuratora Generalnego będącego organem ochrony prawa, w szczególne uprawnienie ponad te, jakie przysługują im na podstawie regulacji określających ich główne pole działania. Takim przykładem jest niewątpliwie uprawnienie przewidziane w art. 89 i nast. ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2019 r., poz. 825 ze zm.), czyli prawo wniesienia skargi nadzwyczajnej. Wskazane uprawnienie nie jest skorelowane z jakimkolwiek uprawnieniem obywatela do skutecznego żądania wniesienia skargi nadzwyczajnej. Inaczej mówiąc, Prokurator Generalny, bądź inny podmiot uprawniony, może taki środek wnieść, jednakże osoba która zwróciła się z wnioskiem o podjęcie tego rodzaju działania nie może domagać się przymuszenia Prokurator Generalnego do wystąpienia z tą skargą.
Procedura wnoszenia skargi nadzwyczajnej, choć szczątkowa, to jednak określa podmioty uprawnione na prawach wyłączności do oceny, czy w konkretnej sprawie istnieje podstawa do wystąpienia ze skargą nadzwyczajną. Skarżący nie ma zatem, pomimo tego, że sprawa wywołana była jego wnioskiem, prawa do skutecznego zakwestionowania stanowiska Prokuratora Generalnego, który nie widzi podstaw do kierowania skargi nadzwyczajnej.
W powyższej sytuacji, w ocenie Sądu, pismu skarżącego (skardze) można co najwyżej przypisać charakter skargi wnoszonej w trybie przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (skarga na pracownika lub na opieszałe działanie instytucji) lub swoiście rozumianej petycji dotyczącej kwestii ogólnego funkcjonowania Prokuratora Generalnego. Postępowanie w zakresie skarg i wniosków, normowane przepisami Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, nie stanowi postępowania jurysdykcyjnego, które zmierza do wydania decyzji administracyjnej lub innego aktu o charakterze władczym. Czynności podejmowane przez organy w trybie przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, odnoszące się do skarg i wniosków, nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 p.p.s.a. i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego.
Na powyższe postanowienie skarżący złożył skargę kasacyjną, w której wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Jednocześnie zwrócił się o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych za drugą instancję na jego rzecz od organu.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego:
- 1. art. 174 p.p.s.a., przez błędną wykładnię art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 3 § 1 ustawy o Prokuratorze, z uwagi na błędne przyjęcie, że skarga dotyczy działalności organu niebędącego organem administracji publicznej;
- 2. art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., przez błędne przyjęcie, że skarga nie podlega rozpoznania przez sądy administracyjne z powodu braku właściwości rzeczowej, oraz pkt 9 cyt. ustawy przez błędne przyjęcie, że sądom administracyjnym nie podlega rozpatrywanie skarg na bezczynność prowadzącego postępowania administracyjnego, które zakresem rzeczowym obejmuje Prokuratora Generalnego;
- 3. art. 2 ustawy Prawo o prokuraturze, gdzie błędnie przyjęto, że zakres działalności Prokuratora Generalnego obejmuje tylko zakres wynikający z art. 3 § 1 ustawy Prawo o prokuraturze i że działania Prokuratora Generalnego co do zasady nie podlegają kontroli sądu administracyjnego.
Z treści art. 2 ustawy Prawo o prokuraturze wynika, że prokuratura wykonuje zadanie w zakresie ścigania przestępstw oraz stoi na straży praworządności. Zatem stojąc na straży praworządności prokuratura ma obowiązek przestrzegania zakresu przekazanego prokuraturze art. 89 § 1 i § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, który stanowi, że jeżeli jest to konieczne dla zapewnienia zgodności z zasadą demokratycznego państwa prawnego, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej od prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego /.../, może być wniesiona skarga nadzwyczajna, o ile: (pkt 2) orzeczenie w sposób rażący narusza prawo przez błędną jego wykładnię /.../. A orzeczenie nie może być uchylone lub zmienione w trybie innych nadzwyczajnych środków zaskarżenia, a skargę nadzwyczajną może wnieść Prokurator Generalny;
4. art. 89 i art. 90 ustawy o Sądzie Najwyższym w związku z art. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony w postępowaniu przygotowawczym, prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora (Dz. U nr 179 poz. 1843), przez błędne przyjęcie, że prawo do wniesienia skargi nadzwyczajnej nie jest skorelowane z jakimkolwiek uprawnieniem obywatela do skutecznego żądania wniesienia skargi nadzwyczajnej przy spełnieniu wymogów określonych w przepisach prawa materialnego, oraz błędne przyjęcie, że szczątkowa procedura wnoszenia skargi nadzwyczajnej, mimo spełnienia wszelkich wymogów prawnych i formalnych, daje Prokuratorowi prawo do odmowy złożenia skargi w imieniu skarżącego, co stoi w sprzeczności z art. 2 cyt ustawy, pozbawiając skarżącego w sposób nieuzasadniony możliwości merytorycznego rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy;
5. art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 p. 1265 ze zm., dalej: "p.u.s.a."), przez niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez Sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego nie odniesiono się do kryteriów pozwalających na obiektywną ocenę zarzutów zawartych w skardze z 12 czerwca 2020 r., oraz pisma procesowego z 3 sierpnia 2020 r. skierowanego do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego;
6. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 89 §1 pkt 3 lit a ustawy o Sądzie Najwyższym, przez oddalenie skargi, pomimo wyraźnego wskazania, że uprawnionym do złożenia skargi w imieniu wnioskodawcy jest m.in. Prokurator Generalny;
7. art. 45 § 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, gdyż zaskarżonym orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący został pozbawiony prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, bezstronny i niezawisły sąd, którym w tym przypadku jest Sąd Najwyższy, gdzie stanowiskiem Prokuratora Generalnego z 20 maja 2020 r. - bezzasadnie podtrzymanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny - skarżący został pozbawiony ochrony swych praw.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych w niej zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżone orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej, w zakresie naruszenia art. 45 Konstytucji, art. 1 § 1 p.u.s.a., art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., art. 2 ustawy Prawo o prokuraturze oraz art. 89 i art. 90 ustawy o Sądzie Najwyższym, nie mogły stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Sąd wydając zaskarżone postanowienie nie uchybił ww. przepisom.
Zgodnie z art. 2 ustawy Prawo o prokuraturze prokuratura wykonuje zadania w zakresie ścigania przestępstw oraz stoi na straży praworządności. Zadania te Prokurator Generalny, Prokurator Krajowy i pozostali zastępcy Prokuratora Generalnego oraz podlegli im prokuratorzy wykonują przez czynności określone w art. 3 § 1 ustawy Prawo o prokuraturze, a nie przez wydawanie decyzji, postanowień, bądź innych aktów z zakresu administracji publicznej. W postępowaniu karnym nie stosuje się zatem przepisów postępowania administracyjnego ani przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi. Jedynie w określonych kategoriach spraw, np. w sprawach z zakresu udostępnienia informacji publicznej, prokurator może działać jako organ administracji publicznej i wówczas stosuje się w stosunku do niego przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego też Sąd pierwszej instancji przystępując do rozpoznania wniesionej przez skarżącego skargi na bezczynność Prokuratora Generalnego, zobligowany był zbadać, czy przedmiot skargi podlega jego kontroli. Tak też uczynił w przedmiotowej sprawie.
Podkreślenia wymaga, że zasada dostępu do sądu stanowi jedno z najważniejszych założeń demokratycznego państwa prawnego, które jest realizowane przez prawo do sądu obejmujące m.in. prawo dostępu do organów sprawujących wymiar sprawiedliwości. Prawo to wyposaża jednostkę w roszczenie wobec organów państwa o rozpoznanie sprawy przez sąd. Niemniej jednak ważne jest, aby sąd był odpowiedni ze względu na charakter sprawy (por. wyrok TK z 4 lipca 2002 r., P 12/01). Na konieczność zachowania właściwości rzeczowej sądu jako istotnego elementu prawidłowej realizacji prawa do sądu wskazał także Sąd Najwyższy, który w postanowieniu z 12 lutego 2009 r., III KO 2/09 podkreślił, że "funkcjonowanie przytaczanej zasady (wyrażonej w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP – przyp. NSA) oraz wiążących się z nią założeń i celów bez wątpienia zostałoby zniweczone, gdyby do przekazywania spraw między sądami miało dochodzić bez wystarczających podstaw prawnych lub faktycznych.
Unicestwiałoby to wszak przeświadczenie co do wykluczenia instrumentalizacji w zakresie doboru sądów do rozstrzygania konkretnych spraw oraz co do tego, że sędziowie w orzekaniu są rzeczywiście niezawiśli". Prawo do sądu realizuje się zatem przed sądem właściwym do rozpoznania danej sprawy. W postanowieniu z 19 grudnia 2003 r., III CK 319/03 Sąd Najwyższy stwierdził, że "pojęcie "sprawy" w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji ma charakter autonomiczny i obejmuje również sprawy, które nie są sprawami cywilnymi, sądowoadministracyjnymi lub karnymi; sprawy te rozpoznaje sąd powszechny w postępowaniu cywilnym.
W tym kontekście należy wskazać, że zasada demokratycznego państwa prawnego, z którą ściśle koresponduje prawo do sądu zakłada, że prawo do ochrony sądowej następuje na odpowiedniej drodze sądowej regulowanej przepisami prawa procesowego. Granice wyznaczenia prawa do procesu przed sądem administracyjnym reguluje ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Podstawowym warunkiem dopuszczalności skargi jest to, aby sprawa podlegała właściwości sądu administracyjnego, tj. mieściła się w ustawowym katalogu spraw poddanych kognicji sądów administracyjnych, określonym w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 5 listopada 2020 r., II FSK 1626/20).
Właściwość sądów administracyjnych określa przepis art. 1 p.u.s.a., który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Granice kognicji rzeczowej sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a., jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Wyszczególnienie w powyższym przepisie aktów i czynności oraz spraw ma charakter wyczerpujący i stanowi katalog zamknięty (enumeracja pozytywna), co oznacza, że skarga wniesiona w jakichkolwiek innych przypadkach niż w nim wskazanych, nie podlega właściwości sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1, 2 i 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, oraz inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Natomiast stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. wspomnianą wyżej kontrolą sądów administracyjnych objęta jest również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4, oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie.
Istotą powstałego w sprawie sporu jest kwestia dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu związaną z brakiem złożenia skargi nadzwyczajnej. Analizując, czy przedmiot niniejszej sprawy mieści się w zakresie wyznaczonym art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. należy zwrócić uwagę, że złożenie skargi na bezczynność organu administracji publicznej możliwe jest jedynie w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień i innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2010, s. 70).
W niniejszej sprawie skarżący uznał, że zajęcie stanowiska przez Prokuratora Generalnego w zakresie wniesienia skargi nadzwyczajnej stanowi inny akt lub czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Dlatego w przypadku braku podjęcia przez niego działań w tym zakresie, stronie, która zwróciła sie do niego o podjęcie ww. czynności, przysługuje skarga na bezczynność na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie uznał, iż uprawnienie Prokuratora Generalnego do wniesienia skargi nadzwyczajnej przewidziane w art. 89 i nast. ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2019 r., poz. 825 ze zm.), nie jest skorelowane z jakimkolwiek uprawnieniem obywatela do skutecznego żądania wniesienia skargi nadzwyczajnej. Zauważenia wymaga, że wskazywane przez skarżącego przepisy art. 89 jak i art. 90 ustawy o Sądzie Najwyższym, nie zawierają regulacji, które pozwalałyby mu na sprawowanie kontroli nad działalnością Prokuratora Generalnego w zakresie podejmowania decyzji o wniesieniu skargi nadzwyczajnej. Przepis art. 90 ustawy o Sądzie Najwyższym zawiera bowiem jedynie regulacje odnoszące się do warunków dopuszczalności skargi kasacyjnej, natomiast art. 89 tej ustawy reguluje takie kwestie jak: kiedy jest możliwość złożenia skargi nadzwyczajnej, kto może ją złożyć oraz w jakim terminie.
Ponadto w treści art. 89 § 2 ww. ustawy ustawodawca wskazał, że Prokurator "może" złożyć skargę nadzwyczajną, co oznacza, że nie jest do tego zobowiązany. Tym samym, mając na uwadze, że brak jest przepisu dającego podstawę do weryfikacji działalności Prokuratora Generalnego w przedmiotowym zakresie, stwierdzić należy, że organ ten, w przypadku złożenia do niego wniosku o wniesienie skargi nadzwyczajnej, ma autonomiczne prawo do podjęcia decyzji, czy skorzysta z przyznanego mu uprawnienia, czy też nie. Skarżący nie może podważyć tego stanowiska w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
Skoro zasadność i prawidłowość podejmowania przez Prokuratora Generalnego czynności z zakresu składania przez niego skarg nadzwyczajnych nie podlega kontroli dokonywanej przez sądy administracyjne, to tym bardziej brak jest możliwości złożenia skargi na jego bezczynność do sądu administracyjnego w powyższym zakresie, na podstawie wskazywanego przez skarżącego art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. Prokurator Generalny przy podejmowaniu decyzji co do możliwości złożenia skargi nadzwyczajnej od prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego [...] z [...] grudnia 2019 r., sygn. akt [...] jest organem ochrony prawnej, nie zaś organem administracji publicznej.
W konsekwencji, za bezzasadne należy uznać zarzuty skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia art. 45 Konstytucji, art. 1§ 1 p.u.s.a., art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., art. 2 ustawy o prokuraturze oraz art. 89 i art. 90 ustawy o Sądzie Najwyższym. Brak rozpatrzenia skargi wniesionej w przedmiotowej sprawie nie stanowi o ich uchybieniu.
Mając powyższe na uwadze, jak słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, pismu skarżącego (skardze) można jedynie przypisać charakter skargi bądź wniosku, o których mowa w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego lub swoiście rozumianej petycji dotyczącej kwestii ogólnego funkcjonowania Prokuratora Generalnego. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają jednak formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Wynika to z tego, że postępowanie to ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, a do czynności w nim podejmowanych nie stosuje się przepisów działu II Kodeksu postępowania administracyjnego. W odróżnieniu od postępowania administracyjnego, postępowanie skargowo-wnioskowe nie kończy się wydaniem władczego aktu administracyjnego, ale czynnością materialno-techniczną, tzn. zawiadomieniem o załatwieniu skargi (art. 238 § 1 k.p.a.), które także nie jest decyzją administracyjną ani aktem, o jakim mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. W takim postępowaniu nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej.
Tym samym czynności – niezależnie od ich formy – podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie ogólnych przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, czy też szczególnych przepisów, mają odrębny charakter i nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej (por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 81, uw. 13; s. 210, uw. 3 pkt 2; postanowienia NSA z: 27 listopada 2015 r., I OSK 3045/15; 12 marca 2013 r., I OSK 318/13; 8 stycznia 2015 r., II OSK 1827/14).
Końcowo, odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 151 i art. 174 p.p.s.a., uznać należy, że są one niezrozumiałe. Zwrócić bowiem należy uwagę, że w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie rozstrzygał sprawy co do meritum, i nie wydał rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 151 p.p.s.a. Sąd, uznając skargę za niedopuszczalną, odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W przypadku zaś odrzucenia skargi, Sąd nie miał podstaw do dokonania oceny zarzutów skargi. Tym samym skarżący niezasadnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosił, iż Sąd pierwszej instancji nie podjął analizy stanowiska Prokuratora Generalnego. Odnośnie natomiast art. 174 p.p.s.a. podnieść należy, że przepis ten wskazuje, na jakich podstawach można oprzeć skargę kasacyjną. Sąd pierwszej instancji przy wydawaniu zaskarżonego postanowienie nie miał zatem możliwości jego naruszenia.
Biorąc pod uwagę, że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny – na zasadzie art. 184 zw. z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a.- orzekł jak w sentencji.