Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2223/20 oddalił skargę K.N. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 15 października 2018 r. nr 3527 w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł K.N. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 9 ust. 5 i 6 w zw. z § 8 ust. 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm., dalej w skrócie "rozporządzenie"), poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że sam wymiar kary dyscyplinarnej stanowi wystarczające uzasadnienie przyjęcia maksymalnej wysokości obniżenia dodatku służbowego oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. art 133 § 1 p.p.s.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz kwestionowanych w sprawie rozkazów personalnych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy i Sąd pierwszej instancji.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Wprawdzie, co do zasady, w pierwszej kolejności rozważeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to jednak w tej sprawie, z uwagi na powiązanie naruszenia przepisów postępowania z naruszeniem prawa materialnego, najpierw należało odnieść się do zarzutu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawa materialnego w kontekście zarzucanej błędnej wykładni § 9 ust. 5 i 6 w zw. z § 8 ust. 8 rozporządzenia, będących podstawą materialnoprawną kwestionowanych przez stronę rozkazów personalnych. W tym przypadku zarzut naruszenia przepisów postępowania jest w głównej mierze procesowym odzwierciedleniem koncepcji materialnej przedstawionej przez autora skargi kasacyjnej.
Zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia, przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Stosownie do treści § 9 ust. 5 rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust.
6. W świetle natomiast § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia, dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną (punkt 1). Jak już wskazano, przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie do dodatku służbowego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni powołanych wyżej przepisów rozporządzenia i trafnie stwierdził, że "szczególnie uzasadniony przypadek" obniżenia dodatku służbowego stanowi każda z sytuacji wymienionych w § 8 ust. 8 rozporządzenia, w tym między innymi przypadek naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną.
Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, w niniejszej sprawie przesłanka określona w § 8 ust. 8 pkt 1 w zw. z § 9 ust. 5 rozporządzenia została spełniona. W sprawie jest niesporne, że Komendant Główny Policji prawomocnym orzeczeniem z dnia 26 lipca 2018 r. nr 46 utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta [...] z dnia 21 maja 2018 r. nr 5, na mocy którego uznano podinsp. K.N. winnym popełnienia określonych przewinień dyscyplinarnych i wymierzono mu karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Wobec powyższego, należy uznać, iż organy Policji prawidłowo zastosowały w tej sprawie w/w przepisy rozporządzenia, bowiem formuła ich zastosowania ma charakter związany. Organy Policji nie mają zatem żadnej możliwości odstąpienia od wykonania dyspozycji wyrażonej w nich normy w razie stwierdzenia stanu faktycznego odpowiadającego jej hipotezie. Uznaniu właściwych przełożonych pozostawiona została jedynie skala obniżenia dodatku służbowego.
W zależności od oceny organu, przedmiotowe świadczenie może on bowiem obniżyć w granicach od 20% do 50% stawki otrzymywanego przez policjanta dodatku służbowego. Zastosowanie § 8 ust. 8 pkt 1 w zw. z § 9 ust. 5 rozporządzenia jest zatem konsekwencją prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego o ukaraniu funkcjonariusza karą dyscyplinarną. W tych okolicznościach Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził, że obniżenie dodatku służbowego K.N. nastąpiło w granicach określonych w § 8 ust. 8 rozporządzenia. W uzasadnieniu rozkazu personalnego Komendanta [...] z dnia 14 sierpnia 2018 r. nr 325/2018 jednoznacznie określono przesłanki obniżenia dodatku służbowego w maksymalnej wysokości, wskazując, że obniżenie dodatku służbowego o 50% uwzględnia całokształt okoliczności sprawy, w szczególności charakter popełnionych przewinień dyscyplinarnych, skutki, rodzaj oraz wymiar orzeczonej kary dyscyplinarnej.
Także organ odwoławczy w uzasadnieniu rozkazu personalnego z dnia 15 października 2018 r. nr 3527 zwrócił uwagę na charakter dokonanych przez K.N. przewinień dyscyplinarnych, a także na rodzaj wymierzonej kary dyscyplinarnej, co jego zdaniem w pełni uzasadniało obniżenie dodatku służbowego o 50%. Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, podstawą maksymalnego obniżenia przedmiotowego świadczenia nie był zatem wyłącznie wymiar kary dyscyplinarnej, ale przede wszystkim całokształt okoliczności tej konkretnej sprawy, w tym w szczególności charakter popełnionych przez wyżej wymienionego policjanta przewinień dyscyplinarnych. Jak już wyżej podkreślono, obniżenie dodatku służbowego w określonej wysokości miało ścisły związek z okolicznościami i faktem wymierzenia kary dyscyplinarnej, zaś ocena wcześniejszego wywiązywania się przez K.N. z zadań służbowych nie mogła mieć rozstrzygającego znaczenia w tej sprawie.
W konsekwencji należy przyjąć, że dokonane przez organy Policji ustalenie granic obniżenia dodatku służbowego zostało w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy uzasadnione w sposób wystarczający dla dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu pierwszej instancji, co z kolei pozwala stwierdzić, że ocena organów w zakresie konieczności maksymalnego obniżenia dodatku służbowego nie była dowolna.
Konsekwencją niezasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego jest brak podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, który jest w istocie procesowym odzwierciedleniem koncepcji materialnej, przedstawionej przez skarżącego kasacyjnie.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.