Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 listopada 2020 r. II SA/Wa 1096/20, oddalił skargę J. K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z [...] maja 2018 r. nr [...], w przedmiocie zdolności do służby.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. K. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a, poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja organu administracji publicznej wydana została z naruszeniem przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 4 i 29 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 481), zwanej dalej ukl, poprzez rozpoznanie sprawy po upływie 30-dniowego terminu ważności skierowania złożonego z urzędu przez Dyrektora Biura Techniki i Zaopatrzenia Komendy Głównej Straży Granicznej z [...] września 2017 r. w sprawie oceny stanu zdrowia i ustalenia zdolności do służby skarżącego i nie uzyskania zgody skarżącego na jej prowadzenie w zakresie ponownego ustalenia stanu zdrowia i zdolności do służby skarżącego w toku postępowania CKL i nie wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem umorzenia postępowania w zakresie "nowych okoliczności" stwierdzonych na podstawie orzeczenia [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Nr [...] z [...] stycznia 2018 r., od którego stronie nie przysługiwało odwołanie;
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której organ naruszył przepisy prawa procesowego, tj. art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 4, 33 ust. 1 i 3 oraz art. 34 i 39 ukl związku z brakiem uzasadnienia w zakresie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy;
- 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia wyroku, bowiem sąd zaniechał szczegółowego odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze i wyjaśnienia swojego rozstrzygnięcia.
Wobec powyższego skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz utrzymanego nim w mocy orzeczenia CKL i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły.
Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organ i Sąd I instancji.
Dla lepszego zrozumienia zapadłego rozstrzygnięcia przypomnieć jedynie należy istotę sprawy. J. K. złożył skargę (którą Sąd I instancji oddalił) na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z [...] maja 2018 r., którym CKL uchyliła w całości orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] z [...] października 2017 r., i jednocześnie Centralna Komisja Lekarska wydała orzeczenie własne (na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ukl), w którym stwierdziła, że skarżący jest zdolny do służby w SG z ograniczeniem (kategoria B). Trwale niezdolny do służby na zajmowanym stanowisku. Przeciwskazana służba z dostępem do broni palnej, zakaz przewożenia ludzi, prowadzenia pojazdów uprzywilejowanych, służba nadmiernie obciążająca narząd ruchu, w tym urazy mechaniczne, służba w warunkach zapylenia, unikanie nadmiernych wysiłków fizycznych (prowokacja zaburzeń wentylacji).
Zarzuty postawione w skardze kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji, oparte tylko na drugiej podstawie kasacyjnej, należy uznać za nieusprawiedliwione. Pierwszy z nich odwołuje się do art. 4 i art. 29 ust. 2 ukl. Z art. 4 ukl wynika, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy k.p.a. Z kolei, art. 29 ust. 2 ukl stanowi, że skierowanie do komisji lekarskiej traci ważność po upływie 30 dni od daty pierwszego badania wyznaczonego przez komisję lekarską. Skarga kasacyjna, ani jej uzasadnienie, nie wyjaśnia w sposób przejrzysty, ani nie odwołuje się do konkretnych okoliczności, z których by wynikało, że przepis ten został naruszony. Z dostępnych akt sprawy wynika, że badanie skarżącego na wniosek [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] ([...]RKL) odbyło się [...] października 2017 r. W orzeczeniu [...]RKL i w protokole badania z [...] października 2017 r. powoływane jest zaświadczenie lekarskie z [...] października 2017 r. dr n. med.
T. K. Od [...] października 2017 r. do dnia wydania orzeczenia przez [...]RKL nie minęło 30 dni, aby można było mówić o wygaśnięciu skierowania. Natomiast CKL, jako organ odwoławczy, ma w ustawie określone swoje terminy na wydanie orzeczenia na skutek odwołania (zob. art. 46 ukl), ale skarga kasacyjna nie odwołuje się do tego ostatniego przepisu.
Można się jedynie domyślać, bo uzasadnienie skargi kasacyjnej wprost tego nie precyzuje, że zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 4 ukl, poprzez brak uchylenia orzeczenia [...]RKL i umorzenia postępowania, skarżący kasacyjnie wiąże ze skutkiem wygaśnięcia skierowania. Ta ostatnia okoliczność nie została jednak dostatecznie wykazana, a naruszeniu art. 29 ust. 2 ukl przeczą okoliczności powołane w poprzednim akapicie.
Nie jest też usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której organ naruszył przepisy prawa procesowego, tj. art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 4, 33 ust. 1 i 3 oraz art. 34 i 39 ukl związku z brakiem uzasadnienia w zakresie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Przede wszystkim zauważyć należy, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. nie stanowi podstawy prawnej do uwzględnienia skargi z powodu naruszenia "prawa procesowego", jak określono to wyżej. Na podstawie tego przepisu może zostać uchylony zaskarżony do Sądu I instancji akt, który narusza prawo materialne, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.
Ponadto, nie jest prawdą, że orzeczenie CKL nie zawiera uzasadnienia, gdyż takowe znajduje się w części F, na str. 4-6 orzeczenia, gdzie omówione zostały wyniki wszelkich badań skarżącego i ich kwalifikacja, na gruncie rozporządzenia MSW z 19 grudnia 2014 r. (Dz. U. poz. 1898), które obowiązywało w dacie wydawania zaskarżonego orzeczenia. Nie jest też jasne, do którego orzeczenia odnosi się powyższy zarzut ([...]RKL, czy CKL), ale należy przyjąć, że do orzeczenia ostatecznego, a nie tego, które zostało uchylone orzeczeniem CKL. W przeciwnym razie zarzut byłby bezprzedmiotowy. Do powołanych przepisów ukl (art. 33 ust. 1 i 3 oraz art. 34 i 39) nie sposób się odnieść, gdyż uzasadnienie skargi kasacyjnej nie wyjaśnia, w jaki sposób mogło dojść do naruszenia tych przepisów i do których konkretnie jednostek redakcyjnych art. 33 ust. 3 i art. 39 odnoszą się zarzuty. Przywoływane abstrakcyjnie orzecznictwo sądowe nie jest do tego wystarczające.
Naczelny Sąd Administracyjny nie może się domyślać, ani doprecyzowywać stawianych zarzutów. Jeśli natomiast intencją skarżącego kasacyjnie było wskazanie na błędną kwalifikację ustaleń diagnostycznych, na gruncie przepisów załącznika do rozporządzenia MSW z 19 grudnia 2014 r., lub ich ocenę na gruncie art. 6 ukl, to tego typu zarzutów w skardze kasacyjne zabrakło. Wprawdzie art. 6 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 4 ukl są powoływane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, ale pomijając to, że są to przepisy prawa materialnego (a skarga kasacyjna oparta jest na naruszeniu przepisów postępowania), to w żaden sposób nie określono postaci ani choćby przejawów ich naruszenia. To samo odnosi się do art. 21 ust. 2 ukl.
Nie jest też usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż "Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skuteczny tylko wówczas, gdy pomiędzy określonym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej np. w przypadku, gdy uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia" (zob. wyrok NSA z 1.03.2022 r. III OSK 451/21, LEX nr 3321575). Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w tej sprawie. Natomiast skarga kasacyjna nie wskazuje, do jakich okoliczności zawartych w skardze nie odniósł się Sąd I instancji i czy były one istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.
Mając to na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.