Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2510/20, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." oddalił skargę P. K. na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z 20 października 2020 r. nr DS.523.3422.2020.WP.MWY w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.
Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył P. K. Pismem z 11 kwietnia 2023 r. M. P. zwrócił się o dopuszczenie do udziału w postępowaniu wywołanym tą skargą kasacyjną w charakterze uczestnika postępowania. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że zamierza przedstawić stanowisko co do wniesionej skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 33 § 2 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259) dalej zwanej "p.p.s.a." udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że kryterium interesu prawnego, na którym jest oparta legitymacja do udziału w postępowaniu oznacza, że akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego danej osoby, który musi być własny, indywidualny i oparty na konkretnym przepisie prawa powszechnie obowiązującego (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, pub. orzeczenia.nsa.gov.pl). Mieć zatem interes prawny w sprawie znaczy to samo, co wskazanie przepisu prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać ochrony ze względu na zaspokojenie własnej potrzeby. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa materialnego.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, żądający dopuszczenia do udziału w postępowaniu nie wykazał, aby wynik sprawy dotyczył jego interesu prawnego. We wniosku nie powołał się na żaden przepis prawa materialnego, z którego mógłby wynikać jego interes prawny w tym postępowaniu. O interesie prawnym M. P. nie świadczy jego wola udziału w niniejszym postępowaniu. Postępowanie to bezspornie nie dotyczy w żaden sposób sytuacji prawnej wnioskodawcy.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 33 § 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny odmówił dopuszczenia M. P. do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika.