Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1681/20 oddalił skargę K.G. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów (dalej jako Centralna Komisja) z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] (dalej jako Rada Wydziału) z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w sprawie uchylenia uchwały Rady Wydziału z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...]w sprawie nadania stopnia doktora mgr K.G. oraz odmowy nadania K.G. stopnia naukowego doktora.
Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej K.G. od powyższego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 listopada 2022 r. sygn. akt III OSK 4576/21 uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] oraz odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego w całości.
Wnioskiem z dnia 28 grudnia 2022 r. K.G. złożył wniosek o uzupełnienie powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez orzeczenie w wyroku o umorzeniu postępowania administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Uzupełnienie wyroku może również, stosownie do treści art. 193 P.p.s.a., dotyczyć uzupełnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany lub uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia.
W tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 listopada 2022 r. sygn. akt III OSK 4576/21, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej K.G., uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1681/20 oraz wydaną w sprawie decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] i poprzedzającą ją uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...].
Uchylając zaskarżony wyrok i poprzedzające je akty administracyjne, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał Radę Wydziału [...] Uniwersytetu [...] do podjęcia czynności w postępowaniu wznowieniowym w przedmiocie nadania stopnia naukowego, wskazując na potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego.
Skarżący kasacyjnie w swoim wniosku domaga się uzupełnienia ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie w zakresie umorzenia postępowania administracyjnego w tej sprawie. Wnioskodawca uzasadniając swój wniosek podnosi, że skoro Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak zaistnienia przesłanki wznowieniowej w sprawie, to postępowanie administracyjne powinno być umorzone.
Wniosek skarżącego kasacyjnie, jak i argumentacja tego wniosku jest oczywiście niezasadna i wynika z niezrozumienia treści uzasadnienia wyroku z dnia 29 listopada 2022 r. sygn. akt III OSK 4576/21.
Naczelny Sąd Administracyjny w pełni potwierdził, że zaistniała przesłanka wznowieniowa ujęta w art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r. poz. 1798), zgodnie z którym jest nią także naruszenie dobrych obyczajów w nauce. Jest to dodatkowa przesłanka wznowieniowa wobec już określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, co wprost wynika z ww. przepisu ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki.
W wyroku z dnia 29 listopada 2022 r. sygn. akt III OSK 4576/21 Naczelny Sąd Administracyjny w żaden sposób nie stwierdził, aby w tej sprawie nie zaistniała przesłanka wznowieniowa określona jako naruszenie dobrych obyczajów w nauce. W pełni koresponduje z tym zobowiązanie Sądu do ponownego przeprowadzenia postępowania wznowieniowego i wydania w sprawie rozstrzygnięcia. Okoliczność, że Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał, aby poza naruszeniem dobrych obyczajów w nauce zaistniała inna jeszcze przesłanka wznowieniowa nie może być podnoszone jako uzasadniające umorzenie postępowania administracyjnego w tej sprawie.
Podniesiony w uzasadnieniu wniosku argument skarżącego kasacyjnie, jakoby brak zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanki naruszenia dobrych obyczajów w nauce był ustalany na podstawie opinii Prof. J. B. nie znajduje także żadnego uzasadnienia w przedmiotowej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w uzasadnieniu ww. wyroku przesłanki, na podstawie których potwierdził prawidłowe ustalenie zaistnienia ww. przesłanki wznowieniowej.
Mając powyższe należy stwierdzić, że w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną w całości orzekając o całości sprawy i nie pominął w orzeczeniu żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia.
Tym samym w niniejszej sprawie nie ma możliwości uzupełnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2022 r. sygn. akt III OSK 4576/21 o dodatkowe rozstrzygniecie obejmujące umorzenie postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 157 § 3 P.p.s.a. orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Skoro w tym przepisie mowa jest o wymaganej formie wyroku, ale tylko dla rozstrzygnięć "uzupełniających wyrok", to a contrario należy wnioskować, że odmowa uzupełnienia wyroku nie jest jego uzupełnieniem, a więc przybiera formę postanowienia. Konieczność rozstrzygania postanowieniem o oddaleniu wniosku o uzupełnienie wyroku wynika także z art. 160 P.p.s.a. który to przepis formę wyroku przewiduje wyłącznie dla wypadków wskazanych w ustawie. Dlatego w tej sprawie rozstrzygnięcie przybrało formę postanowienia (por. postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II FZ 1244/13; postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2022 r. sygn. akt II FSK 1399/21).
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 157 § 1 i § 3 P.p.s.a. w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.