Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 2 marca 2021 r., sygn. akt III OSK 63/21

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 lutego 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 1098/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględnił skargę [...] Stowarzyszenie Zwykłe [...] (dalej: stowarzyszenie, wnioskodawca) i uchylił zaskarżoną decyzję [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], po rozpoznaniu wniosku stowarzyszenia, na podstawie art. 5 ust. 2 w związku z art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.; zwanej dalej: u.d.i.p.), odmówiła udostępnienia żądanych informacji w przedmiocie:

1. 1) rejestru umów cywilno - prawnych podpisanych z kontrahentami przez [...] Sp. z o.o. w okresie od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 21 lipca 2017 r. wraz z oznaczeniem okresu obowiązywania danej umowy, daty zawarcia, przedmiotu umowy, wartości umowy oraz danych kontrahenta danej umowy,
2. 2) rejestru wszystkich umów zawartych z osobami prawnymi przez [...] Sp. z o.o. w okresie od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 21 lipca 2017 r., wraz z oznaczeniem okresu obowiązywania danej umowy, daty zawarcia, przedmiotu umowy, wartości umowy oraz danych kontrahenta danej umowy,
3. 3) rejestru uchwał Rady Nadzorczej [...] Sp. z o.o. za lata 2012-2017 wraz z treścią uchwał Rady Nadzorczej,
4. 4) wskazania członków Rady Nadzorczej Spółki w okresie od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 21 lipca 2017 r., będących jednocześnie pracownikami Urzędu Miasta [...] wraz z podaniem stanowiska zajmowanego w Urzędzie Miasta [...],
5. 5) podania kwot wypłaconych nagród lub premii członkom zarządu i Rady Nadzorczej Spółki - każdemu z osobna,
6. 6) podania wysokości odpraw wraz z nazwiskami osób otrzymujących odprawy, a będących członkami organów spółki w okresie od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 21 lipca 2017 r.,
7. 7) kopii wszystkich dokumentów określających w spółce zasady korzystania i rozliczenia samochodów i telefonów służbowych do celów prywatnych, lub zasady korzystania rozliczenia samochodów prywatnych do celów służbowych, lub podpisanych umów w tym zakresie,
8. 8) rejestru uchwał Zarządu spółki wraz z treścią uchwał w okresie od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 21 lipca 2017 r.,
9. 9) kopii dokumentów dotyczących darowizn i zwolnienia z długu, dokonanych przez Spółkę w okresie od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 21 lipca 2017 r.,
10. 10) podania aktualnego zadłużenia spółki na dzień 21 lipca 2017 r. wraz z dokumentami dotyczącymi zaciągniętych zobowiązań z bankach, instytucjach finansowych oraz innych instytucjach i jednostkach państwowych i samorządowych w formie kopii,
11. 11) rejestru umów darowizn i umów sponsoringowych zawartych przez spółkę wraz z zawartymi umowami w wyżej wymienionym zakresie w okresie od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 21 lipca 2017 r..

W uzasadnieniu spółka stwierdziła, że w przypadku informacji określonych w pkt. 1, 2, 3, 5, 6, 7, 8, 9 i 11, zachodzi konieczność przetworzenia informacji, przed ich udostępnieniem. Wnioskodawcy natomiast nie uzasadnił, iż żądane informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego, uniemożliwiając w ten sposób spółce zapoznanie się z intencjami stowarzyszenia. W przypadku informacji określonej w pkt 10, spółka stwierdziła, że nie jest spółką komunalną, powołaną na podstawie ustawy o gospodarce komunalnej, w celu wykonywania zadań Gminy ale przede wszystkim jest przedsiębiorcą, W ramach prowadzonej działalności gospodarczej zobowiązana jest chronić tajemnicę przedsiębiorstwa, a dane dotyczące zadłużenia spółki wraz z dokumentami dotyczącymi zaciągniętych zobowiązań, to informacje poufne, posiadające wartość gospodarczą, które zgodnie z decyzją Zarządu Spółki nie podlegają ujawnieniu. Jeśli zaś chodzi o udzielenie informacji określonej w pkt 4 spółka wskazała, że informacją tą nie dysponuje, gdyż znajduje się w Urzędzie Miasta [...].

Skargę na wyżej wymienioną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosło stowarzyszenie, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), art. 61 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 6 ust. 1 pkt. 5 lit. c-e u.d.i.p.

W odpowiedzi na skargę spółka wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko i argumentację prawną.

Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, uznał, iż skarga jest zasadna.

Sąd podniósł, iż nie jest sporne pomiędzy spółką i stowarzyszeniem, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną, a spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia wnioskowanej informacji. Przechodząc zaś do oceny zaskarżonej decyzji stwierdzono, iż z jej uzasadnienia nie wynika zasadność przesłanek, którymi kierowała się spółka odmawiając udostępnienia żądanej informacji publicznej. Podkreślono, że uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia nie spełnia wymagań stawianych organowi treścią art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej zwanej: k.p.a.) w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów określonych art. 16 ust 2 pkt 2 u.d.i.p., bowiem została podpisana przez osoby, których funkcje nie zostały wskazane, decyzja nie zawiera nadto pouczenia o sposobie, trybie i terminie zaskarżenia tejże decyzji.

W szczególności spółka nie przedstawiła rzeczowych argumentów wskazujących, z jakich konkretnie powodów dane stanowiące informację publiczną podlegają wyłączeniu spod ujawnienia z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, czy są to informacje posiadające wartość gospodarczą, informacje organizacyjne czy technologiczne. Uzasadnienie odmowy powinno umożliwić Sądowi weryfikację stanowiska, że określony interes gospodarczy może uzyskać pierwszeństwo przed prawem do informacji, które jest prawem konstytucyjnym. Argumentacja podnoszona przez spółkę dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego jest argumentacją spóźnioną.

Wyjaśniono przy tym, że przedstawienie sądowi administracyjnemu dokumentów niezbędnych dla merytorycznej oceny nie oznacza, iż dokumenty te zostaną udostępnione do wglądu także skarżącemu w ramach prawa przeglądania akt sprawy w sądzie. W przypadku, w którym istota sporu sprowadza się do odmowy udostępnienia konkretnych dokumentów (w ramach żądania udostępnienia informacji publicznej), dokumenty takie nie podlegają udostępnieniu zainteresowanemu w trakcie postępowania sądowego. W przeciwnym razie sądowa kontrola byłaby w istocie zbędna w sensie faktycznym (zainteresowany uzyskałby bowiem dostęp do dokumentów przed rozstrzygnięciem zasadności swojej skargi). Aby zapobiec takim sytuacjom, organ przekazując utajnioną dokumentację do sądu administracyjnego, powinien zastrzec, iż zawiera ona dane objęte wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, co do których nastąpiła odmowa ich udostępnienia w drodze decyzji administracyjnej (np. poprzez umieszczenie tych dokumentów w odrębnej, należycie opisanej kopercie).

W sytuacji, gdy spółka utajniła przed Sądem kluczową dokumentację pozwalającą na dokonanie oceny zasadności odmowy w zakresie udostępnienia informacji publicznej, twierdzenia zawarte w uzasadnieniu decyzji nie mają żadnego odniesienia do przedłożonego materiału dowodowego. Jednocześnie stopień ogólności twierdzeń zamieszczonych w uzasadnieniu wskazuje, że nie spełnia ono standardów wyznaczonych normą art. 107 § 3 k.p.a.

Dostrzeżone uchybienia proceduralne (art. 7, art. 77 § 2 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a), o istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy charakterze spowodowały, w ocenie Sądu, konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, z uwagi na naruszenie ww. przepisów, uznano zaś za przedwczesne.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

1. I. naruszenie przepisów postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
2. 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej: P.p.s.a.) w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, polegające na:
3. - błędnym przyjęciu, iż decyzja z dnia [...] września 2017 r. nr [...] winna podlegać uchyleniu z uwagi na to, że z jej uzasadnienia nie wynika zasadność przesłanek, którymi kierowała się spółka odmawiając udzielenia informacji, podczas gdy w uzasadnieniu decyzji nr [...] wskazane zostało z uwagi na jakie przyczyny stronie odmówiono udostępnienia informacji,
4. - pominięciu, iż w stosunku do rozstrzygnięć podmiotów nie będących organami władzy publicznej przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosowane są w sposób odpowiedni, a nie bezpośredni, co wskazuje na konieczność dokonywania odmiennej oceny wymagań stawianych takim rozstrzygnięciom,
5. 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 133 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 62 pkt 1 i art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, polegające na:
6. - uchyleniu zaskarżonej decyzji, pomimo braku przeanalizowania przez Sąd całości materiału dotyczącego sprawy, w tym argumentacji strony dotyczącej uchylonego rozstrzygnięcia (oparcie się wyłącznie na analizie formalnej uzasadnienia decyzji),
7. - zaniechaniu wezwania strony do przedłożenia dokumentów, w sytuacji w której Wojewódzki Sąd Administracyjny uznawał takie dokumenty za istotne dla oceny trafności badanego rozstrzygnięcia,
8. - braku przeanalizowania kwestii charakteru żądanej przez stronę informacji,
9. - żądania informacji przetworzonej, informacji, której udzielenie naruszałoby tajemnicę przedsiębiorstwa,
10. II. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, polegające na:
11. - uchyleniu zaskarżonej decyzji, pomimo tego, iż wniosek strony dotyczył informacji przetworzonej, a strona w odpowiedzi na wezwanie skarżącej spółki nie wykazała w jakim celu pozyskuje informację, ergo nie wykazała, że udzielenie informacji przetworzonej będzie spełniało przesłankę szczególnej istotności dla interesu publicznego,
12. - uchyleniu zaskarżonej decyzji, pomimo tego, iż żądana informacja dotyczyła kategorii informacji objętej tajemnicą przedsiębiorstwa,
13. - uchyleniu zaskarżonej decyzji, pomimo tego, iż żądana informacja dotyczyła sfery podlegającej ograniczeniu z uwagi na ochronę prywatności.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa przez pełnomocnika, według norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Na wstępie należy wskazać, że Przewodniczący Wydziału III w Izbie Ogólnoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołując się na art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 374 ze zm., dalej: uCOVID-19), zarządzeniem z 26 stycznia 2021 r. skierował sprawę na posiedzenie niejawne, z uwagi na to, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku.

W związku z tym, strony postępowania zawiadomiono o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne celem rozpoznania skargi kasacyjnej. Ponadto pouczono strony, że mają prawo w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia do pisemnego dodatkowego przedstawienia swojego stanowiska w sprawie w granicach zarzutów złożonej skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 P.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.

W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na obu przesłankach: naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.).

Na wstępie jako całkowicie nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 62 pkt 1 i art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie.

I tak przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. mógłby zostać naruszony, gdyby Sąd I instancji na przykład przesłuchał świadków lub oparł swe rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który zawarty jest w aktach sprawy. Tymczasem podstawą orzekania przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie był materiał dowodowy zgromadzony i przedstawiony przez [...] Spółkę z o.o. w ramach przedmiotowego postępowania. Nie można zatem zarzucić Sądowi I instancji, że orzekł w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy. Przepis art. 133 § 1 P.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach oraz powinność uwzględnienia przez sąd stanu faktycznego istniejącego w momencie wydania kontrolowanych decyzji. Okoliczność, że ocena materiału dowodowego przedstawiona przez Sąd pierwszej instancji nie odpowiada oczekiwaniom skarżącego kasacyjnie, nie daje podstawy do uwzględnienia zarzutu naruszenia w/w przepisu

Nieuprawniony jest również zarzut naruszenia art.134 § 1 P.p.s.a. Do naruszenia tego przepisu mogłoby dojść gdyby sąd wyszedł poza granice tej sprawy lub gdyby nie dokonał kontroli decyzji w pełnym zakresie, a tylko w części. Nadto "strona nie może ograniczyć się do wytyku wyłącznie naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż wówczas przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji strona zobowiązana jest powiązać art. 134 § 1 p.p.s.a. z takimi przepisami, których złamania przez organ administracji miał nie dopatrzyć się Sąd pierwszej instancji" (zob. wyrok NSA z dnia 22 maja 2014 r., I OSK 782/13). Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. jest tak skonstruowany, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być zawsze powiązane z przywołaniem przepisu, którego naruszenia przez organy nie zauważył Sąd I instancji (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06, Lex nr 337811; wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2013 r., I OSK 1353/12; wyrok NSA z dnia 15 marca 2013 r., I OSK 1033/12).

Takim przepisem nie jest w szczególności art. 62 pkt 1 P.p.s.a. Przepis art. 62 pkt 1 P.p.s.a. nie może stanowić podstawy przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym. Przepis ten określa uprawnienia przewodniczącego wydziału, które mają charakter organizacyjno-formalny. (zob. np. wyrok NSA z 6 września 2017 r., sygn. II OSK 5/16). Akta, o których mowa w art. 62 pkt 1 p.p.s.a., to zarówno akta sądowe sprawy, jak i akta administracyjne sprawy. Wskazany przepis stanowi zatem podstawę prawną zarządzenia wezwania organu administracji publicznej do uzupełnienia także akt administracyjnych sprawy, z tym jednak zastrzeżeniem, że uzupełnienie to może dotyczyć wyłącznie dokumentów, które stanowiły składnik tych akt i którymi dysponował organ, podejmując zaskarżone orzeczenie. Materiał dowodowy zebrany przez sąd służy weryfikacji kompletności materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy oraz prawidłowości opartych na nich ustaleń organu w zakresie stanu faktycznego.

Z treści uzasadnienia decyzji z [...] września 2017 r., nr [...] nie wynika na jakim to materiale dowodowym oparł się organ wydając przedmiotową decyzję. Trudno, aby Przewodniczący Wydziału wzywał o uzupełnienie akt sprawy o dokumenty, które nie stanowiły składnika tych akt w momencie wydawania decyzji, ani nawet nie zostały wskazane w jej uzasadnieniu jako podstawy argumentacji organu i wyciąganych konkluzji. Właśnie na istotne uchybienia uzasadnienia zaskarżonej decyzji w tym zakresie zwracał uwagę Sąd I instancji. Zresztą ewentualne uchybienia dotyczące trybu przygotowania uregulowanego w art. 62 pkt 1 P.p.s.a. nie mogą być uznane za istotne naruszenia przepisów postępowania, które mają wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z 15 marca 2017 r., sygn. I OSK 1130/15).

Również zarzut naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. jest bezpodstawny. Otóż zgodnie z treścią art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Postępowanie sądowoadministracyjne nie jest kolejną instancją (trzecią) postępowania administracyjnego. Wszelkie kwestie związane z prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego, który podlega regulacji normatywnej prawa administracyjnego muszą być dokonane w postępowaniu administracyjnym. Przeprowadzenie dowodu przez sąd administracyjny ma więc charakter wyjątkowy i gdy jest ono konieczne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a także nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w danej sprawie. Możliwość przeprowadzenia uzupełniających dowodów w postępowaniu sądowo-administracyjnym należy odnosić do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z oceną czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, nie zaś do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z ustaleniem zaistniałego w sprawie stanu faktycznego.

Nie uzasadniony jest także zarzut art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie. Zwrócić bowiem należy uwagę na specyfikę postępowania w sprawie o udostępnienie informacji publicznej. Przepisy k.p.a. mają ograniczone zastosowanie w sprawie o udostępnienie informacji publicznej. Przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1764) – dalej u.d.i.p., wskazują, że przepisy k.p.a. stosuje się do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji (art. 16 ust. 2 ustawy), tak więc ocena postępowania organu w sprawie udzielenia informacji publicznej, w tym zarzut błędnej oceny, czy pominięcia materiału dowodowego nie mógł być skutecznie zwalczany zarzutem naruszenia przepisów k.p.a. bez jego powiązania z zarzutem naruszenia art. 16 ust. 2 u.d.i.p. odsyłającego do przepisów k.p.a.

Ubocznie jedynie zauważyć należy, że nie znajdują uzasadnienia wywody Sądu I instancji w zakresie braku podania funkcji osób podpisujących decyzję oraz sposobie, trybie i terminie zaskarżenia tej decyzji. Elementy te znajdują się bowiem na stronie 4 kontrolowanej decyzji.

W konsekwencji nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., gdyż ma on charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów regulacji procesowej, która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej.

Nie znajdują także usprawiedliwienia zarzuty prawa materialnego tj. naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Po pierwsze dlatego, że Sąd I instancji nie stosował tych przepisów, a zatem nie mógł ich naruszyć. Po drugie zaskarżona decyzja została uchylona wyłącznie ze względów formalnych. Sąd I instancji nie odnosił się do merytorycznych podstaw wydanej decyzji i nie zakwestionował tego czy żądana informacja ma charakter przetworzony, czy też dostęp do niej podlega ograniczeniu. Odnoszenie się zatem do tych zarzutów przez Naczelny Sąd Administracyjny na tym etapie byłoby przedwczesne.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżone orzeczenie mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.