Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 18 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 792/21 oddalił skargę G.B. na czynność Starosty [...] w przedmiocie naboru na wolne stanowisko urzędnicze.
U podstaw rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna.
Starosta [...] ogłosił nabór na wolne stanowisko pracy – Pracownika Wydziału Finansowego ds. rozrachunków oraz rozliczeń podatków od towarów i usług w Starostwie Powiatowym w [...]. W treści pkt 1 ogłoszenia zamieszczono osiem wymagań niezbędnych dla kandydatów, w tym m.in. w pkt 1 ppkt g – znajomość przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisów wykonawczych, ustawy o rachunkowości, ustawy o finansach publicznych, ustawy Ordynacja podatkowa, znajomość przepisów dotyczących rachunkowości sektora finansów publicznych. W treści pkt 3 i 5 wskazano zakres wykonywanych zadań, a w pkt 4 warunki pracy. Na stanowisko pracy wpłynęły dwie aplikacje, w tym złożona przez G.B. (dalej w skrócie "skarżący"). W dniu 20 marca 2018 r. przeprowadzono rozmowę kwalifikacyjną z obu kandydatami, której celem była m.in. weryfikacja informacji zawartych w aplikacji oraz sprawdzenie wiedzy o Powiecie i zadaniach Wydziału.
W trakcie rozmowy kwalifikacyjnej ze skarżącym ustalono, iż nie spełnia on wymogu określonego w pkt 1 ppkt g ogłoszenia w zakresie znajomości wskazanych tam przepisów. Skarżący otrzymał ponadto niższą liczbę punktów z rozmowy od kontrkandydata, skutkiem czego zadecydowano o zatrudnieniu drugiej z aplikujących osób. Na skutek prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 września 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 498/20, którym stwierdzono bezskuteczność zaskarżonej czynności Starosty [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia naboru na wolne stanowisko urzędnicze, Starosta [...] poinformował obu kandydatów (w tym skarżącego) o konkursie na stanowisko pracownika Wydziału Finansowego ds. rozrachunków oraz rozliczeń podatku od towarów i usług, przesyłając jednocześnie obowiązujący "System zatrudniania pracowników w Starostwie Powiatowym w [...]". W dniu 17 czerwca 2021 r. przeprowadzono rozmowę kwalifikacyjną z obu kandydatami oraz test wiedzy.
Z przeprowadzonego naboru sporządzono protokół, w którym wskazano, że kontrkandydat skarżącego uzyskał 28,5 pkt na 31 możliwych do uzyskania, spełniając tym samym wymóg 75% ilości możliwych do uzyskania punktów (23,25). G.B. nie uzyskał natomiast minimalnej ilości punktów wymaganej w § 5.V.13 "Systemu zatrudniania pracowników w Starostwie Powiatowym w [...]". Informacją o wynikach naboru z dnia 18 czerwca 2021 r. organ poinformował, że w wyniku zakończenia procedury naboru wybrany został kontrkandydat skarżącego, który wykazał się bardzo dobrą znajomością zagadnień niezbędnych do właściwego wykonywania obowiązków na w/w stanowisku pracy, a swoją wiedzę i predyspozycje do wykonywania pracy na tym stanowisku potwierdził, uzyskując największą ilość punktów z testu pisemnego oraz rozmowy kwalifikacyjnej.
Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę G.B. na czynność Starosty [...] w przedmiocie naboru na wolne stanowisko urzędnicze. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że przeprowadzone ponownie postępowanie konkursowe w niniejszej sprawie, które było wynikiem realizacji wytycznych Sądu zawartych w prawomocnym wyroku z dnia 10 września 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 498/20, podnoszącym naruszenie zasady przejrzystości w postępowaniu konkursowym, zmierzającym do wyłonienia kandydata na wolne stanowisko pracy Pracownika Wydziału Finansowego ds. rozrachunków oraz rozliczeń podatku od towarów i usług w Starostwie Powiatowym w [...]. Przedmiotowe postępowanie było prowadzone w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1282 ze zm., dalej w skrócie "u.p.s.") oraz "System zatrudniania pracowników w Starostwie Powiatowym w [...]" (stanowiący załącznik do zarządzenia nr 4/2018 Starosty [...] z dnia 3 grudnia 2018 r.).
Nabór na wolne stanowisko urzędnicze składa się z trzech etapów: ogłoszenia o naborze (art. 13 u.p.s.), rozstrzygnięcia merytorycznego wyłaniającego najlepszego kandydata (art. 13a i art. 14 u.p.s.) oraz podania do publicznej wiadomości wyników naboru (art. 15 u.p.s.). W pierwszym etapie, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.p.s., ogłoszenie o wolnym stanowisku urzędniczym, w tym kierowniczym stanowisku urzędniczym oraz o naborze kandydatów na to stanowisko, umieszcza się w Biuletynie Informacji Publicznej oraz na tablicy informacyjnej w jednostce, w której jest prowadzony nabór. Ogłoszenie o naborze powinno zawierać elementy, o których mowa w art. 13 ust. 2 u.p.s. W drugim etapie, w toku naboru komisja wyłania nie więcej niż pięciu najlepszych kandydatów, spełniających wymagania niezbędne oraz w największym stopniu spełniających wymagania dodatkowe, których przedstawia kierownikowi jednostki celem zatrudnienia wybranego kandydata (art. 13a ust. 1 u.p.s.).
Jeżeli w jednostce wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych, w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia ogłoszenia o naborze, jest niższy niż 6%, pierwszeństwo w zatrudnieniu na stanowiskach urzędniczych, z wyłączeniem kierowniczych stanowisk urzędniczych, przysługuje osobie niepełnosprawnej, o ile znajduje się w gronie osób, o których mowa w ust. 1 (art. 13a ust. 2 u.p.s.). Z przeprowadzonego naboru kandydatów sporządza się protokół, który zawiera elementy określone w art. 14 u.p.s. Etap ten kończy się rozstrzygnięciem, w którym kierownik jednostki wyłania najlepszego kandydata do pracy na danym stanowisku urzędniczym. W trzecim etapie, niezwłocznie po przeprowadzonym naborze informacja o wyniku naboru jest upowszechniana przez umieszczenie na tablicy informacyjnej w jednostce, w której był przeprowadzony nabór, oraz opublikowanie w Biuletynie przez okres co najmniej 3 miesięcy. (art. 15 ust. 1 u.p.s.).
Całe postępowanie powinno się toczyć z poszanowaniem zasady przejrzystości, otwartości i konkurencyjności. Otwartość naboru zostaje zachowana jeśli spełniony jest wymóg jawności i przejrzystości postępowania konkursowego. Jawność naboru jest zagwarantowana m.in. poprzez obowiązek upowszechnienia informacji o wolnym stanowisku urzędniczym w Biuletynie Informacji Publicznej i na tablicy informacyjnej urzędu, w którym prowadzony jest nabór. Zasada przejrzystości (transparentności) zostaje natomiast zachowana poprzez ustalenie takich reguł proceduralnych konkursu, dzięki którym możliwe jest dokonanie obiektywnej i przejrzystej oceny kwalifikacji merytorycznych kandydatów na określone stanowisko, dokonanie trafnego wyboru kandydata najlepszego i uzasadnienie wyboru w sposób jasny, jawny, przejrzysty i zrozumiały na zewnątrz oraz umożliwiający kontrolę zastosowanej procedury. Realizacja zasady otwartości i transparentności służyć ma jednocześnie wsparciem dla zachowania bezstronności i obiektywizmu w całej procedurze konkursowej, w tym w ocenie kandydatów.
Także konkurencyjność naboru wiąże się z realizacją postulatu rzetelnego i bezstronnego wykonywania zadań publicznych przez organy samorządowe. W ramach zachowania tej zasady należy dążyć do wyłonienia najlepszego kandydata do pracy na danym stanowisku w oparciu o kryteria merytoryczne. Kryteria te ujawniane w ogłoszeniu o naborze, to wymagania niezbędne (determinowane obowiązującym prawem) i wymagania dodatkowe (pozostałe wymagania pozwalające na optymalne wykonywanie zadań na danym stanowisku). Wprawdzie uważa się, że przyporządkowanie poszczególnym kryteriom określonej liczby punktów, a następnie sumowanie ogólnej liczby punktów uzyskanych przez poszczególne osoby, jest najbardziej obiektywną i transparentną metodą selekcji kandydatów ubiegających się o wolne stanowisko urzędnicze, umożliwiającą wyłonienie pięciu najlepszych kandydatów spośród ogółu aplikujących (por. komentarz do art. 13a u.p.s., teza 6 i 7, J. Stelina oraz wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 984/13), to jednak teza ta poprzedzona powinna zostać uznaniem, że owo przyporządkowanie poszczególnym kryteriom określonej liczby punktów oraz powód, dlaczego dany kandydat w danym obszarze (wiedzy, umiejętności, kompetencji) otrzymał daną liczbę punktów, powinny być należycie udokumentowane.
Zgodnie bowiem z zasadą otwartości i konkurencyjności, w sposób niebudzący wątpliwości dla komisji konkursowej, kandydata, jak i sądu dokonującego kontroli zaskarżonej czynności z protokołu posiedzenia komisji konkursowej – powinny wynikać tak zastosowana metoda selekcji, jak i argumenty, które wpłynęły na podjęcie decyzji. Stanowisko to uzasadnia konstrukcja art. 14 ust. 1 u.p.s.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd pierwszej instancji wskazał, że dokumentacja konkursu na wolne stanowisko pracy – Pracownika Wydziału Finansowego ds. rozrachunków oraz rozliczeń podatków od towarów i usług w Starostwie Powiatowym w [...] odpowiada wskazanym wymogom. Ogłoszenie zawierało elementy określone w art. 13 u.p.s. Drugi etap procedury naboru podzielono na dwie części – etap formalnej weryfikacji oraz etap sprawdzenia wiedzy i predyspozycji. Z przeprowadzonego naboru sporządzono protokół, który daje jasną i klarowną odpowiedź na pytanie o zastosowane metody i techniki naboru. W protokole odzwierciedlono bowiem uzasadnienie wyboru, wynika ono także w sposób niebudzący wątpliwości z kart ocen (z rozmowy kwalifikacyjnej), zawierających identyczne pytania skierowane do obu kandydatów, zestawu pytań testowych (takich samych dla obu kandydatów) oraz karty punktów.
W ocenie Sądu, sposób przeprowadzenia konkursu wypełnia postulaty zasady otwartości i przejrzystości, daje bowiem kompletną argumentację merytoryczną jako uzasadnienie wyboru i świadczy o profesjonalnym przygotowaniu organu do przeprowadzenia konkursu. Podstawa przyznania obu kandydatom danej liczby punktów jest jasna i zrozumiała.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przez organ art. 13a ust. 2 u.p.s., poprzez pominięcie pierwszeństwa w zatrudnieniu skarżącego jako osoby niepełnosprawnej, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z art. 13a ust. 1 u.p.s., w toku naboru komisja wyłania nie więcej niż pięciu najlepszych kandydatów, spełniających wymagania niezbędne oraz w największym stopniu spełniających wymagania dodatkowe, których przedstawia kierownikowi jednostki celem zatrudnienia wybranego kandydata. Natomiast, na podstawie ust. 2 tego artykułu, jeżeli w jednostce wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych (...) w miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia ogłoszenia o naborze, jest niższy niż 6%, pierwszeństwo w zatrudnieniu na stanowiskach urzędniczych, z wyłączeniem kierowniczych stanowisk urzędniczych, przysługuje osobie niepełnosprawnej, o ile znajduje się w gronie osób, o których mowa w ust.
1. Zdaniem Sądu, przepisu art. 13a ust. 2 u.p.s. nie można analizować w oderwaniu od przepisu art. 13a ust. 1 u.p.s., gdyż – choć stanowią one odrębne jednostki redakcyjne – to w istocie stanowią jedną normę prawną, którą odczytywać należy łącznie. Już z literalnego brzmienia treści tej normy wynika, że pierwszeństwo w zatrudnieniu na stanowiskach urzędniczych przysługuje osobie niepełnosprawnej, o ile znajduje się w gronie nie więcej niż pięciu najlepszych kandydatów, spełniających wymagania niezbędne oraz w największym stopniu spełniających wymagania dodatkowe. Oczywistym jest także, wbrew temu co sugeruje skarżący, że w przypadku mniejszej niż pięciu liczby kandydatów, samo kandydowanie (czyli znalezienie się w gronie tych mniej niż pięciu osób) i spełnianie wymogów formalnych nie wystarcza. Ustawodawca bowiem wyraźnie wskazał w treści omawianej normy, że chodzi tu o kandydatów najlepszych, celowo tego pojęcia nie definiując. WSA w Szczecinie wskazał, że pozostawienie do "uznania" pracodawcy samorządowemu sposobu ustalania kandydatów "najlepszych" należy przyjąć za celowy zabieg racjonalnego ustawodawcy. Podkreślenia bowiem wymaga, że nie wszystko musi być uregulowane w ustawie, zaś pracodawcy samorządowemu, jak i każdemu innemu, pozostawia się do samoregulacji liczne instrumenty z dziedziny HR (Human resources), w tym np. procedury wspierające dobór i selekcję najcenniejszego zasobu każdej organizacji – ludzi. W niniejszej sprawie za wystarczające i precyzyjne należy zatem uznać regulacje wewnętrzne Starostwa Powiatowego w [...] zawarte w "Systemie zatrudniania pracowników w Starostwie Powiatowym w [...]", stanowiącym załącznik do zarządzenia nr 4/2018 Starosty [...] z dnia 3 grudnia 2018 r., a przesłanym skarżącemu wraz zaproszeniem do udziału w konkursie. Zgodnie z § 5.V.13 w/w "Systemu", pod pojęciem najlepszych kandydatów należy rozumieć kandydatów, którzy uzyskali w toku prowadzonego naboru minimum 75% maksymalnej ilości możliwych do uzyskania punktów. Takie rozwiązanie uznać należy za prawidłowe, gdyż oprócz tego, że stanowi ono szczegółowe procedury HR, to nie stoi jednocześnie w sprzeczności z regulacjami ustawy, w tym art. 13a ust. 1 i 2 u.p.s., a tylko je doprecyzowuje. W ocenie Sądu pierwszej instancji, dopiero znalezienie się w gronie najlepszych kandydatów, zgodnie z art. 13a ust. 1 u.p.s. w zw. z § 5.V.13 "Systemu" uruchamiałoby zastosowanie normy z art. 13a ust. 2 u.p.s. Niesporny zatem fakt, że skarżący jest osobą niepełnosprawną, w tej sytuacji pozostaje bez wpływu na prawidłowość przeprowadzenia procedury naboru i selekcji kandydatów na wolne stanowisko w urzędzie. Stąd również zarzut braku zamieszczenia w protokołach i dokumentach informacji, że skarżący jest osobą niepełnosprawną, choć co do zasady prawidłowy – nie mógł odnieść zamierzonego skutku wobec faktu, że G.B. nie znalazł się w gronie kandydatów najlepszych, nie spełnił bowiem kryterium uzyskania minimum 75% maksymalnej ilości możliwych do uzyskania punktów, uzyskując zamiast minimalnych 23,25 punktów, jedynie 6,9 punktów.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł G.B. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") zarzucił naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 13a ust. 1 i 2 u.p.s., poprzez wadliwe przyjęcie, że organ zobowiązany do stosowania przepisów w/w ustawy może w przepisach wewnętrznych, regulujących procedurę naboru na wolne stanowisko urzędnicze, definiować pojęcie "najlepszych kandydatów" jako tych, którzy "(...) uzyskali w toku prowadzonego naboru minimum 75% maksymalnej ilości możliwych do uzyskania punktów (...)", pomimo że pojęcie najlepszych kandydatów według u.p.s. jest jasne, gdyż nie zawiera ona delegacji ustawowej do definiowania pojęć ustawowych w przepisach wewnętrznych organów obowiązanych do stosowania ustawy, zaś taka regulacja regulaminowa jest mniej korzystna dla osób niepełnosprawnych, aniżeli regulacja ustawowa, a zatem nie powinna mieć zastosowania (art. 9 § 2 Kodeksu pracy).
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o przyznanie dla pełnomocnika skarżącego kasacyjnie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. Oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Podkreślił, że istotą niniejszej sprawy jest to, że skarżącemu kasacyjnie, jako osobie niepełnosprawnej, przysługuje ustawowe prawo pierwszeństwa w zatrudnieniu. Modyfikuje to stanowisko prawne pracodawcy, który na mocy powołanych przepisów u.p.s. traci swobodę w zatrudnieniu, jeżeli w postępowaniu rekrutacyjnym bierze udział osoba niepełnosprawna i spełnione są pozostałe przesłanki ustawowe. Ograniczenie swobody pracodawcy polega na tym, że gdy w postępowaniu rekrutacyjnym bierze udział osoba niepełnosprawna i znajdzie się ona w pierwszej piątce najwyżej ocenianych osób, a wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych u pracodawcy nie przekracza 6%, a po przeprowadzeniu tego konkursu pracodawca zdecydował o zatrudnieniu jednego z kandydatów (nie unieważnił konkursu), to osobą zatrudnioną powinna być osoba niepełnosprawna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy.
Istota podniesionego w niej zarzutu sprowadza się do zakwestionowania dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni art. 13a ust. 1 i 2 u.p.s.
Zgodnie z art. 13a ust. 1 u.p.s., w toku naboru komisja wyłania nie więcej niż pięciu najlepszych kandydatów, spełniających wymagania niezbędne oraz w największym stopniu spełniających wymagania dodatkowe, których przedstawia kierownikowi jednostki celem zatrudnienia wybranego kandydata. Stosownie do treści art. 13a ust. 2 u.p.s., jeżeli w jednostce wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych, w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia ogłoszenia o naborze, jest niższy niż 6%, pierwszeństwo w zatrudnieniu na stanowiskach urzędniczych, z wyłączeniem kierowniczych stanowisk urzędniczych, przysługuje osobie niepełnosprawnej, o ile znajduje się w gronie osób, o których mowa w ust. 1.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że przepisu art. 13a ust. 2 u.p.s. nie można wykładać w oderwaniu od przepisu art. 13a ust. 1 u.p.s. Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, unormowanie wynikające z ust. 1 i ust. 2 art. 13a u.p.s. składa się bowiem z zasady i wyjątku od niej, a więc stanowi jedną normę prawną regulującą obie te kwestie. Nieuprawnione byłoby więc dokonywanie wykładni operatywnej i oceny możliwości stosowania określonych tylko części przytoczonej treści tekstu prawnego, jeżeli dopiero jego całość konstytuuje normę prawną.
W konsekwencji należy przyjąć, że pierwszeństwo w zatrudnieniu na stanowiskach urzędniczych przysługuje osobie niepełnosprawnej dopiero wtedy, jeśli znajdzie się w gronie nie więcej niż pięciu "najlepszych" kandydatów, spełniających wymagania niezbędne oraz w największym stopniu spełniających wymagania dodatkowe. Nie chodzi tu zatem o ogólne znalezienie się w gronie tych mniej niż pięciu pozostałych w konkursie kandydatów, ale należy dodatkowo charakteryzować się przymiotem jednego z "najlepszych" kandydatów z tej grupy. Innymi słowy, okoliczności zawarte w hipotezie omawianej normy prawnej, których zaistnienie dałoby pierwszeństwo w zatrudnieniu na stanowiskach urzędniczych dla osoby niepełnosprawnej, polegają na byciu w gronie nie więcej niż pięciu "najlepszych", a nie jakichkolwiek, kandydatów. Przepis art. 13a ust. 2 u.p.s. będzie miał zatem zastosowanie wyłącznie wtedy, jeśli zaistnieją okoliczności, o których mowa w ust. 1 tego artykułu, a więc kandydat będący osobą niepełnosprawną będzie tym jednym z nie więcej niż pięciu "najlepszych" kandydatów.
W innym przypadku art. 13a ust. 2 u.p.s. nie będzie miał (jako wyjątek od zasady) zastosowania. Podkreślenia wymaga, że gdyby intencją ustawodawcy było to, aby w omawianej sytuacji o pierwszeństwu zatrudnienia osoby niepełnosprawnej decydowało wyłącznie spełnianie wymogów formalnych i znalezienie się w gronie nie więcej niż pięciu pozostałych na tym etapie konkursu kandydatów (tak jak w niniejszej sprawie, gdzie kandydatów było jedynie dwóch), to wyraźnie dałby temu wyraz w treści powołanych przepisów. Tymczasem ustawodawca w treści omawianej normy w sposób klarowny wskazał, że chodzi tu o kandydatów "najlepszych", celowo tego pojęcia nie definiując i pozostawiając ustanowienie spełniania kryteriów w tym zakresie pracodawcy, który przecież nie może być pozbawiony możliwości takiego doboru kadry, aby na wolne stanowisko pracy wybrać – według jego uznania – osobę najlepiej się do tego nadającą, z najlepszymi kwalifikacjami i predyspozycjami.
W niniejszej sprawie kryteria w zakresie "najlepszych" kandydatów zostały uregulowane w "Systemie zatrudniania pracowników w Starostwie Powiatowym w [...]", stanowiącym załącznik do zarządzenia nr 4/2018 Starosty [...] z dnia 3 grudnia 2018 r., jakie obowiązywało na dzień przeprowadzonego ponownie (na skutek prawomocnego wyroku WSA w Szczecinie z dnia 10 września 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 498/20) postępowania konkursowego na wolne stanowisko pracy – Pracownika Wydziału Finansowego ds. rozrachunków oraz rozliczeń podatków od towarów i usług w Starostwie Powiatowym w [...], który to złącznik został przesłany skarżącemu kasacyjnie wraz zaproszeniem do udziału w konkursie. Z § 5.V.13 "Systemu" wynika, że pod pojęciem "najlepszych" kandydatów należy rozumieć kandydatów, którzy uzyskali w toku prowadzonego naboru minimum 75% maksymalnej ilości możliwych do uzyskania punktów. Jak już wskazano, ustanowienie regulacji co do kryteriów w zakresie "najlepszych" kandydatów jest dopuszczalne na poziomie wewnętrznym i nie narusza przez to regulacji ustawowych, tj. art. 13a ust. 1 i 2 u.p.s., a jedynie je doprecyzowuje.
Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał zatem, iż dopiero gdyby G.B. znalazł się w gronie "najlepszych" kandydatów w rozumieniu art. 13a ust. 1 u.p.s. w zw. z § 5.V.13 "Systemu", to tylko wtedy miałby w konsekwencji zastosowanie przepis art. 13a ust. 2 u.p.s. Tymczasem, skoro skarżący nie znalazł się w w/w gronie, ponieważ nie spełnił kryterium uzyskania minimum 75% maksymalnej ilości możliwych do uzyskania punktów (23,25) i uzyskał ich tylko 6.9, to tym samym, pomimo bycia osobą niepełnosprawną, nie przysługiwało mu pierwszeństwo w zatrudnieniu na stanowisku urzędniczym w ramach w/w konkursu.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego kasacyjnie wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, bowiem wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.
Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był art. 182 § 2 i 3 in fine p.p.s.a.