Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 168/21 oddalił skargę Gminy Kęty (skarżąca) na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Krakowie z dnia 11 grudnia 2020 r., znak KR.RUO.4700.8.2020.BP-MK w sprawie ustalenia opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych.
Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się skarżąca i w skardze kasacyjnej zarzuciła mu:
- I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- 1) naruszenie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 lub 4 k.p.a., poprzez skierowanie zarówno ww. decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Krakowie z dnia 11 grudnia 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w Żywcu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 9 października 2020 r. do nieistniejącego podmiotu, nie będącego stroną, a mianowicie do "Miasta i Gminy Kęty". Powyższe skutkować winno było zatem stwierdzeniem nieważności zaskarżonych ww. decyzji oraz postanowienia. Stwierdzenie nieważności ma moc wsteczną od momentu wydania decyzji. Jednocześnie wadliwość to nie może zostać usunięta w drodze sprostowania " oczywistej omyłki", albowiem skierowanie decyzji do podmiotu nieistniejącego jest wadą istotną, nie podlegającą konwalidacji, nie będącą oczywistą omyłką. Tymczasem, Sąd a meritii stwierdza, iż tego rodzaju omyłka nie stanowi podstawy do wprowadzenia wniosków prowadzących do stwierdzenia nieważności decyzji, nie bacząc na fakt, iż decyzje w takim kształcie np. nie nadają się w ogóle wykonania, a sama istotna wadliwość powstała z momentem wydania decyzji (jej doręczenia);
- 2) naruszenie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1, art. 7a § 1 art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., art. 300 Prawa wodnego poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony oraz nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności ograniczenia się do ustaleń dokonanych przez organ I i II instancji, stanowiących podstawę wydanego rozstrzygnięcia, w zasadzie do istnienia pozwolenia wodnoprawego, bez analizy okoliczności wynikających z jego treści. Tym samym Sąd wadliwe uznaje, że Gmina Kęty jako właścicielka kanału M. zobowiązana jest do ponoszenia opłaty za usługi wodne pomimo zasady wynikającej z art. 9 ust. 3 ustawy Prawo wodne, jak również pomija obowiązek interpretacji i zastosowania przepisów na korzyść Strony skarżącej. WSA w Krakowie zbagatelizował fakt, iż Skarżąca, będąc właścicielem urządzenia wodnego, utrzymuje go i ponosi wszelkie koszty związane z wprowadzeniem wód opadowych do urządzenia wodnego, a nadto koszty utrzymania i zagospodarowania tegoż kanału. Tymczasem, interpretacja stanu faktycznego i ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji, sprowadza się do uznania (co pozostaje niedopuszczalne), iż skarżąca zostaje podwójnie obciążana kosztami, po pierwsze kosztami związanymi z wprowadzeniem wód opadowych i roztopowych do urządzenia wodnego, po wtóre kosztami utrzymania i zagospodarowania urządzenia wodnego.
- II. Naruszenie przepisów prawa materialnego:
- 1) art. 9 ust. 1 dyrektywy 2000/60AVE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającą ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz. Urz. WE L 327 z 22 grudnia 2000 r., z późn. zm.) - dalej "dyrektywa 2000/60AVE" w zw. z art. 9 ust. 3 ustawy Prawo wodne przez niewłaściwe zastosowanie, która to dyrektywa w art. 9 postuluje wprowadzenie systemowego rozwiązania zrównoważonego gospodarowania zasobami wodnymi poprzez zbudowanie systemu usług wodnych opartego na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych i korzystaniu z wód poza zwykłym lub powszechnym korzystaniem. Przepis art. 9 ust. 1 dyrektywy 2000/60 stanowi, że: "odpowiedni jest wkład różnych użytkowników wody, podzielonych przynajmniej na przemysł, gospodarstwa domowe i rolnictwo, do zwrotu kosztów usług wodnych. Zasada ta, wprost wyrażona w art. 9 ust. 3 Prawa wodnego, przewiduje, że gospodarowanie wodami opiera się na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych, uwzględniających koszty środowiskowe i koszty zasobowe oraz analizę ekonomiczną. Skarżąca podnosi po pierwsze, że ponosi koszty w postaci utrzymania i zagospodarowania urządzenia wodnego kanału M., stanowiącego własność Gminy Kęty, co winno przekładać się automatycznie na koszt usług wodnych (np. kompensować je), zaś sam organ nie ponosi żadnych "kosztów" w związku z wprowadzaniem wód opadowych i roztopowych do kanału, stąd też nie powstał i nie istnieje obowiązek ich zwrotu. Tymczasem WSA w Krakowie stwierdza jedynie ogólnie, że nie znajdują uzasadnienia zarzuty dotyczące materialnych podstaw obciążenia skarżącej. Skarżąca nie zgadza się z przedmiotową wykładnią, wskazując iż sama możliwość obciążenia opłatami ma być skorelowana z zasadą zwrotów kosztów usług wodnych. Skoro organ nie ponosi tych kosztów, nie może żądać opłaty;
- 2) przepisów art. 9 ust. 3, art. 267 pkt 1, art. 268 ust. 1 pkt 3a, art. 270 ust. 11, art. 271 ust. 1 pkt 3a i art. 298 pkt 1, art. 300 ustawy Prawo wodne poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące naliczeniem Gminie Kęty opłaty za usługi wodne nienależnie, a w szczególności uznanie, iż odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do M. - urządzenia wodnego (kanału) będącego własnością Gminy Kęty - stanowi usługę wodną objętą obowiązkiem ponoszenia opłaty stałej, gdy tymczasem Gmina Kęty nie powinna być uznana za podmiot objęty obowiązkiem ponoszenia ww. opłaty stałej za usługi wodne.
W oparciu o przytoczone zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz poprzedzających go i zaskarżonych decyzji organów I i II instancji w całości, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz umorzenie postępowania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto Gmina zrzekła się przeprowadzenia rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Gmina podniosła, że zaskarżone akty prawne są nieważne, co skutkuje obowiązkiem stwierdzenia ich nieważności wobec wydania ich z rażącym naruszeniem prawa; względnie skierowania do podmiotu niebędącego stroną postępowania, a w istocie do strony nieistniejącej, t.j. "Miasto i Gmina Kęty". Dalej wskazała, iż charakter opłat za usługi wodne jako daniny publicznej wymaga od organu stosowania wykładni prawa zawężającej ingerencję w uprawnienia jednostki i stosowania zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony, zatem zdaniem Gminy stosowanie przepisów zobowiązujących do uiszczania opłat za usługi wodne nie może prowadzić do naruszenia wartości objętych ochroną konstytucyjną, a w szczególności nie może prowadzić do tego, ażeby opłaty te stały się instrumentem nadmiernego fiskalizmu. Skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że ponosi opłaty dwukrotnie bowiem ponosi koszty utrzymania wód tj. jest zobowiązana do pokrywania kosztów utrzymania M., jak i wedle stanowiska WSA w Krakowie - pozostaje również zobowiązana do ponoszenia opłaty za usługi wodne.
W opinii Gminy nie znajduje uzasadnienia ograniczenie przez Sąd I instancji wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, w zasadzie do istnienia pozwolenia wodnoprawego i faktu, iż w przedmiotowej sprawie dochodzi do odprowadzania wód opadowych i roztopowych do wód kanału M., bez analizy okoliczności stanu faktycznego sprawy i nie rozpoznania istoty sprawy.
Ponadto Gmina wyjaśniła, że M. na terenie gminy Kęty, a więc na odcinku od śluzy rozdzielczej K. do miejsca połączenia z potokiem B. o długość ok. 5 km, jest własnością Gminy Kęty, co oznacza, że kanał ten nie stanowi mienia Skarbu Państwa powierzonego w utrzymanie Wodom Polskim na mocy ustawy Prawo wodne z 2017 roku. Gmina nie zakwestionowała faktu, iż wody w kanale M. stanowią w myśl przepisów Prawa wodnego śródlądowe wody płynące. Dalej zwróciła uwagę, iż Sąd I instancji nie odniósł się do faktu, a jest to okoliczność bezsporna, iż to Gmina Kęty wykonuje obowiązki utrzymania wód, które w istocie powinny spoczywać na właścicielu wody w myśl art. 226 i 227 ustawy Prawo wodne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 lub 4 k.p.a., poprzez skierowanie zarówno decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Krakowie z dnia 11 grudnia 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w Żywcu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 9 października 2020 r. do nieistniejącego podmiotu, nie będącego stroną, a mianowicie do "Miasta i Gminy Kęty". Nie kwestionowanym jest, że jednostka samorządu terytorialnego będąca stroną postępowania to "Gmina Kęty", natomiast w decyzji organów podmiot ten został oznaczony jako "Miasto i Gmina Kęty". Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej nie oznacza to jednak, że decyzja obarczona jest wadą kwalifikowaną skutkująca jej nieważnością z powodu skierowania sprawy do osoby nie będącej stroną postępowania.
Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. decyzja zawiera oznaczenie strony lub stron. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Przepis ten znajduje zastosowanie w razie błędnego ukształtowania stosunku prawnego, tj. wyznaczenia praw i obowiązków podmiotu, którego takie rozstrzygnięcie w ogóle nie dotyczy. Tym samym do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. nie wystarczy nieprawidłowe oznaczenie strony, takie jak błędna pisownia imienia, nazwiska albo nazwy strony. Konieczne jest natomiast, by decyzja administracyjna kształtowała sytuację prawną podmiotów, którzy nie powinni być jej adresatami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 440/18, Lex 2632958).
Jednocześnie, w judykaturze jednolicie przyjmuje się, że o tym, do kogo dana decyzja jest skierowana, decyduje jej treść, w której musi się znaleźć miejsce na oznaczenie strony. Nie znajduje przy tym uzasadnienia przypisywanie decydującego znaczenia nagłówkowi decyzji, w której wskazano jej adresata. To, czy strona zostanie prawidłowo oznaczona w nagłówku decyzji, czy też w jej dalszej treści, nie jest najistotniejsze. Decydujące jest bowiem to, komu według treści decyzji, organ przypisał uprawnienia lub obowiązki. Jeżeli z treści decyzji wynika w sposób niebudzący wątpliwości zamiar organu ustalenia sytuacji prawnej konkretnej osoby będącej stroną, to warunek z art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. zostaje spełniony. Nie będzie miało znamion ciężkiej wadliwości nieprecyzyjne określenie strony, które może być usunięte w trybie rektyfikacji. Przepis art. 113 § 1 k.p.a. może mieć zastosowanie do każdego elementu decyzji administracyjnej, w tym także do oznaczenia strony, nie każde błędne oznaczenie strony oznacza bowiem, że adresatem decyzji jest podmiot niebędący stroną postępowania (zob. wyrok NSA z 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 717/21).
Podobnie, w wyroku NSA z 18 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 2812/18, Sąd stanął na stanowisku, że niedokładne oznaczenie formy prawnej spółki będącej adresatem decyzji administracyjnej (w powołanej sprawie zamiast sp. z o.o. w decyzji oznaczono jako sp. z o.o. sp.k.) podlega sprostowaniu na mocy art. 113 k.p.a., a tym samym nie może być uznane za błąd istotny, przesądzający o konieczności stwierdzenia nieważności decyzji.
W rozpoznawanej sprawie nie ma żadnych wątpliwości, że określono obowiązek w stosunku do Gminy Kęty, wynika to wprost z decyzji, a ponadto obowiązek ten jest kwestionowany przez stronę. W związku z powyższym nie można mówić o zaistnieniu przesłanki z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a.
Z powyższych przyczyn pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania nie zasługiwał na uwzględnienie.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postepowania to jest art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1, art. 7a § 1 art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., art. 300 Prawa wodnego. Zdaniem skarżącej kasacyjnie nie jest ona zobligowana do ponoszenia opłaty stałej za usługę wodną polegającą na odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych, albowiem ponosi koszy utrzymania urządzenia wodnego (kanału) i jest jego właścicielką. Okoliczności te zaś nie stanowiły podstawy rozważań rozstrzygnięcia Sądu I instancji.
Odnosząc się do powyższego zarzutu zauważyć należy, że zgodnie z art. 188 Prawa wodnego utrzymywanie urządzeń wodnych należy do ich właścicieli i polega na eksploatacji, konserwacji oraz remontach w celu zachowania ich funkcji. Obowiązkiem więc skarżącej kasacyjnie jest utrzymywanie urządzania wodnego. Okoliczność ta nie zwalnia skarżącej kasacyjnie z obowiązku uiszczania opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do M. Zauważyć należy, że zmiana systemu opłat za pobór wód i za wprowadzanie ścieków do wód i do ziemi nastąpiła w związku z wejściem w życie ustawy Prawo wodne, której przepisy stanowią transpozycję do polskiego porządku prawnego m.in. dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, tzw. Ramowej Dyrektywy Wodnej (Dz. Urz. WE L 327 ze zm., Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, str. 275).
Zgodnie z art. 9 ust. 1 Ramowej Dyrektywy Wodnej, Państwa Członkowskie uwzględniają zasadę zwrotu kosztów usług wodnych, włączając koszty ekologiczne i materiałowe, uwzględniając analizę ekonomiczną wykonaną zgodnie z załącznikiem III oraz w szczególności zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci". Zwrot kosztów usług wodnych wiąże się z nałożeniem opłat na podmioty korzystające z tych usług. Opłaty te mają służyć zachęceniu użytkowników do bardziej racjonalnego i oszczędnego sposobu gospodarowania wodami. W uzasadnieniu wyroku z 7 grudnia 2016 r. (pkt 24) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazał, że z art. 9 dyrektywy 2000/60, jak i z żadnego innego z jej przepisów nie wynika, żeby prawodawca unijny zamierzał stawiać przeszkody temu, żeby państwa członkowskie przyjęły odnośnie korzystania z wody taką politykę cenową, która opiera się na naliczaniu użytkownikom ceny wody, która składa się z części zmiennej powiązanej z ilością rzeczywiście zużywanej wody i części stałej, która nie jest z tym zużyciem powiązana (Vodoopskrba i odvodnja d.o.o. v. Željce Klafurić, C-686/15, ZOTSiS 2016/12/I-927).
Prawodawca unijny pozostawił więc swobodę państwom członkowskim w kształtowaniu systemu opłat za usługi wodne, przy czym system ten ma uwzględniać analizę ekonomiczną wykonaną zgodnie z załącznikiem III do Ramowej Dyrektywy Wodnej oraz zasadę "zanieczyszczający płaci". Zasadę tę wprowadza także art. 86 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. nr 78, poz. 483 ze zm.), zgodnie z którym każdy jest obowiązany do dbałości o stan środowiska i ponosi odpowiedzialność za spowodowane przez siebie jego pogorszenie oraz art. 7 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm.), zgodnie z którym, kto powoduje zanieczyszczenie środowiska, ponosi koszty usunięcia skutków tego naruszenia. Obowiązek poniesienia kosztów usunięcia skutków zanieczyszczenia środowiska związany jest więc z faktycznym jego zanieczyszczeniem.
W przepisach Prawa wodnego wprowadzono katalog instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami. Ich celem jest zapewnienie środków na efektywne i sprawne gospodarowanie zasobami wodnymi oraz środków na działania związane z zapewnieniem dostępności wód o odpowiednich parametrach jakościowych i we właściwej ilości. Zgodnie z art. 271 ust. 1 Prawa wodnego za usługę wodną polegającą na odprowadzanie do wód, wód opadowych i roztopowych ponosi się opłatę stałą, a przepis ten określa sposób ustalania tej opłaty.
Zgodnie z art. 33 ust. 1 Prawa wodnego, właścicielowi gruntu przysługuje prawo do zwykłego korzystania z wód stanowiących jego własność oraz z wód podziemnych znajdujących się w jego gruncie. Zwykłe korzystanie z wód służy zaspokojeniu potrzeb własnego gospodarstwa domowego lub własnego gospodarstwa rolnego (art. 33 ust. 3 cytowanej ustawy) i obejmuje pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych w ilości średniorocznie nieprzekraczającej 5 m3 na dobę, a także wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w ilości nieprzekraczającej łącznie 5 m3 na dobę. Zwykłe korzystanie z wód nie wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego lub przyjęcia zgłoszenia wodnoprawnego (art. 395 pkt 7 Prawa wodnego). Niekwestionowanym jest, że w rozpoznawanej sprawie Gmina Kęty posiada pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód polegające na wprowadzaniu ścieków opadowych i roztopowych z drogi powiatowej nr [...] - ul. K. w K. do wód M. W sytuacji, gdy z pozwolenia wodnoprawnego wynika usługa wodna podlegająca obowiązkowi uiszczenia opłaty stałej, to na organie administracji spoczywa obowiązek ustalenia takiej opłaty.
Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, co do zasady samo udzielenie pozwolenia wodnoprawnego przesądza o obowiązku ponoszenia opłaty za usługę wodną, chyba, że zachodzą wyjątki od tej zasady, co jednak w tej sprawie nie miało miejsca. Nie jest tego rodzaju wyjątkiem zwykłe korzystanie z wód, ponieważ zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa wodnego, usługi wodne już z definicji wykraczają poza zakres zwykłego korzystanie z wód.
Powyższe rozważania przesądzają jednocześnie o niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego, to jest art. 9 ust. 1 dyrektywy 2000/60AVE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającą ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz. Urz. WE L 327 z 22 grudnia 2000 r., ze zm.) - dalej "dyrektywa 2000/60AVE" w zw. z art. 9 ust. 3 ustawy Prawo wodne i art. 9 ust. 3, art. 267 pkt 1, art. 268 ust. 1 pkt 3a, art. 270 ust. 11, art. 271 ust. 1 pkt 3a i art. 298 pkt 1, art. 300 ustawy Prawo wodne.
W ocenie skarżącej kasacyjnie koszty związane z utrzymaniem urządzenia wodnego (kanału), skutkować powinny stwierdzeniem, że nie jest ona zobligowana do ponoszenia opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód M. zgodnie z dyspozycją art. 9 ust. 1 Ramowej Dyrektywy Wodnej. Skarżąca kasacyjnie pominęła jednak okoliczność, że przepis ten dotyczy kosztów środowiskowych, ekologicznych korzystania z wód zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci", a nie kosztów związanych z utrzymaniem urządzenia wodnego niezbędnego do odprowadzania tych wód. Podkreślić należy, że celem Dyrektywy jest zapewnienie ochrony wód pod względem jakościowym przy zachowaniu zasad zrównoważonego rozwoju, a także pomocniczości i obiektywizmu. Dyrektywa w art. 9 przewiduje zwrot kosztów za usługi wodne, a taką usługą wodną jest wprowadzanie wód odpadowych i roztopowych do wód w oparciu o wdane pozwolenie wodnoprawne. Działania te mają skłaniać użytkowników do efektywnego wykorzystania zasobów wodnych, a dzięki temu doprowadzić do osiągnięcia celów środowiskowych dyrektywy.
W związku z powyższym nie jest uprawnione stwierdzenie, że w sprawie doszło do naruszenia art. 9 ust. 3, art. 267 pkt 1, art. 268 ust. 1 pkt 3a, art. 270 ust. 11, art. 271 ust. 1 pkt 3a i art. 298 pkt 1, art. 300 ustawy Prawa wodnego.
Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.
Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, bowiem strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do treści art. 182 § 2 p.p.s.a., jej przeprowadzenia.