Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 10 czerwca 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 770/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...], zobowiązał Prezesa Polskiego Związku Piłki Nożnej do rozpoznania punktu 3 wniosku Stowarzyszenia [...] z dnia 9 września 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1); stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2); oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 3) oraz zasądził zwrot kosztów postępowania (pkt 4). W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy:
Stowarzyszenie [...] wnioskiem z dnia 9 września 2020 r, zwróciło się do Polskiego Związku Piłki Nożnej, na podstawie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429, dalej "u.d.i.p."), o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:
- 1. wynagrodzeń wypłaconych członkom Zarządu, z podziałem na imię/nazwisko i funkcję oraz miesiąc, począwszy od początku aktualnej kadencji członków obecnego Zarządu;
- 2. nagród, wypłaconych członkom aktualnego Zarządu, od początku ich kadencji, z podziałem na imię/nazwisko i funkcję oraz miesiąc, a także uzasadnienie wypłaconej nagrody;
- 3. kwot, wypłaconych w ramach podróży służbowych (zarówno krajowych, jak i zagranicznych) pracownikom PZPN, wraz z fakturami i rachunkami, dokumentującymi te kwoty.
We wniosku zwrócono się jednocześnie o przekazanie wnioskowanych informacji na podany adres poczty elektronicznej. W kolejnej korespondencji z dnia 24 września 2020 r., przesłanej pocztą elektroniczną, Stowarzyszenie przypomniało PZPN o złożonym wniosku, wnosząc o niezwłoczne przesłanie odpowiedzi.
PZPN w piśmie z dnia 24 września 2020 r., poinformował Stowarzyszenie, że nie znajduje podstaw prawnych do przekazania tego rodzaju informacji, gdyż nie stanowią one informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., stąd też nie podlegają udostępnieniu w trybie w niej przewidzianym. PZPN wyjaśnił, że jest stowarzyszeniem będącym prywatnoprawną organizacją, działającą na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2019 r., poz. 2251 ze zm., dalej "ustawa o sporcie"), jak też ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2019 r., poz. 713 ze zm., dalej "ustawa o stowarzyszeniach"), a informacje dotyczące: wynagrodzeń i nagród wypłaconych członkom Zarządu oraz kwot wypłaconych w ramach podróży służbowych pracownikom PZPN, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Podkreślił jednocześnie, że PZPN w oparciu o przepisy u.d.i.p. mógłby być co najwyżej zobowiązany do udostępnienia informacji o źródłach, wielkości czy sposobie wykorzystania (wydatkowania) pozyskanych dotacji publicznych, gdyż jedynie tego rodzaju informacje pozostawać będą w związku z wydatkowaniem przez PZPN środków publicznych i wykonywaniem zleconych przez podmiot przekazujący dotacje zadań publicznych.
W takich okolicznościach, w dniu 9 listopada 2020 r. Stowarzyszenie [...], wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezesa Polskiego Związku Piłki Nożnej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 9 września 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę PZPN wniósł o jej oddalenie.
Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a.") uznał, że skarga w części zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 158/20 podkreślił, że polski związek sportowy należy uznać za szczególny rodzaj organizacji społecznej (tj. trwałego zrzeszenia osób fizycznych lub osób prawnych, które są związane wspólnym celem i stałą więzią organizacyjną, niewchodzącego w skład aparatu państwowego i niebędącego jednocześnie spółką prywatną), działającej w formie prawnej stowarzyszenia (związku stowarzyszeń), tj. dobrowolnego, samorządnego i trwałego zrzeszenia o celach niezarobkowych, które samodzielnie określa swoje cele, programy działania i struktury organizacyjne oraz uchwala akty wewnętrzne dotyczące jego działalności (art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o stowarzyszeniach).
Przepisy ustawy o sporcie, nie ograniczają przy tym znacząco sfery samorządności (samodzielności, autonomii) polskich związków sportowych w porównaniu ze "zwykłymi" stowarzyszeniami. W konsekwencji tworzenie polskich związków sportowych stanowi przejaw konstytucyjnej wolności zrzeszania się (art. 12 i 58 Konstytucji RP; wolność zrzeszania znajduje oparcie także w licznych aktach prawa międzynarodowego i wspólnotowego), która jest realizowana zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym i może podlegać wyłącznie takim ograniczeniom, które są przewidziane przez przepisy rangi ustawowej, niezbędnym do zapewnienia interesów bezpieczeństwa państwowego lub porządku publicznego oraz ochrony zdrowia lub moralności publicznej albo ochrony praw i wolności innych osób (art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o stowarzyszeniach). Jako organizacje społeczne, do których stosuje się przepisy o stowarzyszeniach, polskie związki sportowe mają prawo wypowiadania się w sprawach publicznych, w szczególności związanych z przedmiotem i celami ich działalności (art. 1 ust. 3 ustawy o stowarzyszeniach).
Po analizie przepisów ustawy o sporcie oraz Statutu PZPN, Sąd pierwszej instancji doszedł do wniosku, że Polski Związek Piłki Nożnej jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Jak wskazuje natomiast utrwalone orzecznictwo sądowoadministracyjne, podmioty wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej tylko wtedy, gdy informacja ta ma związek z wykonywaniem zadania publicznego. Nie można przyjmować, że jeśli taki podmiot wykonuje zadania publiczne, to jest zawsze zobowiązany do udostępnienia informacji. Jeśli informacja nie dotyczy wykonywanych przezeń zadań publicznych, to w konsekwencji, określony podmiot nie występuje w roli podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Oznacza to, że PZPN jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, ale tylko w takim zakresie, w jakim wykonuje zadania publiczne oraz dysponuje środkami publicznymi, a więc w zakresie rozliczania dofinansowania lub wykonywania zadań zleconych lub finansowanych (nawet częściowo) ze środków publicznych.
W ocenie Sądu uzasadnione jest stanowisko PZPN, że żądana w punkach 1 i 2 wniosku informacja, dotycząca wynagrodzeń oraz nagród wypłaconych członkom obecnego Zarządu Związku od początku ich kadencji, nie posiada waloru informacji publicznej. Nie mieści się bowiem w pojęciu sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Żądane przez skarżące Stowarzyszenie informacje w punktach 1 i 2 wniosku nie dotyczą realizacji celów PZPN o charakterze publicznym, ani też wykonywania zadań zleconych lub finansowanych ze środków publicznych. W tym bowiem zakresie (środków na wynagrodzenia oraz nagrody dla członków zarządu) PZPN nie otrzymuje środków publicznych. Wnioskowane informacje odnoszą się do wewnętrznych spraw organizacyjnych PZPN jako związku sportowego i nie pozostają w sferze publicznoprawnej. Dlatego też w tym zakresie sąd skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił.
Odnośnie do informacji żądanej w punkcie 3 wniosku, tj. w zakresie kwot wypłaconych w ramach podróży służbowych (zarówno krajowych, jak i zagranicznych) pracownikom PZPN, wraz z fakturami i rachunkami, to Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że we wniosku nie określono jakiego czasookresu dotyczy żądanie wniosku. Nie można jednak wykluczyć, że pracownicy PZPN odbywali jakieś podróże służbowe (zarówno krajowe jak i zagraniczne) w ramach realizacji przez Związek zadań zleconych, które były finansowane ze środków publicznych. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zobowiązał Prezesa PZPN do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia w zakresie żądania zawartego w punkcie 3 wniosku. Organ, rozpoznając wniosek w tym zakresie, powinien, w pierwszej kolejności, wezwać Stowarzyszenie do sprecyzowania jakiego czasookresu dotyczy żądanie udostępnienia informacji o kwotach wypłaconych w ramach podróży służbowych (zarówno krajowych, jak i zagranicznych) pracownikom PZPN.
Następnie ustalić, czy we wskazanym przez Stowarzyszenie okresie pracownicy PZPN odbywali podróże służbowe w ramach realizacji przez Związek zadań zleconych, które były finansowane ze środków publicznych. Jeżeli pracownicy PZPN we wskazanym okresie nie odbywali takich podróży, to Związek powinien poinformować o tym wnioskodawcę. W przypadku natomiast, gdyby zakreślony przez Stowarzyszenie czasookres dotyczący podróży służbowych odbywanych przez pracowników PZPN był bardzo długi i obejmował wiele lat, podmiot zobowiązany powinien rozważyć, czy żądane informacje stanowią informację prostą, czy przetworzoną, a zatem, czy zachodzi potrzeba wykazania przez wnioskodawcę, że ich uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ewentualna odmowa udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie, z uwagi na ochronę prywatności osób fizycznych, powinna znaleźć odzwierciedlenie w stosownej decyzji, wydanej w trybie art. 16 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Organ powinien przy tym wziąć pod uwagę, że na gruncie art. 16 ust. 2 u.d.i.p., przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc wszystkie te przypadki, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego, jakim jest decyzja administracyjna, bezwzględnie wymagać będą własnoręcznego podpisu wnioskodawcy (podpisu elektronicznego) na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak winien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a.
WSA w Warszawie uznał jednocześnie, że zaistniała bezczynność organu w zakresie rozpoznania punktu 3 wniosku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Tymczasem regulacje u.d.i.p. mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie ich mechanicznego stosowania. Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja czy zastosowanie, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. W niniejszej sprawie, bezczynność organu nie polegała na jego milczeniu wobec wniosku skarżącego, ale była konsekwencją niewłaściwej interpretacji przepisów u.d.i.p. Nie można zatem uznać, że stwierdzona bezczynność w zakresie rozpoznania punktu 3 wniosku informacyjnego w sposób rażący uchybia przepisom tej ustawy.
W dniu 30 sierpnia 2021 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok wywiodło Stowarzyszenie [...], zaskarżając go w zakresie pkt 3 wyroku, na mocy którego oddalono skargę na bezczynność w pozostałym zakresie, oraz wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie w zakresie pkt 3 poprzez: a) zobowiązanie PZPN do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 9 września 2020 r. w zakresie pkt 1 i 2; b) orzeczenie, że PZPN dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 9 września 2020 r. w zakresie pkt 1 i 2; c) orzeczenie, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; d) zasądzenie kosztów postępowania, wedle norm przepisanych oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych. Wydanemu w sprawie wyrokowi zarzucono naruszenie:
- 1. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 P.p.s.a., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że informacje żądane w pkt 1 i 2 wniosku o udostępnienie informacji publicznej "nie dotyczą realizacji celów PZPN o charakterze publicznym, ani też wykonywania zadań zleconych lub finansowanych ze środków publicznych", podczas gdy żądane informacje mają ścisły i bezpośredni związek z działalnością PZPN, jako polskiego związku sportowego, który to PZPN jest beneficjentem środków publicznych, a nadto jest podmiotem o ekstraordynaryjnej pozycji w polskim porządku prawnym;
- 2. art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że PZPN jest podmiotem zobowiązanym tylko w zakresie w jakim wykonuje zadania publiczne, podczas gdy z uwagi na ekstraordynaryjną pozycję prawną PZPN, jako polskiego związku sportowego, jest on podmiotem wykonującym zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 ab initio u.d.i.p.;
- 3. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepisy te stanowią o tym, że przedmiotem konstytucyjnego prawa jest uzyskiwanie informacji o działalności podmiotów wykonujących zadania publiczne i dysponujących środkami publicznymi, tj. uzyskiwanie informacji publicznych, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu przez WSA w Warszawie, że "żądana w punktach 1 i 2 wniosku informacja, dotycząca wynagrodzeń oraz nagród wypłacanych członkom obecnego Zarządu Związku od początku ich kadencji, nie posiada waloru informacji publicznej", podczas gdy żądana informacja dotyczy podmiotu wykonującego zadania publiczne, ma ścisły związek z wykonywaniem tychże zadań, a ponadto - z uwagi na ekstraordynaryjną pozycję polskich związków sportowych w polskim porządku prawnym - dotyczy spraw publicznych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Polski Związek Piłki Nożnej wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach.
W skardze kasacyjnej opartej na obu podstawach wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucono naruszenie norm procesowych, jak również przepisów prawa materialnego. Jednakże zarzuty, zarówno te natury procesowej, jak również dotyczące norm prawa materialnego, oscylują faktycznie wokół dwóch zagadnień: po pierwsze, wskazania, że Polski Związek Piłki Nożnej, jako polski związek sportowy, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o sporcie jest w istocie organem władzy publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Po drugie, że w związku z tym informacje, które zażądało Stowarzyszenie we wniosku z dnia 9 września 2020 r. w postaci danych o wynagrodzeniach wypłaconych członkom Zarządu, z podziałem na imię/nazwisko i funkcję oraz miesiąc, począwszy od początku aktualnej kadencji członków obecnego Zarządu (pkt 1 wniosku) oraz nagród, wypłaconych członkom aktualnego Zarządu, od początku ich kadencji, z podziałem na imię/nazwisko i funkcję oraz miesiąc, a także uzasadnienie wypłaconej nagrody (pkt 2 wniosku), stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.
Odnosząc się do pierwszego zarzutu skargi kasacyjnej podnieść należy, że w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że powoływane i działające na podstawie przepisów rozdziału 3 ustawy o sporcie polskie związki sportowe są podmiotami, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Należy w tym miejscu przypomnieć, że zgodnie z art. 7 ustawy o sporcie: "W celu organizowania i prowadzenia współzawodnictwa w danym sporcie może być utworzony polski związek sportowy" (ust. 1). "Utworzenie polskiego związku sportowego przez związek sportowy wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw kultury fizycznej" (ust. 2). "W sprawach nieuregulowanych w ustawie do polskiego związku sportowego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o stowarzyszeniach" (ust. 3). Polski związek sportowy jest osobą prawną działającą w formie prawnej stowarzyszenia lub związku stowarzyszeń (art. 6 ust. 2, art. 12 ust. 2).
Osobie tej ustawodawca przyznaje szczególne uprawnienia, w tym prawa o charakterze wyłącznym (art. 13-15 ustawy). Tym samym, polski związek sportowy należy uznać za szczególny rodzaj organizacji społecznej (tj. trwałego zrzeszenia osób fizycznych lub osób prawnych, które są związane wspólnym celem i stałą więzią organizacyjną, niewchodzącego w skład aparatu państwowego i niebędącego jednocześnie spółką prywatną), działającej w formie prawnej stowarzyszenia (związku stowarzyszeń), tj. dobrowolnego, samorządnego i trwałego zrzeszenia o celach niezarobkowych, które samodzielnie określa swoje cele, programy działania i struktury organizacyjne oraz uchwala akty wewnętrzne dotyczące jego działalności (art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o stowarzyszeniach). Potwierdza to bezpośrednie odesłanie do przepisów prawa o stowarzyszeniach we wszystkich sprawach dotyczących tych organizacji społecznych, które nie są uregulowane w komentowanej ustawie.
Przepisy ustawy o sporcie nie ograniczają przy tym znacząco sfery samorządności (samodzielności, autonomii) polskich związków sportowych w porównaniu ze "zwykłymi" stowarzyszeniami. W konsekwencji tworzenie polskich związków sportowych stanowi przejaw konstytucyjnej wolności zrzeszania się (art. 12 i 58 Konstytucji RP; wolność zrzeszania znajduje oparcie także w licznych aktach prawa międzynarodowego i wspólnotowego), która jest realizowana zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym i może podlegać wyłącznie takim ograniczeniom, które są przewidziane przez przepisy rangi ustawowej, niezbędnym do zapewnienia interesów bezpieczeństwa państwowego lub porządku publicznego oraz ochrony zdrowia lub moralności publicznej albo ochrony praw i wolności innych osób (art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o stowarzyszeniach). Jako organizacje społeczne, do których stosuje się przepisy o stowarzyszeniach, polskie związki sportowe mają prawo wypowiadania się w sprawach publicznych, w szczególności związanych z przedmiotem i celami ich działalności (art. 1 ust. 3 ustawy o stowarzyszeniach).
Polskie związki sportowe jako organizacje społeczne, należą również do szerszej kategorii, jaką stanowią organizacje pozarządowe (non-governmental organisations). Autonomię i specyfikę pozarządowych organizacji sportowych uznaje także Unia Europejska (zob. J. Foks, "Biała księga sportu" Komisji Europejskiej, Sport Wyczynowy 2008, nr 1-3, s. 103) - tak Badura Marcin, Basiński Hubert, Kałużny Grzegorz i Wojcieszak Marcin. Ustawa o sporcie. Komentarz, art.
7. LEX 2011). Nadto wskazuje się, że "ustawowo przesądzono, że polskie związki sportowe z jednej strony dysponują określonymi wyłączonymi uprawnieniami, zaś z drugiej strony podlegają nadzorowi ministra właściwego do spraw kultury fizycznej. Konglomerat tych uprawnień statuuje je – od strony funkcjonalnej – pomiędzy organizacjami społecznymi, zbliżonymi do stowarzyszeń, a organami administracji, dysponującymi uprawnieniami władczymi" (E. J. Krześniak [w:] Ustawa o sporcie. Komentarz, LEX 2020, art. 7).
Z powyższych względów, polski związek sportowy, mimo szczególnych uprawnień nie jest zatem organem władzy publicznej. Wyróżnia go bowiem dobrowolny charakter powstania, utworzenie przez podmioty nie będące organami administracji publicznej, działania na podstawie przepisów ustawy o stowarzyszeniach oraz ustawy o sporcie oraz poddanie nadzorowi ze strony organu władzy publicznej, tj. ministra właściwego do sprawa kultury fizycznej.
Z kolei wedle treści art. 13 ust. 1 ustawy o sporcie: "Polski związek sportowy ma wyłączne prawo do: (1) organizowania i prowadzenia współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski oraz o Puchar Polski w danym sporcie; (2) ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek z wyjątkiem reguł dyscyplinarnych dotyczących dopingu w sporcie; (3) powołania kadry narodowej oraz przygotowania jej do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich, igrzysk głuchych, mistrzostw świata lub mistrzostw Europy; (4) reprezentowania tego sportu w międzynarodowych organizacjach sportowych". Zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy, nadzór nad działalnością polskich związków sportowych sprawuje minister właściwy do spraw kultury fizycznej, m. in. przez kontrolę polskiego związku sportowego (ust. 3 pkt 2), której zakresem objęta jest działalność polskiego związku sportowego pod względem zgodności z przepisami prawa oraz postanowieniami statutu, który zatwierdza w drodze decyzji minister właściwy do spraw kultury fizycznej (ust. 4).
Stosownie natomiast do treści art. 29 ust. 1 ustawy o sporcie, minister właściwy do spraw kultury fizycznej może dofinansowywać uprawianie lub organizowanie sportu oraz jego promocję. Tenże minister, w myśl art. 29 ust. 7 ustawy o sporcie, w zakresie dofinansowania zadań związanych z przygotowaniem kadry narodowej do udziału w igrzyskach olimpijskich, igrzyskach paraolimpijskich, igrzyskach głuchych, mistrzostwach świata lub mistrzostwach Europy, może zlecać polskim związkom sportowym, Polskiemu Komitetowi Olimpijskiemu i Polskiemu Komitetowi Paraolimpijskiemu realizację zadań publicznych z pominięciem otwartego konkursu ofert, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2014 r. poz. 1118 ze zm.). Przepisy art. 47 i art. 151 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1870 ze zm.) stosuje się odpowiednio.
Ponadto Polskie Związki Sportowe stosownie do art. 45b ustawy o sporcie ustanawiają regulaminy dyscyplinarne, prowadzą postępowania dyscyplinarne i wydają decyzje dyscyplinarne. PZPN jest zatem stowarzyszeniem, które wykonując szczególne, ważne dla funkcjonowania sportu w Polsce funkcje - podlega nadzorowi organu administracji publicznej tj. ministrowi sportu.
Na koniec rozważań dodać też należy, że w uzasadnieniu do projektu ustawy o sporcie podniesiono, że "z uwagi na to, że polski związek sportowy jest szczególną formą związku sportowego, który działa w formie stowarzyszenia lub związku stowarzyszeń, do polskiego związku sportowego będą odnosiły się przepisy ustawy – Prawo o stowarzyszeniach" (Uzasadnienie do projektu ustawy o sporcie Druk Sejmowy nr 2313, Sejm VI Kadencji, s. 9). Ustawodawca zatem jednoznacznie wskazał, że mimo szczególnych zadań i pozycji polskiego związku sportowego działa on jak stowarzyszenie. Stąd w orzecznictwie sądów administracyjnych jednoznacznie uznano, że polski związek sportowy jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a więc takim, który jedynie wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym pochodzącym z dotacji i subwencji. Wynika to przede wszystkim z celu związku, którym jest realizacja zadań publicznych w zakresie kultury fizycznej i sportu, a w szczególności organizacja współzawodnictwa sportowego, popularyzacja i rozwój sportu w Polsce.
W tym też celu, na realizowanie powierzonych mu zadań publicznych, podmiot, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o sporcie, otrzymuje dotacje od Skarbu Państwa (por. wyroki NSA: z dnia 20 września 2022 r., sygn. akt III OSK 1877/21 -dotyczący Polskiego Związku Lekkiej Atletyki; z dnia 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 158/20 wydany w odniesieniu do Polskiego Związku Motorowodnego i Narciarstwa Wodnego oraz dotyczące PZPN wyroki NSA z dnia 29 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1392/18 i 26 września 2019 r., sygn. akt I OSK 830/18, a także postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt I OZ 524/12).
Skoro PZPN jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w zakresie w jakim jest to związane z realizacją celów publicznych lub wydatkowaniem publicznych środków, to, jak słusznie podniósł to WSA w Warszawie, żądane informacje w postaci danych o wynagrodzeniach członków zarządu PZPN nie mają charakteru informacji publicznej, ponieważ nie wiążą się one z realizacją zadań publicznych lub też nie są one finansowane ze środków publicznych.
Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w pkt. 1 wyroku.
O kosztach postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 209 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964). Koszty te wynoszą 240 zł i obejmują wynagrodzenie dla pełnomocnika PZPN za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 179 P.p.s.a. (uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12).