Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 grudnia 2020 r. II SAB/Wa 191/20, po rozpoznaniu skargi A. F. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Głównego Policji, w przedmiocie wniosku z [...] listopada 2018 r. o ponowne przeliczenie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop: 1. stwierdził, że Komendant Główny Policji dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania;
- 2. stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Główny Policji. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to: art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na wyjściu poza granice sprawy i nieograniczenie się li tylko do rozpoznania sprawy w aspekcie naruszenia przepisów dotyczących terminów na załatwienie sprawy, tj. art. 35 i 36 k.p.a. ale też wyrażenie poglądu prawnego w zakresie sposobu załatwienia sprawy przez organ, tj. przytoczenia treści orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego oraz przepisów art. 62 ust. 2 i art. 190 ust. 4 Konstytucji RP a także przepisów ustawy o Policji, tj. art. 115a i innych, mimo wiedzy Sądu o wydaniu przez organ decyzji nr [...] z [...] grudnia 2020 r., co mogło mieć wpływ na wynik sprawy i co czyni wyrok wadliwym.
Wobec powyższego skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji, ewentualnie o uchylenie wyroku i oddalenie skargi, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania przed Sądem II Instancji w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zrzekł się również rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m. in., że organ na dzień zainicjowania sprawy przez stronę nie dysponował przepisem prawa materialnego, który zezwalałby na wydanie rozstrzygnięcia lub dokonania czynności materialno-technicznej. Biorąc pod uwagę, że wydanie przez organ decyzji w dniu [...] grudnia 2020 r. spowodowało, że stan niezałatwienia sprawy w terminie ekspirował, nie do pogodzenia z interesem skarżącego kasacyjnie jest pozostawienie w obrocie prawnym wyroku, który w wprost odnosi się do decyzji, która na dzień wyrokowania nie stała się przedmiotem skargi.
Organ wydał decyzję z uwzględnieniem treści art. 115a ustawy o Policji w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw, natomiast zaskarżony wyrok wskazuje na konieczność zastosowania wykładni art. 115a ustawy o Policji z uwzględnieniem wywodów poczynionych przez Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z 30 października 2018 r. w sytuacji, gdy organ już wydał rozstrzygnięcie.
W chwili obecnej w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja organu, która została wydana w postępowaniu, którego przewlekłość została stwierdzona przez Sąd kwestionowanym w niniejszej sprawie wyrokiem. Ponadto jest to decyzja, która nie koreluje ze wskazaniami prawnymi poczynionymi przez Sąd I instancji. Powyższe potwierdza tylko tezę o wyjściu przez Sąd poza granice sprawy i związanie organu na mocy art. 153 p.p.s.a. oceną prawną w sytuacji, w której organ wydał rozstrzygnięcie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły.
Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organ i Sąd I instancji.
Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty wynikają z niewłaściwego zrozumienia uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji w żaden sposób nie odnosił się bowiem do treści wydanej przez organ decyzji z [...] grudnia 2020 r. Fakt jej wydania uwzględnił natomiast w zaskarżonym wyroku, traktując jako bezprzedmiotowe zobowiązanie organu do wydania aktu, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku – wbrew temu, co twierdzi skarżący kasacyjnie organ – nie zawiera też wytycznych, co do tego, jak organ powinien merytorycznie załatwić sprawę wszczętą wnioskiem skarżącej z [...] listopada 2018 r. Odwoływanie się przez Sąd I instancji do powoływanych w skardze kasacyjnej przepisów (art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, a także art. 115a ustawy o Policji; do art. 62 ust. 2 Konstytucji Sąd I instancji się nie odwoływał) miało służyć wyłącznie wykazaniu, że na organie – wbrew temu, co stwierdził on w piśmie do skarżącej z [...] kwietnia 2019 r. – ciążył obowiązek rozstrzygnięcia sprawy wszczętej wnioskiem, a także, że istniała podstawa prawna do działania organu, nawet przed zmianą przepisów dokonaną ustawą z 14 sierpnia 2020 r. Wykazanie istnienia tego obowiązku było niezbędne do ustalenia, czy organ działał w sprawie przewlekle, czy też nie – a to była istota sprawy ze skargi A. F. Wywody Sądu I instancji były elementem analizy dotyczącej tego, co wynika z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. K 7/15 i jakie wywiera on skutki, jako wyrok zakresowy.
W żaden sposób nie odnosiło się to do wydanej przez organ decyzji, tylko do obowiązków organu przed jej wydaniem. W tym znaczeniu postawione w skardze kasacyjnej zarzuty są nieuzasadnione, w tym zarzut, że Sąd I instancji wyszedł poza granice sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.) wywołanej skargą na przewlekłość postępowania.
Skoro natomiast Sąd I instancji ustalił, że na organie ciążył obowiązek podjęcia stosownych działań w sprawie wniosku z [...] listopada 2018 r., a organ do dnia wydania decyzji dopuścił się przewlekłości, to obowiązkiem Sądu Wojewódzkiego było stwierdzenie tego faktu, w oparciu o art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a także ocena charakteru przewlekłości (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a.