Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 767/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi L.I. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia 24 lutego 2022 r. nr 13 w przedmiocie uznania za winnego zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i ukarania karą dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku służbowym, uchylił zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia 27 grudnia 2021 r. nr 46 (pkt 1); zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego L.I. kwotę 480 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Komendant Główny Policji. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a."), zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 6 pkt 1 i § 7 pkt 2 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r., poz.
99) w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 4 i art. 135j ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r., poz. 1882 ze zm.), poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie. Wskazując na powyższy zarzut, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zrzekł się prawa do rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.
L.I., reprezentowany przez adwokata, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty od pełnomocnictwa, według norm przepisanych.
Komendant Główny Policji w piśmie procesowym z dnia 5 kwietnia 2024 r. cofnął skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 w związku z art. 193 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę kasacyjną. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi kasacyjnej przez organ nie zmierza do obejścia prawa i nie powoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności i tym samym, w świetle art. 60 w zw. z art. 193 p.p.s.a., jest dopuszczalne.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi kasacyjnej orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Jednocześnie, odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku L.I. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, wskazać należy, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z art. 199 p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Regulujące zwrot kosztów postępowania kasacyjnego przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. dotyczą sytuacji uwzględnienia skargi kasacyjnej bądź jej oddalenia, a nie umorzenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Podstawy uwzględnienia wniosku nie mógł stanowić również przepis art. 208 p.p.s.a. Niezależnie bowiem od tego, że przepis ten nawiązuje do wyników spraw, o których mowa w art. 200, art. 203, art. 204 i art. 207 p.p.s.a., to zawarta w nim przesłanka zwrotu kosztów wywołanych niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem strony nie może stanowić sankcji za korzystanie przez uprawniony podmiot z przysługującego mu prawa do sądu, ponieważ tak rozumiana – stanowiłaby zaprzeczenie istoty tego prawa.
Z tego względu okoliczność wniesienia przez Komendanta Głównego Policji skargi kasacyjnej, a następnie jej cofnięcia, nie dawała podstaw do zasądzenia od tego podmiotu na rzecz L.I. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.