Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Go 211/21 uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 lutego 2021 r., nr K.F.1241.9.2021.JGB oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Żarach z dnia 18 grudnia 2020 r. nr K.-2589/18.
Od ww. wyroku skargę kasacyjną wniósł Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wielkopolskim wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. W skardze kasacyjnej zawnioskowano również o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.", ponieważ rozstrzygnięcie przedmiotowej skargi kasacyjnej zależy od wyniku innego postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym, a dokładnie skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku pytania prawnego dotyczącego art. 9 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (sygn. akt P 7/21).
Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie sądowe w przedmiotowej sprawie uznając zgodnie z twierdzeniami Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim, że zachodzi podstawa prawna z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. i rozstrzygnięcie skargi kasacyjnej zależy od wyniku postępowania o sygn. akt P 7/21 toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W dniu 27 lipca 2022 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek R. W. o podjęcie zawieszonego postępowania o sygnaturze III OSK 5169/21. Skarżący powołał się na najnowsze orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA sygn. akt III OSK 4711/21, III OSK 4880/21) oraz stanowisko Sejmu RP i Prokuratora Generalnego zgłoszone w sprawie o sygn. akt P 7/21 toczącej się przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 128 § 1 pkt 4 P.p.s.a. "Sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania – od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie; sąd może jednak i przedtem, stosownie do okoliczności, podjąć dalsze postępowanie". W przedmiotowej sprawie nie zaistniała żadna obligatoryjna przesłanka do podjęcia zawieszonego postępowania.
Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 może z urzędu zawiesić postępowanie w sprawie, w której rozstrzygnięcie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przewidziana w tym przepisie możliwość zawieszenia postępowania sądowego ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu, który powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy i czy nie naruszy praw gwarantowanych w Konstytucji RP (rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki - art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) i wynikającego z art. 7 P.p.s.a. postulatu szybkości postępowania. Zawieszenie postępowania nie jest instytucją prawną gwarantującą szybkie załatwienie sprawy. Zestawienie przesłanek zawieszenia postępowania z nakazem wynikającym z art. 7 P.p.s.a. oznacza, że zasadność zawieszenia postępowania powinna być w każdym przypadku wnikliwie oceniona w celu ustalenia, czy w danej sprawie uzasadnione jest odstąpienie od zasady szybkiego rozpoznania sprawy.
W orzecznictwie wskazuje się że, aby móc zastosować art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. między daną sprawą sądowoadministracyjną a innym postępowaniem musi istnieć związek tego rodzaju, że wynik już toczącego się postępowania będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona (por. postanowienia NSA z 28 lutego 2012 r., sygn. akt I GZ 27/12; z 6 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 304/12 oraz wyrok NSA z 15 września 2017 r., sygn. akt I GSK 613/17). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo zastosowano instytucję zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Rozstrzygnięcie przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 21 stycznia 2021 r., dotyczącego zgodności art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie przepisu art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym od 1 października 2020 r. do spraw dotyczących ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy, wszczętych po 6 listopada 2018 r. w odniesieniu do policjantów zwolnionych ze służby przed 6 listopada 2018 r., z art. 2, art. 8 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 190 ust. 1, 3 i 4 Konstytucji RP, ma niewątpliwie wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej ze skargi skarżącego.
Z wydanych w sprawie decyzji wynika bowiem, że przepis objęty pytaniem prawnym był podstawą materialnoprawną odmowy wyrównania skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, z tego powodu, że skarżący został zwolniony ze służby w Policji przed 6 listopada 2018 r., tj. przed datą wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. Przedmiotowy ekwiwalent pieniężny za okres przed 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed 6 listopada 2018 r. W związku z tym organ przyjął, że wypłacony skarżącemu ekwiwalent pieniężny został naliczony w sposób prawidłowy w oparciu o obowiązujące w danym czasie przepisy.
W konsekwencji oznacza to, że organ Policji uznał, że art. 115a ustawy o Policji, w brzmieniu nadanym ustawą z 14 sierpnia 2020 r., nie ma do skarżącego zastosowania i brak jest podstaw prawnych do wypłaty żądanego wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pytanie prawne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku expressis verbis nawiązuje do sytuacji prawnej policjantów zwolnionych ze służby przed 6 listopada 2018 r. oraz składanych przez nich po tej dacie wniosków o wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy, dotyczy zatem sytuacji prawnej skarżącego.
Istotny przy ocenie zaistnienia przesłanek do podjęcia postępowania jest fakt, że sprawa o sygnaturze P 7/21 tocząca się przed Trybunałem Konstytucyjnym nie została prawomocnie zakończona i nadal oczekuje na rozpoznanie. Wobec tego brak jest podstaw do podjęcia zawieszonego postępowania.
Należy również podkreślić, ze stosownie do treści art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne w przeciwieństwie do stanowisk Sejmu RP oraz Prokuratora Generalnego wyrażonych w toku sprawy o sygn. akt P 7/21, co do przedmiotu pytania prawnego rozpatrywanego przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził podstaw do podjęcia zawieszonego postępowania, a przesłanka zawieszenia postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. pozostaje aktualna.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 128 § 1 w zw. z art. 131 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.