Uzasadnienie
Decyzją z [...] lutego 2009 r. Wójt Gminy [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie bioelektrowni rolniczej o mocy ok. 1 MW energii elektrycznej i o mocy 1MW energii cieplnej, w miejscowości [...]. Z wnioskiem o wydanie decyzji wystąpiła A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: inwestor). Decyzja została wydana na podstawie obowiązujących wówczas przepisów ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm., dalej p.o.ś.) w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 listopada 2008 r.
Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji wystąpiły jednoosobowe zarządy Wspólnot Mieszkaniowych z [...] oraz Stowarzyszenia "A." w K. (dalej: stowarzyszenie).
Decyzją z [...] marca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej-Podlaskiej odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] lutego 2009 r. Strony wniosły o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z [...] czerwca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało w mocy decyzję własną z [...] marca 2016 r.
Skargę na powyższą decyzję wniosło stowarzyszenie.
Wyrokiem z [...] lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z [...] czerwca 2017 r. oraz poprzedzającą decyzję tego organu z [...] marca 2016 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.
Sąd I instancji wskazał, że obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko stwierdzał, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu. Organ miał obowiązek wydać postanowienie zarówno wówczas, gdy dostrzegał potrzebę sporządzenia raportu, jak i wtedy, gdy nie stwierdzał takiej potrzeby, przy czym w obu przypadkach organ uwzględniał łącznie szczegółowe uwarunkowania, o których stanowi art. 51 ust. 8 pkt 2 p.o.ś.
Ponadto Sąd I instancji powołał się na § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573 – dalej: rozporządzenie).
W ocenie Sądu I instancji, uzasadniając postanowienie z [...] stycznia 2009 r. o odstąpieniu od obowiązku sporządzenia raportu, Wójt Gminy [...] powołał się jedynie na opinię Starosty Parczewskiego z [...] grudnia 2008 r. oraz na opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Parczewie z [...] grudnia 2008 r., z których wynikało, że przedsięwzięcie ze względu na zakres, rodzaj, wielkość zajmowanego terenu, skalę i rodzaj możliwego oddziaływania na środowisko nie wymaga sporządzenia raportu. Organ nie poczynił żadnych samodzielnych ustaleń co do uwarunkowań, o których mowa w § 5 rozporządzenia. Bezkrytycznie przytoczył natomiast dane zawarte w informacji sporządzonej przez inwestora na podstawie art. 49 ust. 3 p.o.ś., w której jedynie marginalnie wspomniano o położonym w sąsiedztwie przedsięwzięcia osiedlu mieszkaniowym, nie odniesiono się jednak do kwestii potencjalnego oddziaływania przedsięwzięcia na mieszkańców tego osiedla.
Z § 5 pkt 3 lit. a), d) i e) rozporządzenia wprost wynika, że kwalifikowanie przedsięwzięcia do kategorii wymagającego bądź nie wymagającego sporządzenia raportu wymaga uwzględnienia zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, a także prawdopodobieństwa oddziaływania, czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. Wójt Gminy [...] nie przeprowadził żadnych analiz w tym zakresie. Stanowi to "oczywiste i daleko idące w skutkach" naruszenie prawa. W ocenie Sądu I instancji, oznacza to również naruszenie przez Wójta Gminy [...] art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Ponadto Sąd I instancji zwrócił uwagę, że z pisma Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 3 grudnia 2015 r. wynika, że "w bliskim sąsiedztwie terenu bioelektrowni w kierunku wschodnim i południowym znajduje się granica obszaru NATURA 2000 Lasy Parczewskie (około 700 m od granicy działek nr [...]/36 oraz [...]/40)".
Powołując się na art. 33 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm. dalej: u.o.p.) Sąd I instancji wskazał, że oceną wpływu na obszar Natura 2000 objęte są nie tylko przedsięwzięcia znajdujące się w jego granicach, lecz także te poza jego granicami, których realizacja może wpływać na stan chronionych siedlisk lub gatunków priorytetowych. Nie oznacza to, że ocena taka prowadzona jest w każdym przypadku, jednak organ wydający decyzję musi wskazać, że konieczność taka była przez niego oceniana. W tej sprawie oznacza to, że doszło do rażącego naruszenia art. 33 ust. 1 i 3 u.o.p. w związku z § 5 pkt 2 lit. e) rozporządzenia.
Ponadto Sąd I instancji zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Białej Podlaskiej, że nie rozpoznało zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy żądania stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta Gminy [...] z [...] stycznia 2009 r. o odstąpieniu od obowiązku sporządzenia raportu. Treść tego postanowienia miała zasadniczy wpływ na decyzję środowiskową (art. 56 ust. 1b pkt 2 p.o.ś.).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł inwestor.
W pierwszej kolejności zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego.
Po pierwsze, błędną wykładnię art. 44 ust. 2 i 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 – dalej: ustawa środowiskowa) w związku z art. 79 ust. 1 tej ustawy. Polegało to na przyjęciu, że organizacja ekologiczna, która nie brała udziału w postępowaniu przed organem administracji w sprawie dotyczącej ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, ma legitymację czynną do występowania w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w tym postępowaniu, do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji oraz do wniesienia skargi na ostateczną decyzję w sprawie o stwierdzenie nieważności.
W ocenie inwestora, postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia nie jest postępowaniem wymagającym zapewnienia możliwości udziału w nim społeczeństwa, a stowarzyszenie nie miało legitymacji czynnej do wniesienia skargi.
Po drugie, niewłaściwe zastosowanie art. 33 ust. 1 i 3 u.o.p. w związku z § 5 pkt 2 lit. e) rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. przez przyjęcie, że Wójt Gminy [...] przy wydawaniu postanowienia z [...] stycznia 2009 r. dopuścił się naruszenia tych przepisów. W ocenie inwestora, oceniając okoliczności dotyczące odległości obszaru Natura 2000 "Lasy Parczewskie" od przedsięwzięcia, Sąd I instancji sugerował się pismem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 3 grudnia 2015 r. i nie wziął pod uwagę rzeczywistego terenu obszaru Natura 2000 "Lasy Parczewskie" w dacie wydania postanowienia Wójta Gminy [...] z [...] stycznia 2009 r. Obszar ten był różny na dzień wydania postanowienia Wójta Gminy [...] z [...] stycznia 2009 r. i na dzień sporządzenia pisma Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 3 grudnia 2015 r., a Wójt Gminy [...] prawidłowo ocenił, że nie zachodzi potrzeba sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.
Ponadto inwestor zarzucił naruszenie przepisów postępowania.
Po pierwsze, art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a. przez rozpoznanie skargi, podczas gdy skarga złożona przez Stowarzyszenie podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna ze względu na brak uprawnienia skarżącego do wniesienia skargi.
Po drugie, art. 134 § 1 p.p.s.a. przez wyjście poza granice kontrolowanej sprawy administracyjnej i "wytknięcie" Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Białej Podlaskiej uchybień w badaniu postanowienia Wójta Gminy [...] z [...] stycznia 2009 r. Inwestor podkreślił, że przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej była ocena "ważności" decyzji Wójta Gminy [...] z 3 lutego 2009 r.
Po trzecie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 61 § 1 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że w postępowaniu zakończonym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z 20 czerwca 2017 r. wnioskodawcy żądali stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta-Gminy [...] z [...] stycznia 2009 r.
Po czwarte, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 51 ust. 5a oraz w związku z art. 51 ust. 2 p.o.ś., a także w związku z § 3 pkt 52 lit. a) oraz § 5 pkt 3 lit. a), lit. d) oraz lit. e) rozporządzenia. Polegało to na przyjęciu, że "Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej nieprawidłowo oceniło wpływ na możliwość stwierdzenia nieważności decyzji, że Wójt Gminy [...] zaniechał szczegółowej informacji o uwarunkowaniach przedsięwzięcia w uzasadnieniu postanowienia z [...] stycznia 2009 r."
Inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i odrzucenie skargi ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Ponadto inwestor wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej wniosło o uwzględnienie skargi kasacyjnej inwestora oraz uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, że w tej sprawie pomimo wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie, w związku z intensyfikacją epidemii sprawa została skierowania do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, ponieważ Sąd uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020, poz. 1842 ze zm. – dalej: ustawa COVID-19).
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne.
Po pierwsze, zarówno w ramach zarzutów prawa materialnego, jak i w ramach zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, inwestor zarzucił Sądowi I instancji niewłaściwą ocenę w zakresie legitymacji procesowej stowarzyszenia. W związku z tym skarżący zarzucił naruszenie art. 44 ust. 2 i 3 ustawy środowiskowej w związku z art. 79 ust. 1 tej ustawy, a także art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a. Zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie z kilku powodów. Przede wszystkim postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej zostało wszczęte na wniosek jednoosobowych zarządów Wspólnot Mieszkaniowych z [...] oraz skarżącego stowarzyszenia. Legitymacja procesowa zarządów nie została zakwestionowana, więc niezależnie od oceny prawnej legitymacji procesowej stowarzyszenia uznać należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej zostało prawidłowo wszczęte, a stowarzyszenie brało w nim udział.
W konsekwencji nie można mówić o braku legitymacji stowarzyszenia do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ponieważ brało udział w postępowaniu administracyjnym i w związku z tym miało interes prawny do wniesienia skargi. Stąd też brak było podstaw do odrzucenia skargi przez Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a. Ponadto z punktu widzenia zarzutów naruszenia prawa materialnego, wyjaśnienia wymaga przede wszystkim, że postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji środowiskowej toczyło się na podstawie nieobowiązujących już przepisów ustawy p.o.ś., ponieważ postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte i nie zakończyło się wydaniem decyzji ostatecznej przed dniem wejścia w życie ustawy środowiskowej (art. 153 ust. 1 ustawy środowiskowej). Z tego powodu, dokonując weryfikacji ostatecznej decyzji środowiskowej w trybie stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., właściwy organ orzekał na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji, ponieważ oceniał czy decyzja środowiskowa nie naruszała rażąco obowiązujących wówczas przepisów.
Natomiast w dacie wydania zaskarżonej obecnie do Sądu I instancji decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z [...] czerwca 2017 r. oraz poprzedzającej decyzji tego organu z [...] marca 2016 r., obowiązywały już przepisy ustawy środowiskowej, a reguła intertemporalna z art. 153 ust. 1 ustawy środowiskowej nie znajdowała zastosowania. Stąd też ocena legitymacji procesowej stowarzyszenia, jak słusznie wskazano w skardze kasacyjnej, była prowadzona na podstawie art. 44 ustawy środowiskowej. Kwestia ta nie miała jednak znaczenia z punktu widzenia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Możliwość wszczęcia postępowania w związku z wnioskiem organizacji społecznej wynika bowiem nie z art. 44 ust. 2 i 3 ustawy środowiskowej, ale z art. 31 § 1 pkt 1 k.p.a., czego inwestor nie zakwestionował skutecznie w ramach podniesionych zarzutów kasacyjnych. Zasadą jest bowiem, że organizacja ekologiczna bierze udział w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa na zasadach wynikających z art. 44 ustawy środowiskowej, ale w sytuacji, gdy art. 44 ustawy środowiskowej nie znajduje w danej sprawie zastosowania, nie ma przeszkód, żeby organizacja społeczna będąca organizacją ekologiczną skorzystała z uprawnień wynikających z art. 31 § 1 i 2 k.p.a., o ile oczywiście spełnia warunki tam wskazane. Stąd też zarzuty w zakresie legitymacji procesowej stowarzyszenia, zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak również sądowoadministracyjnym, nie zasługiwały na uwzględnienie.
Po drugie, zarzuty podnoszące naruszenie przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a., jak i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 61 § 1 k.p.a. dotyczą możliwości zakwestionowania w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym decyzji środowiskowej wydanego wcześniej postanowienia Wójta-Gminy [...] z [...] stycznia 2009 r. Zarzuty te zasługują na uwzględnienie. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji z [...] lutego 2009 r. i postanowienia z [...] stycznia 2009 r., obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, [...] stwierdzał, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Postanowienie wydawane było również, jeżeli organ nie stwierdził potrzeby sporządzenia raportu (art. 51 ust. 2 p.o.ś.). Na tej podstawie zostało wydane postanowienie z [...] stycznia 2009 r. Podobna konstrukcja prawna została uregulowana w ustawie środowiskowej, ale w przeciwieństwie do obecnych rozwiązań, w ustawie p.o.ś. ustawodawca przewidział możliwość złożenia zażalenia na postanowienie z art. 51 ust. 2 p.o.ś, co wynikało wprost z art. 51 ust. 5 tej ustawy.
To oznacza, że na postanowienie w tym przedmiocie wydane w II instancji dopuszczalna była skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W obecnym stanie prawnym postanowienie o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie jest zaskarżalne w drodze zażalenia, a następnie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Oznacza to, że postanowienie to można zakwestionować wyłącznie w odwołaniu od decyzji środowiskowej wydanej w jego następstwie. To rozróżnienie ma doniosłe skutki procesowe. Wynika bowiem z tego, że ewentualne rażące naruszenie prawa odnoszące się do postanowienia z art. 51 ust. 2 p.o.ś. powinno być podnoszone we wniosku o stwierdzenie nieważności tego postanowienia lub postanowienia wydanego na skutek zażalenia na postanowienie organu I instancji.
Natomiast nie można kwestionować zgodności z prawem postanowienia wydanego na podstawie art. 51 ust. 2 p.o.ś. w odwołaniu od decyzji środowiskowej lub w formie innych środków prawnych odnoszących się do tej decyzji (np. skargi na decyzję organu odwoławczego lub wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji środowiskowej, tak jak to miało miejsce w tej sprawie). Decyzja środowiskowa została bowiem wydana w odrębnym toku instancji. W konsekwencji Sąd I instancji naruszył również art. 33 ust. 1 i 3 u.o.p. w związku z § 5 pkt 2 lit. e) rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. przez przyjęcie, że Wójt Gminy [...] przy wydawaniu postanowienia z [...] stycznia 2009 r. dopuścił się naruszenia tych przepisów.
Po trzecie, niezależnie od powyższego Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 51 ust. 5a oraz w związku z art. 51 ust. 2 p.o.ś., a także w związku z § 3 pkt 52 lit. a) oraz § 5 pkt 3 lit. a), lit. d) oraz lit. e) rozporządzenia. Polegało to przede wszystkim na braku jednoznacznego wykazania, że w tej sprawie doszło do rażącego naruszenia powołanych przepisów. Ocena Sądu I instancji sprowadza się bowiem do stwierdzenia, że decyzja środowiskowa oraz postanowienie stwierdzające brak potrzeby sporządzenia raportu, nie zawierają oceny w zakresie znajdującego się w sąsiedztwie przedsięwzięcia osiedla mieszkaniowego oraz nie odnoszą się do obszaru Natura 2000 "Lasy Parczewskie".
W ocenie Sądu I instancji prowadziło to również do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy jednak pamiętać, że kontroli Sądu I instancji podlegała decyzja wydana w trybie nieważnościowym, w którym właściwy organ bada jedynie wystąpienie enumeratywnie wymienionych przesłanek stwierdzenia nieważności i co do zasady nie prowadzi nowego postępowania dowodowego. Postępowanie nieważnościowe nie jest kolejną instancją w postępowaniu administracyjnym, natomiast ocena prawna Sądu I instancji prowadziła do nałożenia na organy orzekające w tej sprawie obowiązku uzupełnienia postępowania dowodowego zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji środowiskowej.
Po czwarte, zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 i 3 u.o.p. jest uzasadniony również w zakresie, w jakim inwestor trafnie dostrzegł, że obszar Natura 2000 "Lasy Parczewskie" był odmiennie uregulowany w dacie wydania decyzji środowiskowej, jak i w dacie sporządzenia pisma Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 3 grudnia 2015 r. Kwestia ta powinna zostać ponownie oceniona z uwzględnieniem odpowiedniego stanu prawnego, ponieważ dopiero tego rodzaju ocena pozwoli na jednoznaczne stwierdzenie, czy organ wydający decyzję środowiskową rażąco naruszył cytowany przepis. Ocena prawna wyrażona przez Sąd I instancji w tym zakresie była przedwczesna.
Z tych względów i na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji będzie zobowiązany uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku i dokonać kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z [...] czerwca 2017 r. z punktu widzenia przesłanek nieważności powołanych przez strony postępowania.
O odstąpieniu od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., uznając, że w tej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym stanowi ten przepis.