Uzasadnienie
Wyrokiem z 22 stycznia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 850/20) po rozpoznaniu sprawy ze skargi Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej uchylił decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z [...] marca 2020 r. w przedmiocie udzielenia upomnienia w związku z przetwarzaniem danych osobowych i nakazu ich usunięcia.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący złożył do Urzędu Ochrony Danych Osobowych skargę na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez [...] w P. oraz Komendę Główną Żandarmerii Wojskowej, polegające na udostępnieniu Żandarmerii przez [...] danych osobowych skarżącego oraz braku podstawy prawnej przetwarzania tych danych przez Żandarmerię.
Jak ustalił Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, skarżący w latach 2009 – 2017 był oficerem Wydziału Wewnętrznego Żandarmerii. Żandarmeria uzyskała informacje o korzystaniu przez niego ze świadczeń opieki zdrowotnej [...] na podstawie zaświadczenia lekarskiego (ZUS ZLA) stwierdzającego niezdolność do pracy. 30 listopada 2016 r. zostało wszczęte w stosunku do funkcjonariusza kontrolne postępowanie sprawdzające. Szef Oddziału Ochrony Informacji Niejawnych Żandarmerii zwrócił się do [...] o przesłanie dokumentacji medycznej z zakresu leczenia psychiatrycznego strony za okres od 27 października 2010 r. do 24 listopada 2010 r. wraz z udzieleniem informacji dotyczącej istnienia ewentualnych przeszkód w przedmiocie dostępu do informacji niejawnych wynikających z ww. leczenia. [...] przekazało Żandarmerii poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię historii choroby strony z hospitalizacji. [...] przetwarza dane osobowe skarżącego jako pacjenta w zbiorze danych osobowych pt. "Pacjenci i byli pacjenci".
Kontrolne postępowanie sprawdzające prowadzone przez Żandarmerię zostało 1 lutego 2017 r. umorzone jako bezprzedmiotowe, a akta tego postępowania przechowywane są w Żandarmerii. Przetwarzanie danych znajdujących się w ww. teczce odbywa się poprzez ich przechowywanie, a dane w niej zawarte udostępniane w przypadkach określonych w art. 72 ust. 1 ustawie z 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych.
Decyzją z [...] marca 2020 r. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych na podstawie art. 104 § 1 K.p.a., art. 6 ust. 1, art. 9 ust. 1, art. 58 ust. 2 lit. b oraz lit. d rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. U. Unii Europejskiej, L 119, 4 maja 2016) – dalej RODO:
- 1. udzielił upomnienia [...] w P. za naruszenie art. 9 ust. 1 RODO, polegające na udostępnieniu danych osobowych dotyczących zdrowia R. P., zawartych w historii choroby z jego hospitalizacji obejmującej okres od 27 października 2010 r. do 24 listopada 2010 r. na rzecz Komendy Głównej Żandarmerii Wojskowej;
- 2. nakazał Komendzie Głównej Żandarmerii Wojskowej usunięcie danych osobowych R. P. w zakresie danych pochodzących z jego historii choroby z hospitalizacji w [...] w P. obejmującej okres od 27 października 2010 r. do 24 listopada 2010 r.
Zdaniem organu [...] jako podmiot udzielający świadczeń medycznych jest administratorem danych skarżącego (art. 4 ust. 7 RODO) i zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. f RODO jest zobowiązane do ich przetwarzania w sposób zapewniający im odpowiednie bezpieczeństwo. Krąg podmiotów, którym podmiot leczniczy udostępnia dokumentacje pacjenta bez jego zgody określa art. 26 ust. 3 pkt 1-12 ustawy z 6 listopada 2008 r. prawach pacjenta i Rzecznika Praw Pacjenta (Dz. U. z 2019 r., poz. 1127). Podmiotem takim nie jest Żandarmeria, a zatem [...] zobowiązane było do odmowy udostępnienia żądanych danych. Działanie [...] nie znajduje podstaw w przepisach RODO i stanowi naruszenie jego art. 9 ust. 1.
Jak zauważył organ, powyższe dane zostały pozyskane w związku z prowadzonym na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy z 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych kontrolnym postępowaniem sprawdzającym. Żandarmeria, wnioskując o nie powoływała się na art. 24 ust. 3 pkt 2 i art. 26 ust. 6 ustawy z 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych, ale zdaniem organu w ich świetle Żandarmeria nie była uprawniona do otrzymania takiej dokumentacji, bez uprzedniego zobowiązania i działania ze strony osoby sprawdzanej. Przepis ten uprawnia do udostępniona dokumentacji wyłącznie lekarzowi prowadzącemu, wykluczając samą Żandarmerię. Również wyjaśnienia Żandarmerii nie wykazały, aby legitymowała się ona jakąkolwiek z wymienionych w art. 9 ust. 2 RODO przesłanką legalności przetwarzania danych.
Skargę na powyższą decyzję wniósł Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej, podnosząc, że przepisy RODO nie miały zastosowania na moment dokonywania czynności przez skarżącego (2 stycznia 2017 r.) oraz dokonania czynności przez [...] (23 stycznia 2017 r.). Nadto zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 24 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 26 ust. 1 i w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 1 oraz art. 26 ust. 6 ustawy z 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Pismem z 15 stycznia 2021 r. skarżący podtrzymał w całości zarzuty i wnioski wywiedzione w skardze, podkreślając, że przetwarzanie danych osobowych osoby, w stosunku do której prowadzone jest postępowanie związane z dostępem do informacji niejawnych na podstawie przepisów ustawy o ochronie informacji niejawnych następuje z wyłączeniem stosowania przepisów RODO.
Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał na wstępie na podstawę prawną zaskarżonej decyzji (art. 57 ust. 1 RODO) oraz art. 58 ust. 2 RODO, które mają charakter dyrektyw interpretacyjnych. Z tego względu przypisuje się im moc nadrzędną w stosunku do pozostałych przepisów o ochronie danych osobowych. Zasady te określają obowiązki skierowane do administratorów danych. Korelatem nałożonych na administratorów obowiązków, są określone przez prawodawcę unijnego sankcje za ich naruszenie, przede wszystkim w postaci administracyjnych kar pieniężnych.
Następnie Sąd pierwszej instancji odwołał się do zasady rozliczalności (art. 5 ust. 2 RODO), która bazuje na prawnej odpowiedzialności administratora za właściwe wypełnianie obowiązków i nakłada na niego obowiązek wykazania zarówno przed organem nadzorczym, jak i przed podmiotem danych, dowodów na przestrzeganie wszystkich zasad przetwarzania danych. Realizacji zasady rozliczalności służy zasada rzetelności i legalności oraz zasada przejrzystości (art. 5 ust. 1 lit. a RODO). Nadto zapewnienie rozliczalności danych wymaga przestrzegania zasady bezpieczeństwa danych, tj. zasady integralności i poufności danych (art. 5 ust. 1 lit. f RODO).
Jak zauważył Sąd pierwszej instancji, prawodawca unijny wyodrębnił w art. 9 ust. 1 RODO kilka szczególnych kategorii danych, których ograniczył dopuszczalność ich przetwarzania i ukształtował mechanizmy umożliwiające silniejszą ich ochronę. W art. 9 ust. 2 RODO przewidziano odstępstwa od zakazu przetwarzania szczególnych kategorii z art. 9 ust. 1, w tym przesłankę przetwarzania danych z uwagi na interes publiczny (art. 9 ust. 2 lit. g RODO). Odnosi się ona przede wszystkim do podmiotów publicznych oraz podmiotów prywatnych realizujących zadania publiczne. Stanowi ona również modyfikację unijnej regulacji ochrony danych i nie była wprost przewidziana wśród podstawowych przesłanek w art. 8 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE. Art. 8 ust. 4 dyrektywy 95/46/WE dopuszczał możliwość, aby państwa członkowskie, pod warunkiem ustanowienia odpowiednich zabezpieczeń, ze względu na istotny interes publiczny, ustaliły dodatkowe wyłączenia, poza przewidzianymi w ust. 2, na mocy przepisów krajowych lub decyzji organu nadzorczego.
W omawianej przesłance dostrzec można także podobieństwo do podstawy określonej w art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy z 1997 r. o ochronie danych osobowych, z tą różnicą, że polskie przepisy przewidywały wymóg regulacji prawnej rangi ustawowej, którego to wymogu nie zawiera analizowany artykuł unijnego rozporządzenia. Ponadto polski ustawodawca szeroko określił zakres podmiotowy, a unijny ograniczył ten zakres w komentowanym przepisie do podmiotów realizujących interes publiczny. Omawiana podstawa wymaga istnienia przepisu prawa dopuszczającego przetwarzanie danych sensytywnych, gdy jest to uzasadnione ważnym interesem publicznym, co znajduje swoje źródło w art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 K.p.a. Prawodawca unijny wymaga ponadto, aby przepisy uprawniające do przetwarzania danych sensytywnych były proporcjonalne do wyznaczonego celu, nie naruszały istoty prawa do ochrony danych i przewidywały odpowiednie i konkretne środki ochrony praw podstawowych i interesów osoby, której dane dotyczą. Jedną z podstaw prawnych regulujących przetwarzanie danych dotyczących zdrowia psychicznego jest ustawa z 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 685).
Jak zauważył następnie Sąd pierwszej instancji, ustawa ta chociaż nie zawiera legalnej definicji terminu "tajemnica", to określony w niej zakres podmiotowy i przedmiotowy pozwala uznać, że stanowi ją wszystko co jest związane z ochroną zdrowia psychicznego konkretnej osoby, a więc jest nią nie tylko dokumentacja medyczna, ale także lista pacjentów szpitala psychiatrycznego oraz informacje wynikające z akt sądowych dotyczących postępowań prowadzonych na podstawie omawianej ustawy. Tajemnicą psychiatryczną są nie tylko dane osobowe pacjenta, ale także wiadomości związane ze stanem jego zdrowia, metody leczenia i postępy w leczeniu oraz dane dotyczące życia osobistego pacjenta, z którymi lekarz zapoznał się w związku z wykonywaniem zawodu. Wyjątki od obowiązku zachowania tajemnicy psychiatrycznej, przewidziane zostały w art. 50 ust.
2. Z kolei ustawa z 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych, w rozdziale 5 przewiduje prawną możliwość przeprowadzenia czynności sprawdzających, których zakres jest uzależniony od sprawowanej funkcji lub zleconych do wykonania czynności i ustalenie, czy osoba podlegająca sprawdzeniu daje rękojmię zachowania tajemnicy.
Wskazując na powyższe, Sąd pierwszej instancji za zrozumiałe uznał zwolnienie z zachowania tajemnicy wobec podmiotów określonych w art. 50 ust. 2 pkt 4 ustawy 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (przepis ten wymienia m. in. Żandarmerię Wojskową), ale jak wskazano w przepisie tylko "w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania sprawdzającego na podstawie przepisów o ochronie informacji niejawnych". Sąd przytoczył następnie wyrażone w literaturze poglądy, że w przypadku zaistnienia takiej sytuacji lekarz jest zwolniony z mocy samej ustawy z zachowania tajemnicy tylko w zakresie dotyczącym wystąpienia u osoby, której czynności sprawdzające dotyczą, ewentualnej choroby psychicznej lub innego zakłócenia czynności psychicznych ograniczających sprawność umysłową, a także uzależnienia od alkoholu i środków odurzających lub substancji psychotropowych. Zwolnienie z tajemnicy nie będzie jednak dotyczyło już przebiegu procesu leczenia oraz stosowanych metod leczenia.
Funkcjonariusze wymienionych służb muszą przy tym okazać pisemne upoważnienie do uzyskania takiej informacji. Z kolei zgodnie z innym poglądem, organ prowadzący postępowanie sprawdzające "może posiadać dokumentację medyczną osoby sprawdzanej, jeżeli taka istnieje na podstawie art. 50 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego".
Mając powyższe na uwadze, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że ww. podstawa do przetwarzania danych osobowych o stanie zdrowia psychicznego wnioskodawcy, zawarta w art. 50 ust. 2 pkt 4 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego w powiązaniu z art. 24 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie informacji niejawnych, w ogóle nie została przez organ dostrzeżona i nie była przedmiotem jego analizy. Organ nie wykazał zatem w sposób należyty, iż przetwarzanie przedmiotowych danych osobowych stanowiło naruszenie art. 9 ust. 1 RODO oraz że nie jest objęte podstawą dopuszczającą przetwarzanie danych sensytywnych uregulowaną w art. 9 ust. 2 lit. g RODO z uwagi na interes publiczny.
Sąd pierwszej instancji nie podzielił natomiast poglądu skarżącego, iż w sprawie nie mają w ogóle zastosowania przepisy RODO z uwagi na przesłankę bezpieczeństwa narodowego. Przedmiotem kontroli organu było bowiem udostępnienie danych osobowych pacjenta przez podmiot, który bezspornie nie wykonuje zadań w ramach bezpieczeństwa narodowego, tj. przez [...].
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – zwanej dalej P.p.s.a.) orzekł, jak na wstępie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej, zaskarżając go w całości i zarzucając mu:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c i § 3 P.p.s.a. poprzez nie orzeczenie o umorzeniu postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy merytoryczne rozstrzygnięcie organu - Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych jest niedopuszczalne - wykracza bowiem poza zakres kompetencji organu, zatem przekazanie organowi sprawy do rozpoznania z uwzględnieniem wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawartych w skarżonym wyroku, prowadzić musi do wydania decyzji wadliwej - sprzecznej z art. 105 K.p.a.;
- 2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 4 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z motywem 16 preambuły rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy nr 95/46/WE, poprzez nieuprawnione wywiedzenie, że przywołane przepisy, wyłączające stosowanie przepisów o ochronie danych osobowych (RODO) nie znajdują zastosowania do postępowań o dopuszczenie do informacji niejawnych w trybie ustawy z 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 742), a w konsekwencji - wadliwe niezastosowanie wyłączenia w analizowanej sprawie i merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, podczas gdy kontrola prawidłowości przetwarzania danych osobowych przez Prezesa Ochrony Danych Osobowych była niedopuszczalna,
- 3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wadliwego, niezawierającego odniesienia się do zarzutów i wniosków skarżącego kasacyjnie, wyartykułowanych w piśmie z dnia 15 stycznia 2021 r., podczas gdy wniosek strony, sformułowany w cytowanym piśmie, o umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a. był wnioskiem najdalej idącym i nie ma możliwości kontroli prawidłowości skarżonego rozstrzygnięcia bez poznania motywów orzeczenia sądowego bez wypowiedzenia się w rzeczonej kwestii.
Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.
Odpowiedź na skargę złożył Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, wnosząc o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Oceniając niniejszą skargę kasacyjną w powyższych granicach, jako niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. (zarzut 3). Wyjaśnić trzeba, że przepis ten jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. Wskazuje, że uzasadnienie powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, a także w przypadku wyroku uchylającego, wskazania co do dalszego postępowania. Wszystkie te elementy zawiera uzasadnienie Sądu pierwszej instancji, zaś przedstawione w nim motywy pozwalają w pełni poznać stanowisko Sądu. Wbrew natomiast twierdzeniom strony skarżącej Sąd pierwszej instancji ustosunkował się do jej twierdzeń o konieczności wyłączenia w sprawie przepisów RODO z uwagi na przesłankę bezpieczeństwa narodowego, z którą to strona skarżąca wiąże konieczność umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie. Powiązanie jednak przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. z art. 145 § 3 P.p.s.a. nie pozwala na ocenę tego stanowiska w ramach analizowanego zarzutu.
Polemikę z tym stanowiskiem skarżący podjął w ramach drugiego zarzutu skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 4 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z motywem 16 preambuły RODO i ustawą z 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 742). Analizując tę kwestię, zauważyć przede wszystkim trzeba, że postępowanie prowadzone przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych dotyczyło nieprawidłowości w procesie przetwarzana danych osobowych przez [...] w P. oraz skarżącą Komendę Główną Żandarmerii Wojskowej. Obu też tych podmiotów dotyczyła uchylona przez Sąd pierwszej instancji zaskarżona decyzja, jednakże skierowany do strony skarżącej nakaz usunięcia danych osobowych miał charakter następczy w stosunku do stwierdzonego przez organ nieuprawnionego udostępnienia danych osobowych dotyczących zdrowia pacjenta. Stanowisko Sądu pierwszej instancji, kwestionujące kontrolowaną w sprawie decyzję, sprowadzało się do wskazania organowi na konieczność dokonania analizy art. 50 ust. 2 pkt 4 ustawy z 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego w powiązaniu z art. 24 ust. 3 pkt 2 ustawy z 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych, ale w kontekście udostępnienia danych osobowych pacjenta przez [...].
W tym też zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał analizy zakresu pojęcia "tajemnicy lekarskiej", wskazał na możliwość zwolnienia z niej oraz określił zakres tego zwolnienia w świetle poglądów wyrażanych w literaturze przedmiotu. Rozważania te dotyczyły jednak tego, czy [...] było w ogóle uprawnione do przekazania danych osobowych pacjenta. Z kolei, wskazując na art. 50 ust. 2 ustawy z 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego, Sąd ten wyjaśnił, że w stosunku do Żandarmerii Wojskowej osoby zobowiązane do zachowania ww. tajemnicy są z niej zwolnione z mocy prawa w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania sprawdzającego na podstawie przepisów o ochronie informacji niejawnych. W tym też zakresie Sąd pierwszej instancji dokonał analizy przepisów rozdziału 5 ustawy z 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych. Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji nie formułował twierdzeń, jak w rozpoznawanym zarzucie, o konieczności stosowania przez Żandarmerię Wojskową przepisów RODO, a wyraźnie wskazywał na istnienie podstaw prawnych do gromadzenia danych osobowych w krajowym porządku prawnym.
Sąd ten nie odnosił się również do uprawnień Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych do kontroli prawidłowości przetwarzania takich danych osobowych, jednakże wobec uchylenia kontrolowanej w sprawie decyzji i braku w niej jednoznacznego stanowiska organu w tej kwestii, ocena tego zagadnienia pozostaje zadaniem organu w toku ponownie prowadzonego postępowania. Na obecnym etapie postępowania pozostaje ona przedwczesna, bowiem w pierwszej kolejności organ ten winien ustalić, czy [...] było uprawnione do przekazania informacji o stanie zdrowia, uwzględniając wytyczne zawarte w skarżonym wyroku, a dopiero później ustalić, jakie konsekwencje prawne wywołało wejście w ich posiadanie przez Żandarmerię Wojskową. Z tych też zresztą przyczyn, żądanie umorzenia postępowania administracyjnego przez sąd administracyjny, sformułowane również w rozpoznawanej skardze kasacyjnej należało ocenić, jako co najmniej przedwczesne. Prowadzone postępowanie administracyjne nie dotyczyło tylko Żandarmerii Wojskowej.
W tym stanie sprawy, opisany powyżej zarzut 2 skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie, a w jego konsekwencji również zarzut 1 (naruszenia art. art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c i § 3 P.p.s.a. i art. 105 K.p.a.).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 2 P.p.s.a. oddalił rozpoznawaną skargę kasacyjną.