Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 14 stycznia 2021 r., sygn. akt II SAB/Po 123/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, dalej jako "WSA" oddalił skargę
M.J. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Zaskarżona bezczynność organu dotyczy niewywiązania się z obowiązku udostępnienia informacji publicznej wskazanej we wniosku z [...] września 2020 r., tj. udostępnienia wyniku badania laboratoryjnego próbki wody pobranej ze Źródełka przy ul. [...] w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r.
Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako
"p.p.s.a.", w związku z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.), dalej jako "u.d.i.p.", "poprzez jego niepoprawne zastosowanie, mianowicie sąd niepoprawnie stwierdził, że organ wykonał swoje obowiązki względem Skarżącego w terminie, co nie jest prawdą".
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w obu instancjach. Oświadczył też, że zrzeka się przeprowadzenia w sprawie rozprawy.
W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie wskazał, że pismem z [...] września 2020 r., złożył do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wobec czego zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin na jego rozpoznanie upłynął [...] października 2020 r. Jednakże w tym terminie organ ani nie odmówił udostępnienia informacji publicznej, ani nie wskazał nowego terminu, ani też nie udostępnił wnioskowanej informacji – zatem skarżący złożył skargę na bezczynność w dniu [...] października 2020 roku. Dalej skarżący wyjaśnił, że skarga została przez organ uwzględniona, ponieważ wydał on decyzję odmowną (dopiero na skutek skargi organ wydał decyzję).
Zatem w ocenie skarżącego, wbrew twierdzeniom WSA organ nie wykonał poprawnie wymogów przewidzianych w art. 13 u.d.i.p. Skarżący w działaniu organu dopatrzył się dwóch nieprawidłowości tj. (1) organ zapowiedział, że udostępni informację publiczną w ciągu dwóch miesięcy od dnia, w którym skarżący wykaże interes publiczny, a więc nie od dnia złożenia wniosku, (2) organ niesłusznie uznał informację, której domagał się skarżący za informację przetworzoną. W ocenie skarżącego, skoro na dzień [...] października 2020 r., nie uzyskał on informacji publicznej, ani nie otrzymał odmowy, jak też nie znał terminu załatwienia sprawy, to organ był bezczynny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Rozważania w sprawie należy rozpocząć od wskazania na wady formalne skargi kasacyjnej. Nie określono w niej bowiem, czy skarga zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego czy przepisów postępowania, skutkiem czego nie wykazano również, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest wymogiem koniecznym do uwzględnienia skargi kasacyjnej.
Niezależnie od wyżej poczynionej uwagi zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w związku z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 u.d.i.p. poprzez ich niepoprawne zastosowanie nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wyznacza tylko generalną kompetencję sądów administracyjnych do sprawowania kontroli działalności organów administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność organów. Z naruszeniem tego przepisu mielibyśmy do czynienia tylko wówczas, gdyby sąd administracyjny pomimo poprawnie sformułowanego przedmiotu skargi dotyczącego bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadku określonym w pkt 4a odmówiłby przeprowadzenia kontroli, albo też dokonałby kontroli bezczynności lub przewlekłości działań organu administracyjnego, które nie mieszczą się w ramach wyznaczonych tym przepisem. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że prawidłowo Sąd I instancji uznał swoją kognicję i rozpoznał skargę
M.J. w przedmiocie bezczynności PPIS w udostępnieniu informacji publicznej.
Sąd I instancji nie kwestionował także, że żądane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej. W konsekwencji nie zasadny jest zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji RP.
W kontekście zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. podkreślić należy, że sąd administracyjny w sprawie, której przedmiotem jest bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie jest uprawniony do oceny prawidłowości kwalifikacji żądanej informacji jako przetworzonej, bowiem następuje to w sprawie wszczętej skargą na decyzję o odmowie udostępnienia tej informacji.
Jeżeli chodzi o art. 13 u.d.i.p., to podnieść należy, iż artykuł ten dzieli się na ustępy, a ich dokładne wskazanie należy do fachowego pełnomocnika skarżącego kasacyjnie – czego zabrakło w tym przypadku. Dopiero w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej sprecyzowano, że chodzi o ust. 1 i 2 tego artykułu. Tym samym istota zarzutu rozpoznawanej skargi kasacyjnej sprowadza się do kwestionowania stanowiska Sądu I instancji, który uznał, że organ dotrzymał terminów przewidzianych w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. do rozpoznania wniosku skarżącego z [...] września 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zarzut w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, co do zasady, nie później niż w terminie czternastu dni od dnia złożenia wniosku. W myśl natomiast art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Otóż organ w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, pismem z dnia [...] września 2020 r., zwrócił się do pełnomocnika wnioskodawcy z wezwaniem do wykazania, iż uzyskanie żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, wyznaczając nieprzekraczalny termin 7 dni od otrzymania wezwania. Wprawdzie błędnie w piśmie tym wskazano, że organ informację publiczną udostępni w ciągu dwóch miesięcy od dnia, w którym wnioskodawca wykaże interes publiczny, zamiast od dnia złożenia wniosku, ale PPIS już w dniu [...] października 2020 r. wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
Tym samym nie przekroczono maksymalnego terminu dwóch miesięcy od daty złożenia wniosku (pismo z dnia [...] września 2020 r.), o którym mowa w ust. 2 art. 13 u.d.i.p. Brak było zatem przesłanek do stwierdzenia przez Sąd pierwszej instancji naruszenia art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.
Z tych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 182 § 2 i 3 in fine p.p.s.a.