Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 1 grudnia 2020 r. sygn. akt II SAB/Rz 93/20: 1. zobowiązał Burmistrza Gminy [...] do udzielenia informacji publicznej zawartej w dokumentach w zakresie określonym we wniosku skarżącego z dnia 15 kwietnia 2019 r. i z dnia 20 sierpnia 2020 r. w części dotyczącej punktu 1 (pierwszego) lit. (c), (f), (g), (h), (i), (j), (l), (o), (r);
- 2. stwierdził, że Burmistrz Gminy [...] dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania punktu 1 lit. (b) wniosku skarżącego z dnia 15 kwietnia 2019 r. i z dnia 20 sierpnia 2020 r.;
- 3. stwierdził, że bezczynność Burmistrza Gminy [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;
- 4. umorzył postępowanie sądowe w części dotyczącej pozostałych żądań skargi, sprecyzowanych w piśmie procesowym skarżącego z dnia 28 października 2020 r., w zakresie zobowiązania Burmistrza Gminy [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 15 kwietnia 2019 r. i z dnia 20 sierpnia 2020 r.;
- 5. zasądził od Gminy [...] na rzecz strony skarżącej B. sp. z o.o. z siedzibą w J. zwrot kosztów postępowania sądowego.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Pismem z dnia 20 sierpnia 2020 r. B. Sp. z o.o. z siedzibą w J. (dalej: Spółka, skarżąca) zwróciła się do Burmistrza Gminy [...] (dalej: Burmistrz) udostępnienia informacji publicznej w zakresie dokumentacji powstałej w toku realizacji zamówienia publicznego: "Budowa lokalnej infrastruktury turystycznej i rekreacyjnej w [...] na działce nr ewid. [...]", obejmującej: 1. projekt powykonawczy niecek basenowych ze stali nierdzewnej, 2. dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań dotyczących producenta niecek basenowych ze stali nierdzewnej w dokumentach załączonych do SWIZ na etapie przetargu, tj.: PW Architekra oraz opisanych w specyfikacji technicznej wykonania i odbioru robót (STWiOR), na stronach 82-92, 3. notatki z narad budowlanych, 4. pozostałe dokumenty jak: opinie, ekspertyzy, atesty, certyfikaty, dokumenty finansowe, protokoły odbioru, faktury dotyczące wykonawcy robót w zakresie produkcji oraz montażu niecek basenowych ze stali nierdzewnej.
W odpowiedzi Burmistrz przesłał Spółce pismem z dnia 28 września 2020 r., kopie dokumentów wymienionych w pkt 1 i 2 wniosku z dnia 20 sierpnia 2020 r. Ponadto wyjaśnił, że notatki z narad budowy w toku realizacji inwestycji nie zostały wytworzone, a część dokumentów wymienionych w pkt 4 wniosku została już udostępniona w załączeniu do jego pisma z dnia 9 lipca 2019 r. znak: RIN.1431.9.2019, zaś pozostałe dokumenty zostały załączone do przedmiotowego pisma.
W skardze z dnia 28 września 2020 r. Spółka zarzuciła bezczynność Burmistrza Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia jej wniosku z dnia 20 sierpnia 2020 r. oraz wniosła o 1) zobowiązanie Burmistrza do rozpatrzenia wniosku z dnia 20 sierpnia 2020 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności;
- 2) stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa;
- 3) zasądzenie od Burmistrza kosztów postępowania skargowego, obejmujących koszty zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o umorzenie postępowania, albowiem stało się ono bezprzedmiotowe wskutek rozpatrzenia przez organ wniosku skarżącej Spółki i udzielenie żądanej informacji publicznej.
Następnie w piśmie procesowym z dnia 28 października 2020 r. Spółka:
- 1. ograniczyła żądanie skargi ujęte w punkcie 1 skargi - wnosząc o zobowiązanie Burmistrza do rozpatrzenia wniosku z dnia 20 sierpnia 2020 r. o udzielenie informacji publicznej w zakresie dotyczącym punktu 1 lit. b, c, f, g, h, i, j, l, o, r wniosku w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności;
- 2. wniosła o umorzenie postępowania w pozostałym zakresie, tj. w zakresie, w jakim Burmistrz wykonał obowiązek udostępnienia informacji publicznej;
- 3. podtrzymała żądanie skargi co do punktów 2 i 3, tj. stwierdzenia, że bezczynność Burmistrza nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa oraz co do zasądzenia od organu na rzecz Spółki kosztów postępowania skargowego. Jednocześnie skarżąca Spółka wniosła o nieuwzględnienie wniosku Burmistrza o umorzenie postępowania na skutek rozpatrzenia przez ten organ wniosku i udzielenia żądanej informacji publicznej.
Organ w piśmie procesowym z dnia 24 listopada 2020 r. podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 5 października 2020 r. oraz dodatkowo wyjaśnił, że w jego ocenie żądania objęte punktem 1.b, 1.f, 1.h, 1.j, 1.l, 1.r wniosku zostały zrealizowane przed wniesieniem skargi, natomiast żądania objęte pkt. 1.c, 1.g, 1.i, 1.o zostają spełnione przez złożenie do akt sądowych czterech załączników do przedmiotowego pisma.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w powołanym wyżej wyroku uwzględnił skargę stwierdzając, że żądanie strony skarżącej w zakresie zobowiązania skarżonego organu do udzielenia informacji publicznej zawartej w dokumentach w zakresie określonym we wniosku skarżącego z dnia 15 kwietnia 2019 r. i z dnia 20 sierpnia 2020 r. w części dotyczącej punktu 1 lit. (c), (f), (g), (h), (i), (j), (l), (o), (r) są uzasadnione i pozostają aktualne na dzień wyrokowania. Wprawdzie WSA w Rzeszowie stwierdził, że na podstawie przesłanych przez organ akt administracyjnych skarżącej została przesłana określona dokumentacja techniczna, która nawiązuje bezpośrednio do żądań zawartych w jej wniosku, to jednak ze względu na stopień skomplikowania i obszerność tej dokumentacji oraz brak wyraźnego i precyzyjnego wskazania, które dokumenty i w jakim zakresie stanowią realizację kolejnych pozycji żądań wynikających z pkt. 1 pisma z dnia 15 kwietnia 2019 r., nie można w sposób pewny i jednoznaczny stwierdzić, w jakim zakresie dokumenty te stanowią należytą odpowiedź na wniosek strony skarżącej.
Sąd I instancji uznał, że nie jest dopuszczalna sytuacja, w której podmiot zobowiązany w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej przesyła określony zbiór dokumentów szczegółowych bez wskazania, czy i w jakim zakresie stanowią one odpowiedź na żądanie strony. Taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Analiza akt administracyjnych oraz stanowisko strony skarżącej uzasadniają wniosek, że w sprawie w tym zakresie nie doszło do prawidłowej realizacji żądań wniosku o udostępnienie informacji publicznej. "Skarżony organ musi bowiem pamiętać, że przedmiotem jego obowiązku nie jest udostępnianie wszelkich dokumentów związanych z żądaniem danego podmiotu w zakresie informacji publicznych, lecz udzielanie określonych i skonkretyzowanych we wniosku informacji publicznych. Udzielenie informacji publicznej może odbywać się i najczęściej odbywa się przez przesłanie odpisów lub kopii określonych dokumentów, jednak taki sposób realizacji ustawowego obowiązku może mieć zastosowanie, jeśli przesyłana treść dokumentu obejmuje wyraźnie i co do zasady jedynie żądany zakres informacji publicznej, bez potrzeby dalszego poszukiwania lub wnioskowania co do jej żądanego zakresu.
Jeżeli więc nawet przesłane dokumenty zawierają żądane informacje publiczne, jednak nie są one wyraźnie wyodrębnione w zakresie odpowiadającym żądaniu wnioskodawcy, co skutkuje trudnością w ocenie, czy i w jakim zakresie żądanie zostało spełnione, to nie można przyjąć, że doszło do prawidłowego udostępnienia informacji publicznej."
Jak wskazał Sąd I instancji innej oceny wymagała informacja publiczna objęta punktem 1 lit. b) wniosku skarżącego. W tym zakresie skarżony organ dopuścił się bezczynności, jednak szczegółowa analiza treści przesłanych stronie skarżącej dokumentów w zakresie atestu higienicznego nr B-BK-60210-1758/19 wydanego przez Państwowy Zakład Higieny w Warszawie wskazuje, że powyższy atest odnosi się do wyposażenia niecek basenów ze stali nierdzewnej także w zakresie zjeżdżalni, słupków, pasów torów pływackich, fontann, wodospadów, a także do elementów wbudowanych z wyposażeniem basenowym, sportowym i dla niepełnosprawnych, a zatem informacja w tym zakresie została udzielona przed dniem wydania wyroku. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Burmistrz Gminy [...], zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie:
- - przepisów postępowania mające istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie, a mianowicie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. dalej: p.p.s.a.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące zobowiązaniem organu do udzielenia informacji publicznej zawartej w dokumentach w zakresie określonym we wniosku skarżącego – B. Sp. z o.o. z/s w J. z dnia 15 kwietnia 2019 r. oraz 20 sierpnia 2020 r. w części dotyczącej punktu 1 lit. c, f, g, h, I, j, I, o, r, w przypadku, gdy informacja publiczna w tym zakresie (dokumenty) przekazane zostały skarżącej częściowo przed wniesieniem skargi na bezczynność organu oraz po jej złożeniu wobec czego uznać należy, iż nałożony przez Sąd I instancji obowiązek został przez organ spełniony w toku trwania postępowania jeszcze przed wyrokowaniem, z uwagi na co postępowanie w powyższym zakresie winno zostać - jako bezprzedmiotowe - umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.;
- - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące stwierdzeniem, że Burmistrz Gminy [...] dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania punktu 1 lit. b wniosku skarżącego z dnia 15 kwietnia 2019 r. i z dnia 20 sierpnia 2020 r. w przypadku, gdy w/w dokumenty przekazane zostały skarżącemu bezpośrednio po złożeniu skargi na bezczynność wobec czego uznać należy, iż organ udzielił wnioskowanej informacji publicznej jeszcze przed wyrokowaniem, a zatem postępowanie w powyższym zakresie - jako bezprzedmiotowe - powinno zostać umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.;
- - naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 7 w zw. z art. 12 ust. 1 oraz w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na nieuprawnionym i nieuzasadnionym przyjęciu, że obowiązkiem organu jest szczegółowe i wyraźne wyodrębnienie (wskazanie) dokumentów/informacji przekazywanych wnioskodawcy w ramach wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a nie tylko faktyczne udostępnienie wnioskowanych dokumentów w przypadku, gdy żaden przepis prawa nie wskazuje na obowiązek organu opisywania i tytułowania (szczegółowego wyjaśniania) udostępnianych dokumentów, szczególnie w przypadku, gdy udostępniana dokumentacja ma charakter techniczny i specjalistyczny. Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz wydanie orzeczenia reformatoryjnego w trybie art. 188 p.p.s.a. i w tym zakresie oddalenie skargi B. Sp. z o.o. z/s w J. z dnia 28 września 2020 r. i umorzenie postępowania, zasądzenie kosztów postępowania ewentualnie o uchylanie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, "pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach zastępstwa w postępowaniu kasacyjnym". Skarżący zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną B. Sp. z o.o. z siedzibą w J. wniosła o jej oddalenie, a także zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
W przypadku jednak sformułowania zarzutów w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a., przedstawianych jako skutek przyjęcia przez sąd wojewódzki określonego poglądu w sferze prawa materialnego, z czym nie zgadza się autor skargi kasacyjnej, prezentujący inny pogląd w sferze prawa materialnego niż ten, który przyjęto za podstawę wyroku, właściwe jest rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności zarzutu naruszenia prawa materialnego, skoro zasadność zarzutów natury procesowej może się okazać skuteczna jedynie wówczas, gdy przyjęcie przez sąd wojewódzki określonego poglądu w sferze prawa materialnego okazałoby się wadliwe.
Na wstępie rozważań podkreślić należy, że przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym była wyłącznie bezczynność Burmistrza Gminy [...] w udostępnieniu informacji publicznej określonej we wniosku z 20 sierpnia 2020 r. - co jednoznacznie wynika z treści skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w J. z dnia 28 września 2020 r., a nie wniosek Spółki z 15 kwietnia 2019 r. Jak wskazano na wstępie wniosek z 20 sierpnia 2020 r. obejmował żądanie udostępnienia: 1. projektu powykonawczego niecek basenowych ze stali nierdzewnej, 2. dokumentów potwierdzających spełnienie wymagań dotyczących producenta niecek basenowych ze stali nierdzewnej w dokumentach załączonych do SWIZ na etapie przetargu, tj.: PW Architekra oraz opisanych w specyfikacji technicznej wykonania i odbioru robót (STWiOR), na stronach 82-92, 3. notatek z narad budowlanych, 4. pozostałych dokumentów jak: opinie, ekspertyzy, atesty, certyfikaty, dokumenty finansowe, protokoły odbioru, faktury dotyczące wykonawcy robót w zakresie produkcji oraz montażu niecek basenowych ze stali nierdzewnej.
Następnie Spółka pismem procesowym z dnia 28 października 2020 r. ograniczyła żądanie skargi ujęte w punkcie 1 - wnosząc o zobowiązanie Burmistrza do rozpatrzenia wniosku z dnia 20 sierpnia 2020 r. o udzielenie informacji publicznej w zakresie dotyczącym jego punktu 1 lit. b, c, f, g, h, i, j, l, o, r oraz wniosła o umorzenie postępowania w pozostałym zakresie, tj. w zakresie, w jakim Burmistrz wykonał obowiązek udostępnienia informacji. Tymczasem wniosek z 20 sierpnia 2020 r. w punkcie 1 odnosi się wyłącznie do projektu powykonawczego niecek basenowych ze stali nierdzewnej, który został stronie skarżącej udostępniony. Ten punkt wniosku z 20 sierpnia 2020 r. nie dzieli się na podpunkty oznaczone literami, ani też nie zawiera odesłania do innych dokumentów, które uszczegółowiałyby w taki sposób informację mającą podlegać udostępnieniu. W szczególności z treści punktu 1 wniosku z 20 sierpnia 2020 r. nie wynika odesłanie do wniosku Spółki o udzielenie informacji publicznej z 15 kwietnia 2019 r. (gdzie w punkcie 1 takie wyliczenie żądanych dokumentów zostało zamieszczone). Z petitum skargi z dnia 28 września 2020 r. nie wynika również, aby obejmowała ona także wspomniany wniosek Spółki z 15 kwietnia 2019 r.
Następnie podnieść należy, że przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12, wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12, wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11). Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego.
Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12). Wskazanych wymogów nie spełnia podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art.7 u.d.i.p. Przepis ten dzieli się bowiem na dwa ustępy, a ustęp pierwszy jeszcze dodatkowo na 4 punkty.
Natomiast jako uzasadniony uznać należy zarzut naruszenia art. 12 ust. 1 oraz w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. Z treści tych przepisów wynika jedynie wymóg, aby udostępniane informacje były oznaczane danymi określającymi podmiot udostępniający informację, danymi określającymi tożsamość osoby, która wytworzyła informację lub odpowiada za treść informacji, danymi określającymi tożsamość osoby, która udostępniła informację, oraz datą udostępnienia, a samo udostępnienie następowała w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem. Jak słusznie wskazuje strona skarżąca kasacyjnie ustawa o dostępie do informacji publicznej nie formułuje żadnych innych wymogów co do udostępniania żądanej informacji, a w szczególności "do takiego formułowania odpowiedzi, która byłaby bliźniacza do sformułowanego wniosku". Niewątpliwie wyraźne uporządkowanie udzielanej informacji i dokumentów udostępnianych wnioskodawcy przez podmiot zobowiązany pozwalają przyporządkować te informacje i dokumenty do kolejnych żądań zawartych we wniosku oraz umożliwiają dokonanie przez sąd administracyjny właściwej kontroli wykonania tej czynności.
Zauważyć jednak należy, że udostępnienie informacji publicznej jest czynnością faktyczną i jej istotą jest udostępnienie przez podmiot zobowiązany żądanej informacji. Dlatego też samo udostępnianie informacji publicznej jest w znacznym stopniu odformalizowane.
Jak przyznaje Sąd I instancji "na podstawie przesłanych przez skarżony organ akt administracyjnych można wprawdzie stwierdzić, że stronie skarżącej została przesłana określona dokumentacja techniczna, która nawiązuje bezpośrednio do żądania wniosku strony skarżącej", a jedynie ze względu na stopień skomplikowania i obszerność tej dokumentacji oraz brak wyraźnego i precyzyjnego wskazania, które dokumenty i w jakim zakresie stanowią realizację kolejnych pozycji żądań Sąd nie był w stanie w sposób pewny i jednoznaczny stwierdzić, w jakim zakresie dokumenty te stanowią należytą odpowiedź na wniosek Spółki. "Jeżeli więc nawet przesłane dokumenty zawierają żądane informacje publiczne, jednak nie są one wyraźnie wyodrębnione w zakresie odpowiadającym żądaniu wnioskodawcy, co skutkuje trudnością w ocenie, czy i w jakim zakresie żądanie zostało spełnione, to nie można przyjąć, że doszło do prawidłowego udostępnienia informacji publicznej." Dlatego też WSA w Rzeszowie stwierdził bezczynność organu i nakazał udostępnienie żądanej przez skarżącą informacji publicznej w zakresie wskazanym w sentencji zaskarżonego wyroku.
Słusznie stwierdził skarżący kasacyjnie, że WSA w Rzeszowie "z jednej strony zauważa, że informacja publiczna w postaci wnioskowanych przez Spółkę dokumentów została jej udostępniona, jednakże z drugiej – w sposób całkowicie niezrozumiały dla Organu nakazuje do przekazania dokumentów tak, jakby do ich udostępnienia nigdy nie doszło". W konsekwencji zobowiązuje "Burmistrza do nota bene powtórnego udzielenia informacji zawartej w dokumentach", które już zostały przekazane Spółce. Skoro żądane dokumenty zostały przekazane Spółce to nie można organowi nakazać ich ponownego udostępnienia.
Ubocznie podnieść należy, że wnioskodawczyni – jak sama się określa (k. 13 a.s.) – "jest wiodącym projektantem oraz producentem niecek basenowych ze stali nierdzewnej z doświadczeniem obejmującym zrealizowanie inwestycje ok. 1000 systemów basenowych w ponad 200 obiektach na terenie całego kraju". Zatem posiada specjalistyczną wiedzę pozwalającą jej na pełną i właściwą analizę otrzymanych dokumentów w odniesieniu do poszczególnych żądań zawartych we wniosku z 20 sierpnia 2020 r. nawet w przypadku braku ich szczegółowego opisania przez organ. Spółka była więc w stanie zweryfikować prawidłowość udostępnionych jej dokumentów. Z akt sprawy nie wynika także, aby skarżąca zaprzeczała (nie czyni tego także w odpowiedzi na skargę kasacyjną) przekazaniu jej przez Burmistrza wskazanych dokumentów.
Zatem ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji przede wszystkim prawidłowo ustali jaki jest zakres przedmiotowy skargi z dnia 28 września 2020 r. zmodyfikowany pismem procesowym z dnia 28 października 2020 r. w niniejszej sprawie, tj. w jakim zakresie Spółka skarży bezczynność Burmistrza Gminy [...] w realizacji jej wniosku z 20 sierpnia 2020 r., także poprzez dokładne sprecyzowanie jakich dokumentów żądanych w tym wniosku skarżąca dotychczas nie otrzymała.
W konsekwencji należało uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W tym stanie rzeczy na podstawie art.185 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało wydane w oparciu o przepis art. 203 pkt 2 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji).