Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 19 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 298/18 oddalił skargę R. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z [...] utego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby.
W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wyjaśnił, że Komendant Wojewódzki Policji w G. decyzją z [...] lutego 2018 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji z [...] grudnia 2017 r. nr [...], którym w oparciu o art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2017 r., poz. 2067) zwolniono R. W. ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2017 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Odnosząc się do przepisu stanowiącego podstawę badanego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, iż wymogi o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 i w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji są zachowane, jeżeli decyzja zwolnieniowa zostanie podjęta wtedy, gdy orzeczenie komisji lekarskiej stanie się ostateczne oraz gdy wyznaczona data rozwiązania stosunku służbowego zostanie ustalona po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż skarżący zaprzestał służby wskutek choroby od dnia [...] grudnia 2016 r. oraz, że okres 12 miesięcy liczony od tej daty upływał [...] grudnia 2017 r. Odnosząc się do kwestii spornej, tj. zgłoszenia przez skarżącego [...] lipca 2017 r. gotowości do służby, Sąd podzielił stanowisko organów wskazując, że sama okoliczność zgłoszenia gotowości do służby w sytuacji wiedzy co do badań lekarskich wyznaczonych na dzień [...] lipca 2017 r. nie może być w żaden sposób uznana za przerywającą bieg okresu określonego w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji.
Zaprzestanie służby z powodu choroby może wynikać zarówno z zaświadczenia lekarskiego, jak i orzeczenia komisji lekarskiej o całkowitej niezdolności do służby z powodu choroby. Jeżeli policjant przed wydaniem orzeczenia o trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby – jak w rozpatrywanej sprawie - okres ochronny, o którym mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, rozpoczyna się od dnia zaprzestania służby z tego powodu, zaś w przypadku, gdy policjant nie zaprzestał służby przed wydaniem orzeczenia, okres ochronny rozpoczyna się od dnia, w którym policjant zaprzestał służby z powodu choroby stwierdzonej w orzeczeniu o trwałej niezdolności do służby.
Sąd wyjaśnił również, iż termin 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby wskazany w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, przed upływem którego zwolnienie nie może nastąpić, nie oznacza, iż konkretna choroba, która stała się przyczyną zwolnienia ze służby musi występować w okresie 12 miesięcy. Nie jest bowiem istotne, czy w danym okresie policjant leczył się na chorobę, która stałą się przyczyną zwolnienia, czy też w tym okresie zwolnienia lekarskie były wydawane w związku z innymi dolegliwościami.
Za bezzasadny Sąd uznał wniosek skarżącego o wystąpienie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ze wskazanym w skardze pytaniem prejudycjalnym.
R. W. wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną, zarzucając mu na podstawie art. 174 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:
- - art. 41 ust. 1 pkt 1 oraz art. 43 ust. 1 ustawy o Policji przez przyjęcie, że zostały spełnione przesłanki do zwolnienia skarżącego za służby z dniem [...] grudnia 2017 r. z uwagi na upływ nieprzerwanego okresu 12 miesięcy od dnia zaprzestania przez skarżącego służby, tj. błędną wykładnię tego przepisu, iż zgłoszenie gotowości do pracy przez skarżącego i jego faktyczna gotowość do służby w dniach [...] i [...] lipca 2017 r. oraz poddanie się badaniom lekarskim z polecenia służbowego w dniu 17 lipca 2017 r. nie spowodowało przerwania biegu 12 miesięcy okresu ochronnego przewidzianego w art. 43 ww. ustawy;
- - art. 43 ust. 1 ustawy o Policji przez uznanie, że okres choroby jest nieprzerwany pomimo zgłoszenia przez skarżącego gotowości do służby w dniach [...], [...] lipca 2017 r. oraz podjęcia działań bezpośrednio przygotowujących do służby, tj. poddanie się badaniom lekarskim z polecenia służbowego [...] lipca 2017 r.;
- - art. 43 ust. 1 ww. ustawy w zw. z art. 41 ust. 1 tej ustawy poprzez przyjęcie, że choroba w rozumieniu art. 43 ust. 1 ustawy o Policji może być inną chorobą niż ta opisana w orzeczeniu lekarskim będącym podstawą do stwierdzenia trwałej niezdolności do służby.
W oparciu o powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Dodatkowo R. W. na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wniósł o skierowanie zapytania prejudycjalnego do TSUE o wykładnię treści art. 2 pkt 1 Dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 4 listopada 2003 r. dotyczącą niektórych aspektów pracy "Czy art. 2 pkt. 1 Dyrektywy należy interpretować w ten sposób, iż czas przygotowania do służby policjantów jest traktowany jako czas pracy w rozumieniu art. 2 pkt. 1 Dyrektywy, w przypadku twierdzącej odpowiedzi wnoszę o bezpośrednie zastosowanie treści art. 2 pkt. 1 Dyrektywy z pominięciem § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów zmienionego rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 22 września 2014 r. i uznanie, iż czas przygotowania do służby w analizowanym przypadku, to jest [...] i [...] lipca 2017 r. był czasem pracy".
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej NSA w oparciu o art. 15 zzs 4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842) skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują wyłącznie naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 1 pkt 1 oraz art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, zmierzając w istocie do wykazania, że zgłoszenie przez skarżącego gotowości do podjęcia służby oraz poddanie się badaniom lekarskim spowodowało przerwanie biegu 12 miesięcy okresu ochronnego.
Odnosząc się do powyższego wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Taka sytuacja w stosunku do skarżącego bezspornie miała miejsce, ponieważ prawomocnym orzeczeniem P. R. K. L. [...] w G. z [...] lipca 2017 r. został on uznany za całkowicie niezdolnego do służby.
Jednocześnie stosownie do brzmienia art. 43 ust. 1 ww. ustawy zwolnienie policjanta na wyżej wskazanej podstawie nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. W rozpoznawanej zaś sprawie skarżący kasacyjnie policjant zaprzestał pełnienia służby od dnia [...] grudnia 2016 r. od kiedy przebywał na zwolnieniach lekarskich z powodu choroby, a zatem z dniem zwolnienia ze służby, tj. [...] grudnia 2017 r. określonym w decyzji I instancji, bezspornie upłynęło 12 miesięcy wymagane do zwolnienia w przywołanym art. 43 ust. 1 ustawy o Policji.
Wyjaśnić także należy, że fakt zgłoszenia w dniach [...] i [...] lipca 2017 r. gotowości do pełnienia służby, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie spowodował przerwania biegu 12-miesięcznego okresu zaprzestania służby z powodu choroby. Podkreślić bowiem należy, że powołany przepis nie posługuje się pojęciem 12-miesiecznego nieprzerwanego okresu przebywania na zwolnieniach lekarskich, lecz 12-miesięcznym okresem zaprzestania służby z powodu choroby. Zgodnie z grafikiem służbowym skarżący nie był planowany do podjęcia służby w tych dniach, a ponadto z uwagi na niezdolność do pracy trwającą dłużej niż 30 dni został skierowany do komisji lekarskiej w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy.
Wskazany w art. 43 ust. 1 ustawy ochronny termin 12 miesięcy przed upływem, którego nie może nastąpić zwolnienie nie oznacza, iż konkretna choroba która stała się przyczyną zwolnienia ze służby musi występować w okresie 12 miesięcy.
Wymogi, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. ustawy o Policji są zachowane jeżeli decyzja zwolnieniowa zostanie podjęta wtedy, gdy orzeczenie komisji lekarskiej stanie się ostateczne oraz gdy wyznaczona data rozwiązania stosunku służbowego zostanie ustalona po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawidłowo ocenił, iż zostały spełnione przesłanki określone w art. 41 ust. 1 oraz art. 43 ust. 1 ustawy o Policji upoważniające organ do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku skarżącego kasacyjnie o skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Poczynione wyżej rozważania, w ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, pozwalają stwierdzić zbędność wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przyjmuje się bowiem, że między postępowaniem krajowym a prejudycjalnym musi istnieć taki związek, że wydanie orzeczenia prejudycjalnego jest niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. Innymi słowy, sąd krajowy stosuje w danym postępowaniu konkretną normę prawa unijnego, a jej wykładnia lub stwierdzenie (nie)ważności są niezbędne do wydania rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, a zatem wniosek o wystąpienie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym nie mógł zostać uwzględniony.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu art. 184 p.p.s.a. skargę oddalił.