Uzasadnienie
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "p.p.s.a.") sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Zgodnie zaś z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisu o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Jako sprostowanie niedokładności (nieścisłości) można rozumieć m.in. właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania, czy też ich pełnej nazwy. Za błąd pisarski uznaje się natomiast widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widoczną mylną pisownię lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy rozumiany jest zaś jako błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Z kolei "inna oczywista omyłka" to pojęcie, które ma znacznie szerszy zakres jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej.
Z akt przedmiotowej sprawy bezsprzecznie wynika, że dotyczy ona skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 19 stycznia 2021 r., II SA/Bd 1197/20 w sprawie ze skargi P.W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy za rok 2013.
Tymczasem w sentencji wydanego w niniejszej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2023 r., III OSK 5398/21 jako przedmiot sprawy wskazano, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy "za rok 2023", zamiast prawidłowo za "rok 2013".
Ponadto w uzasadnieniu ww. wyroku na stronie 1 w wierszu 3 od góry w sposób omyłkowy wpisano datę zaskarżonej decyzji określając ją jako "69 listopada 2020 r." zamiast prawidłowo "9 listopada 2020 r.".
Błędy w powyższym zakresie uznać należało za oczywiste omyłki. Tym samym zaszła podstawa do sprostowania przedmiotowego wyroku.
W związku z powyższym, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 166 i art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.