Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 września 2022 r. sygn. akt II SAB/Wa 224/22 oddalił skargę J. J. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
J. J. (dalej: "skarżący", "wnioskodawca") w dniu [...] lutego 2022 r. w siedzibie organu złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przekazania rocznych informacji o działalności Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] jako organu niezespolonej administracji rządowej działającego w województwie mazowieckim złożonych Wojewodzie Mazowieckiemu na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2022 r. poz. 135 z późn. zm.) za lata 2019-2021.
Wnioskodawca wnosił o przekazanie kserokopii wnioskowanych dokumentów w formie pisemnej na adres podany we wniosku.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] marca 2022 r., nr [...] udzielił odpowiedzi, że nie posiada informacji w zakresie wskazanym we wniosku. Pismo zostało nadane w placówce operatora publicznego -Poczta Polska S.A. w dniu 11 marca 2022 r.
Przesyłka została odebrana przez wnioskodawcę dnia 16 marca 2022 r.
J. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wniósł o oddalenie skargi w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku skargę oddalił.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że w rozstrzyganej sprawie poza sporem jest, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], do którego z wnioskiem o udzielenie informacji zwrócił się skarżący, jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm., zwana dalej: "u.d.i.p."), tj. podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że jak wynika z akt postępowania, na wniosek z dnia [...] lutego 2022 r. odpowiedź organu została udzielona w terminie, o jakim mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Istota sporu sprowadza się natomiast, do rozstrzygnięcia czy organ podjął właściwe działania w sytuacji gdy wnioskowanej informacji nie posiadał w swoich zasobach.
Sąd I instancji stwierdził, że w przypadku gdy informacja o jaką ubiega się wnioskodawca nie ma charakteru informacji publicznej bądź organ nie posiada żądanej informacji publicznej, organ ten nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz powinien pisemnie, w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji będącej faktycznie informacją publiczną, informacji istniejącej i będącej w posiadaniu organu. Zatem w sytuacji nieposiadania żądanej informacji publicznej organ powinien jedynie o tym poinformować wnioskodawcę, w drodze pisma informującego, mającego postać czynności materialno-technicznej, która stanowi odpowiedź na wniosek i chroni oraz uwalnia organ od zarzutu bezczynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że w przypadku gdy informacja o jaką ubiega się wnioskodawca nie ma charakteru informacji publicznej bądź organ nie posiada żądanej informacji publicznej, organ ten nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz powinien pisemnie, w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (por.m.in. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 807/07, WSA w Warszawie z 11 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 355/17 i WSA w Opolu z 29 lipca 2013 r. sygn. akt II SAB/Op 45/13).
W ocenie Sądu brak posiadania żądanych informacji wypełnia przesłankę negatywną do rozpatrzenia żądania. Natomiast, powiadomienie wnioskodawcy o braku żądanych danych uwalnia adresata wniosku od zarzutu bezczynności w sprawie. Nie można bowiem oczekiwać od podmiotu zobowiązanego udzielenia informacji niebędącej w jego dyspozycji.
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.").
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł J. J., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego tj.:
- art. 61 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 1 i art. 2 u.d.i.p. poprzez oddalenie skargi przez WSA w Warszawie w sytuacji braku udostępnienia skarżącemu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej;
- art. 4 ust. 3 u.d.i.p. poprzez błędne uznanie przez WSA w Warszawie, że lakoniczne stanowisko organu, iż nie posiada wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej spełnia przesłankę niniejszego przepisu, w sytuacji gdy Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] w żaden sposób nie udowodnił, nie uprawdopodobnił, nie uzasadnił okoliczności nieposiadania przez organ żądanej przez skarżącego informacji, zaś z przepisów ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie wynika, że jest organ zobowiązany do przekazywania wojewodzie informacji, która była przedmiotem wniosku skarżącego, zatem wbrew twierdzeniom Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], Naczelnik powinien być w jej posiadaniu;
- art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 13, art. 14 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez bezpodstawne przyjęcie przez WSA w Warszawie, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] nie pozostaje w bezczynności z zakresie udostępnienia informacji publicznej i oddalenie skargi, w sytuacji gdy podmiot nie udostępnił skarżącemu wnioskowanej przez niego informacji, jak również nie wydał decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.
Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz wydanie orzeczenia reformatoryjnego w trybie art. 188 p.p.s.a., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. Jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także zrzekł się rozprawy i wniósł o rozpoznanie przedmiotowej skargi na posiedzeniu niejawnym.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nadto organ zrzekł się rozprawy i wniósł o rozpoznanie przedmiotowej skargi na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Jako nieuzasadniony ocenić należy zarzut naruszenia art. 61 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 1 i art. 2 u.d.i.p. Otóż przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10). Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12). Tymczasem wszystkie trzy wskazane w tym zarzucie przepisy dzielą się niższe jednostki redakcyjne – ustępy (art. 61 Konstytucji RP na 4 ustępy, a zarówno art. 1, jak i art. 2 u.d.i.p. na 2 ustępy).
Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 13, art. 14 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Otóż Sąd I instancji nie stosował art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a więc Sąd I instancji nie mógł go naruszyć. Nadto jest to przepis o charakterze wynikowym i stanowi podstawę wyrokowania przez sąd, gdy ten uzna, że w sprawie zachodzą przesłanki pozwalające stwierdzić bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracyjny. Może on być tym samym naruszony tylko wówczas, gdy sąd uznając, że skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie zasługuje na uwzględnienie, uwzględnia ją. W niniejszej sprawie WSA w Warszawie uznał skargę na bezczynność organu za nieuzasadnioną, a więc w konsekwencji zastosował podstawę wyrokowania wynikającą z art. 151 p.p.s.a. Nadto, jak wskazano wyżej, warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Tymczasem art. 13 i art. 14 u.d.i.p. dzielą się na ustępy, a więc autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował prawidłowo podstawy zaskarżenie w tym zakresie. Natomiast zarzut naruszenia art. 16 ust. 1 u.d.i.p. jest o tyle nietrafny, że obowiązek wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej występuje, gdy organ taką informację posiada, lecz zachodzą negatywne przesłanki do jej udostępnienia. Tymczasem istotą w niniejszej sprawie jest twierdzenie organu, iż nie jest w posiadaniu wnioskowanej informacji publicznej.
Natomiast na uwzględnienie zasługuje zarzut naruszenia art. 4 ust. 3 u.d.i.p. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że dla realizacji obowiązku informacyjnego istotne znaczenie ma to, czy dany podmiot posiada informację publiczną żądaną przez stronę. Organ ma obowiązek udostępnienia owej informacji tylko wtedy gdy jest w jej posiadaniu. Nie ma natomiast takiego obowiązku gdy wnioskowanej informacji nie posiada i to także wówczas gdy powinien ją posiadać (vide: wyrok NSA z dnia 23 września 2003 r. sygn. akt II SA 1852/03; wyrok NSA z dnia 20 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 2235/12). Powyższe oznacza, że nieposiadanie wnioskowanej informacji publicznej przez podmiot zobowiązany do jej udostępnienia stanowi, na gruncie art. 4 ust. 3 u.d.i.p., negatywną przesłankę udostępnienia owej informacji, co uniemożliwia pozytywne załatwienie wniosku o dostęp do informacji publicznej (vide: wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 638/14).
Jednak aby można było uznać, że podmiot informujący o nieposiadaniu wnioskowanej informacji publicznej, w sposób należyty wywiązał się z obowiązków nałożonych przepisami u.d.i.p. i tym samym nie zachodzi jego bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej, powinien wyraźnie i stanowczo powiadomić wnioskodawcę o nie posiadaniu owej informacji. W tym celu powinien złożyć wobec wnioskodawcy jasne oświadczenie o nieposiadaniu takich dokumentów, a nadto twierdzenie takie w całości uwiarygodnić. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powinien złożyć oświadczenie jednoznaczne w swej treści, tak aby wnioskodawca nie musiał jej domniemywać lub domyślać się tego, czy w udzielonej odpowiedzi nie jest ukryta jakaś informacja dająca możliwość swobodnej zmiany stanowiska co do posiadania przez ów podmiot wnioskowanych informacji publicznych. Adresat wniosku musi więc wprost i w jednoznaczny sposób wypowiedzieć się, że nie posiada żadnej z wnioskowanych informacji (vide: wyrok NSA z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 851/09; wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 638/14). Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanej informacji musi odbywać się z zachowaniem ogólnych, powszechnie akceptowanych standardów proceduralnych, wynikających chociażby z zasad "dobrej administracji". Stanowisko podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej powinno zatem zawierać takie informacje, które pozwolą na ocenę rzetelności twierdzenia o nieposiadaniu wnioskowanych dokumentów. Podkreśla się w tym zakresie, że wnioskodawca nie może być pozbawiony należnej mu ochrony, a mogłoby to mieć miejsce, gdyby samo ogólnikowe twierdzenie podmiotu zobowiązanego o nieposiadaniu żądanych informacji zwalniało z zarzutu bezczynności w ich udostępnieniu. Akcentuje się przy tym, że powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanych dokumentów powinno być nie tylko jasne i konkretne, ale także zawierać wyjaśnienie dlaczego organ nie posiada żądanych informacji, mimo że powinien je posiadać. Przedstawione informacje powinny być na takim poziomie szczegółowości, który pozwoli sądowi dokonać oceny czy prawdopodobne jest, że podmiot zobowiązany rzeczywiście nie posiada żądanej informacji publicznej, mimo że powinien taką informację posiadać (vide: wyrok NSA z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 851/09; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 156/12 LEX 1264575). Podkreśla się przy tym, że tylko przy zachowaniu powyższych zasad możliwe jest zapewnienie wnioskodawcy realnej ochrony sądowej przed arbitralnymi działaniami podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznych, który z różnych przyczyn może dążyć do niewykonania spoczywających na nim ustawowych obowiązków (vide: wyrok NSA z dnia 18 maja 2020 r., sygn. I OSK 2598/19, z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 638/14, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 października 2017 r., sygn. akt II SAB/Po 123/17). Podmiot, który twierdzi, że nie posiada informacji wskazanej we wniosku, powinien twierdzenie to uwiarygodnić. Powiadomienie o nieposiadaniu żądanej informacji powinno zawierać dane pozwalające na ocenę rzetelności takiego twierdzenia." (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 105).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wypada potwierdzić trafność zarzutu kasacyjnego naruszenia art. 4 ust. 3 u.d.i.p. Organ w odpowiedzi na wniosek ograniczył się bowiem wyłącznie do przekazania, iż nie posiada żądanej informacji, jednocześnie w żaden sposób tego nie uprawdopodobniając. Również w odpowiedzi na skargę, jak i w odpowiedzi na skargę kasacyjną organ nie zawarł żadnych dodatkowych wyjaśnień. Powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanych informacji powinno więc zawierać informację, dlaczego organ ich nie posiada oraz inne dane, które mogą mieć wpływ na sytuację faktyczną i prawną wnioskodawcy. Sąd jest zaś zobowiązany do oceny, czy prawdopodobne jest, że podmiot zobowiązany żądanej informacji nie posiada, a oceniając, czy podmiot ten powinien ją posiadać, powinien między innymi ustalić, czy informacja ta jest związana z zakresem jego działania i posiadaną kompetencją, a jej wytworzenie wynika z przepisu prawa (zob. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2423/13).
Jak wynika z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2023 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie organy niezespolonej administracji rządowej działające w województwie (a jest nim naczelnik urzędu skarbowego) są obowiązane do składania wojewodzie rocznych informacji o swojej działalności w województwie, do końca lutego każdego roku. Tym samym Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] jako organ niezespolonej administracji rządowej działający w województwie mazowieckim powinien był przygotować i złożyć Wojewodzie Mazowieckiemu roczną informację o swojej działalności w latach 2019-2021, o udostępnienie której to informacji publicznej wnosił skarżący w piśmie z dnia [...] lutego 2022 r.
W konsekwencji tych rozważań należało stwierdzić, że skoro przedmiotowy wniosek dotyczył informacji będących informacją publiczną i został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia tych informacji, to organ miał obowiązek ich udostępnienia w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.), bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Nie ulega zaś wątpliwości, że podmiot zobowiązany nie sprostał tym obowiązkom, bowiem nie udostępnił wnioskowanej informacji, zaś informując wnioskodawcę o tym, iż nie posiada informacji, których domaga się strona, w żaden sposób nie uprawdopodobnił tej okoliczności.
Uznać wypada zatem, że naruszenie przez Sąd I instancji art. 4 ust. 3 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p., prowadzące do wadliwego wyrokowania na podstawie art. 151 p.p.s.a., uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku. Jednocześnie konstatując, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę (art. 188 p.p.s.a.), aktualnymi czyniąc uwagi w zakresie naruszenia przez organ art. 4 ust. 3 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p., prowadzące do bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej zachodzi bowiem także wtedy, gdy w prawem określonym terminie podmiot ten nie informuje strony, że nie posiada wnioskowanej informacji albo też informując o tym, czyni to w sposób niejednoznaczny, niewiarygodny lub nieadekwatny do treści wniosku. Z tego też powodu, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a., konieczne stało się zobowiązanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] do załatwienia wniosku skarżącego w zakreślonym terminie. Uwzględniając z kolei to, że bezczynność organu jest wyłącznie skutkiem wadliwego zastosowania art. 4 ust. 3 u.d.i.p., a nie wynikiem lekceważącego stosunku do złożonego wniosku, o czym świadczy udzielenie odpowiedzi na ów wniosek bez zbędnej zwłoki, należało uznać, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (art. 149 § 1a w związku z art. 193 p.p.s.a.).
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 i 2 oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a.