Uzasadnienie
Wyrokiem z 21 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargi Stowarzyszenia A. w B. (dalej: stowarzyszenie) i B. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z 4 grudnia 2020 r. w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z 10 marca 2020 r. Wójt Gminy Krempna zezwolił na usunięcie 47 szt. drzew (zgodnie z wykazem), rosnących w pasie drogowym drogi powiatowej Nr [...] w km [...], stanowiącej własność Powiatu Jasielskiego. Ponadto organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie usunięcia 6 szt. drzew rosnących w pasie drogowym tej drogi powiatowej w km [...] z powodu wycofania wniosku oraz nie zezwolił na usunięcie 4 szt. drzew wskazanych w wykazie. Organ I instancji określił termin usunięcia drzew do 31 grudnia 2020 r. z wyłączeniem okresów lęgowych ptaków oraz orzekł o nienaliczaniu opłaty za usunięcie drzew. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Postępowanie toczyło się na wniosek Powiatowego Zarządu Dróg w Jaśle (dalej: wnioskodawca).
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że decyzja jest wynikiem przeprowadzonego postępowania dowodowego w tym dowodu z opinii biegłego dotyczącej wycinki drzew, w której biegły dendrolog stwierdził, że drzewa będące przedmiotem wycinki są w wysokim procencie zamarcia oraz są to samosiewy, które stwarzają zagrożenie dla osób poruszających się po drodze. Opinia została sporządzona dla każdego drzewa, co zostało szczegółowo opisane w załączniku do protokołu oględzin w kolumnie opis drzewa. Ponadto dopuszczono jako dowód ekspertyzę dendrologiczną sporządzoną z inicjatywy stowarzyszenia, którą jednak organ I instancji ocenił jako nieobiektywną i niespełniającą wymogów opinii. Organ I instancji wskazał również, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Rzeszowie nie sprzeciwił się wcince 47 sztuk drzew (zgoda milcząca).
Z kolei Dyrektor Magurskiego Parku Narodowego pismem z 8 stycznia 2020 r. stwierdził, że działki objęte postępowaniem nie są objęte ochroną krajobrazową, zatem wniosek nie podlega procedurze uzgodnieniowej.
Odwołania od powyższej decyzji wniosło stowarzyszenie oraz B. Decyzją z 19 maja 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie uchyliło decyzję Wójta Gminy Krempna z 10 marca 2020 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Sprzeciw od powyższej decyzji wniósł wnioskodawca. Wyrokiem z 6 października 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 727/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję z 19 maja 2020 r. nie znajdując podstaw do wydania przez ten organ decyzji kasacyjnej.
Decyzją z 4 grudnia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Krempna z 10 marca 2020 r. W podstawie prawnej decyzji powołało art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. dalej: k.p.a.) oraz art. 83 ust. 1, art. 83a ust. 1, ust. 2a, art. 86 ust. 1 pkt 5 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2020 r. poz. 55, ze zm.; dalej: u.o.p.).
Skargi na powyższą decyzję wniosło stowarzyszenie oraz B. Oddalając skargi Sąd I instancji wskazał, że postępowanie przed organami zostało przeprowadzone prawidłowo, zapewniono czynny udział stron, w tym dopuszczono do udziału występujące aktualnie w charakterze skarżących stowarzyszenia. Również przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe, jak i wyciągnięte na jego podstawie wnioski nie nasuwają wątpliwości co do tego, że organy należycie wyważyły interes publiczny (interes społeczny) i interes wnioskodawcy. Uwzględniły z jednej strony potrzebę ochrony przyrody z drugiej ochronę osób przed zagrożeniem związanym z pozostawieniem elementów przyrody, w tym drzew w nienaruszonym stanie, który jak się okazało stanowiły źródło zagrożenia dla znacznej ilości osób poruszających się drogą wzdłuż, której te drzewa rosną. W toku postępowania organ przeprowadził oględziny, w których uczestniczył biegły z zakresu pielęgnacji roślin i dendrologii.
Biegły wskazał, że ogólny stan zdrowotny i techniczny większości drzew był niezadawalający, co zostało w sposób szczegółowy opisane w załączniku do opinii, w którym dokonano opisu wszystkich zgłoszonych do wycinki drzew. Sąd I instancji nie znalazł podstaw do podważania wyników tej opinii. Opinia została sporządzona przez podmiot zewnętrzny, w zakresie przysługujących mu kompetencji, gwarantując obiektywizm i niezależność opinii. Wyniki tej opinii nie mogą zostać skutecznie podważone przez wyniki opinii sporządzonej przez specjalistę z zakresu arborystyki.
Odnosząc się do zarzutów stowarzyszenia dotyczących związania wyrokiem w sprawie sygn. akt II SA/Rz 727/20, Sąd I instancji podkreślił, że w postępowaniu wszczętym na skutek sprzeciwu wojewódzki sąd administracyjny ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu I instancji, w powołanym wyroku, sąd nie związał organu jakąkolwiek oceną dowodów, ponieważ wskazał jedynie, że materiał dowodowy, w tym sporządzona opinia biegłego dendrologa jest wystraczającym dowodem do dokonania ustaleń koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy. Ponownie wydając decyzję organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny dowodów, której poprzednio zaniechał, przyjmując, że opinia biegłego dendrologa jest wystarczająca do oceny kondycji zdrowotnej zgłoszonych do wycinki drzew.
W ocenie Sądu I instancji, organ odwoławczy prawidłowo wyjaśnił, dlaczego nie dał wiary ekspertyzie dendrologicznej drzew sporządzonej przez M.S. Opinia ta została sporządzona w zupełnie innym kierunku niż opinia dendrologiczna sporządzona na zlecenie organu. Autorka opinii nie zakwestionowała złego stanu drzew wskazując szereg czynności, jakie należy podjąć w celu ich zachowania uznając, że pełnią bardzo ważne funkcje krajobrazowe i przyrodnicze. Nie kwestionował tego biegły dendrolog, który jednak wyjaśnił jaki procent obumarcia występuje w stosunku do każdego zgłoszonego do wycinki drzewa, który wahał się pomiędzy 60-80%. Miarkując zatem z jednej strony potrzebę ochrony drzew ze stwierdzanym ich stanem zdrowotnym z koniecznością zapewnienia przez zarządcę dróg bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego, w sposób uzasadniony organ dał prymat drugiemu ze wskazanych dóbr.
Zdaniem Sądu I instancji, wbrew zarzutom organ dokonał oceny zastosowania art. 96 z ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r., poz. 247 ze zm., dalej: ustawa środowiskowa). Organ stwierdził, że przedsięwzięcie nie będzie potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Usuniecie wskazanych drzew nie wpłynie negatywnie na integralność obszaru Natura 2000, nie pogorszy stanu siedlisk przyrodniczych ani nie wpłynie negatywnie na gatunki będące przedmiotem ochrony obszaru Natura 2000.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło stowarzyszenie.
Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie przepisów postępowania.
Po pierwsze, art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 64e p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. Polegało to między innymi na stwierdzeniu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z 6 października 2020 r. "nie związał" organu oceną dowodów. W wyroku tym wprost wskazano, że prywatna ekspertyza nie może być bezpośrednim źródłem ocen specjalistycznych dla organu orzekającego w sprawie, w rezultacie czego organ nie dokonał oceny "Ekspertyzy dendrologicznej drzew metodą VTA".
Po drugie, art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez bezpodstawne oddalenie skargi pomimo naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. w związku z art. 78 § 1 k.p.a. oraz w związku z art. 7 k.p.a. jak i w związku z art. 10 § 1 k.p.a. Polegało to na naruszeniu zasady czynnego udziału strony w postępowaniu w związku z brakiem uwzględnienia mającego znaczenia dla sprawy wniosku dowodowego stowarzyszenia.
Po trzecie, art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez bezpodstawne oddalenie skargi pomimo naruszenia art. 7 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 2 i 4 i art. 86 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w związku z art. 2 ust. 2 pkt 5 i art. 4 ust. 1 u.o.p. oraz w związku z art. 83 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.p. Polegało to na nieodpowiednim wyważeniu interesu publicznego (interesu społecznego) i interesu wnioskodawcy, dające prymat temu ostatniemu.
Po czwarte, art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez bezpodstawne oddalenie skargi pomimo naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 96 ust. 1, ust. 2 pkt 4 oraz ust. 3 pkt 1-4 ustawy środowiskowej oraz w związku z art. art. 33 ust. 1 pkt 1-3 u.o.p. Polegało to na braku pełnego, zgodnego z prawem rozważenia potencjalnego, znaczącego oddziaływania na obszary Natura 2000 (Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków Beskid Niski [numer dowodu zakryty] oraz Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk Ostoja Magurska PLH180001)
Stowarzyszenie wniosło o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z 4 grudnia 2020 r. Ponadto stowarzyszenie wniosło o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, jak i rozpoznanie sprawy, bez przeprowadzenia rozprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną B. oświadczyło, że "w całości popiera tę skargę".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Na uwzględnienie zasługiwał zarzut kasacyjny podnoszący naruszenie art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez bezpodstawne oddalenie skargi pomimo naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 96 ust. 1, ust. 2 pkt 4 oraz ust. 3 pkt 1-4 ustawy środowiskowej oraz w związku z art. art. 33 ust. 1 pkt 1-3 u.o.p.
Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy środowiskowej, organ właściwy do [...] wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji oraz przed przyjęciem tego zgłoszenia, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Do decyzji, o których mowa w art. 96 ust. 1 ustawy środowiskowej należy w szczególności zezwolenie na usunięcie drzew lub krzewów wydawane na podstawie u.o.p. (art. 96 ust. 2 pkt 4 ustawy środowiskowej). Stowarzyszenie prawidłowo zarzuciło, że organ nie dokonał zgodnego z prawem rozważenia potencjalnego, znaczącego oddziaływania na obszary Natura 2000 (Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków Beskid Niski [numer dowodu zakryty] oraz Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk Ostoja Magurska PLH180001).
Wynika to z tego, że ocena organu odwoławczego odnosząca się do tego zagadnienia sprowadza się do lakonicznego stwierdzenia, że "z uzasadnienia kwestionowanej decyzji wynika, że organ uznał, iż przedsięwzięcie nie będzie potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a usunięcie drzew nie wpłynie negatywnie na integralność obszarów Natura 2000, nie pogorszy stanu siedlisk przyrodniczych ani nie wpłynie negatywnie na gatunki będące przedmiotem ochrony obszarów Natura 2000". Ponadto również lakoniczne jest uzasadnienie decyzji organu I instancji wyrażone w tym zakresie. W tej sprawie ma to istotne znaczenie, ponieważ w toku postępowania administracyjnego stowarzyszenie konsekwentnie podnosiło argumenty związane z ochroną obszaru Natura 2000, w tym powołując się na specjalistyczne opracowania odnoszące się do ochrony siedlisk. Argumenty te zostały w istocie całkowicie pominięte przez organy obu instancji, czego nie dostrzegł Sąd I instancji w toku kontroli legalności zaskarżonej decyzji.
Obszerne uzasadnienie Sądu I instancji odnoszące się do zarzutów skargi podnoszących naruszenie art. 96 ust. 1 ustawy środowiskowej sprowadza się w istocie do przedstawienia stanu prawnego, który nie budził w tej sprawie wątpliwości. Kwestionowany był natomiast sposób przeprowadzenia przez organy oceny wymaganej przez powołany przepis. Naczelny Sąd Administracyjny nie przesądza w tym miejscu, że argumenty stowarzyszenia i powołane przez nie opracowania świadczą o potencjalnym oddziaływaniu planowanej wycinki drzew na obszar Natura 2000, natomiast kwestia ta musi być przedmiotem oceny właściwego organu, która to ocena znajdzie odzwierciedlenie w osnowie decyzji i jej uzasadnieniu, zgodnie z art. 107 § 3 p.p.s.a.
Pozostałe zarzuty kasacyjne nie zasługiwały na uwzględnienie.
Po pierwsze, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut podnoszący naruszenie art. 153 w związku z art. 64e p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. Stanowisko stowarzyszenia wyrażone w tym zakresie jest wewnętrznie sprzeczne. Z jednej strony stowarzyszenie podkreśla związanie organu oceną prawna wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 6 października 2020 r., z drugiej natomiast kwestionuje oceną prawną i zgodność z prawem tego prawomocnego wyroku. W konsekwencji stowarzyszenie podziela oceną prawną w zakresie, w jakim wywodzi z niej korzystne dla siebie skutki prawne, natomiast kwestionuje ją w zakresie, który doprowadził do pominięcia przez organ jako dowodu w sprawie "Ekspertyzy dendrologicznej drzew metodą VTA".
Ponadto, sposób oceny tego dowodu przez organ był również przedmiotem analizy dokonanej przez Sąd I instancji w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku z 21 kwietnia 2021 r., w którym stwierdził, że chociaż organ częściowo nieprawidłowo sformułował uzasadnienie zaskarżonej decyzji, ale prawidłowo stwierdził, że brak było podstaw do uwzględnienia przedmiotowej opinii jako dowodu w sprawie. Stowarzyszenie nie podważało skutecznie tej oceny, poprzestając w istocie na gołosłownym stwierdzeniu, że "Ekspertyza dendrologiczna drzew metodą VTA" została w sposób nieuzasadniony pominięta jako dowód w sprawie.
Natomiast Sąd I instancji prawidłowo podzielił stanowisko organu, że opinia ta została sporządzona w innym zakresie niż specjalistyczna opinia dendrologiczna. Autorka ekspertyzy nie zakwestionowała złego stanu drzew, natomiast wskazała na szereg czynności, które należy podjąć w celu ich zachowania uznając, że pełnią bardzo ważne funkcje krajobrazowe i przyrodnicze. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez biegłego dendrologa, który wskazał jednak, jaki procent obumarcia występuje w stosunku do każdego drzewa, który wahał się pomiędzy 60-80%.
Sąd I instancji prawidłowo także orzekł, że ocena opinii niezgodnie z oczekiwaniami strony nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Ocena organu odnosząca się do tej opinii jest w istocie lakoniczna, ale nawiązuje do uzasadnienia prawomocnego wyroku Sądu I instancji z 6 października 2020 r. i wyrażonej tam wiążącej oceny prawnej. Brak jest natomiast przeszkód prawnych, żeby przy ponownym rozpoznaniu sprawy będącym skutkiem niniejszego wyroku, organ odniósł się do argumentów stowarzyszenia podnoszonych w tym zakresie oraz rozszerzył argumentację uzasadniającą ewentualną nieprzydatność opinii złożonej przez stowarzyszenie. Jest to o tyle uzasadnione, że Sąd I instancji prawidłowo dostrzegł częściowo nieprawidłowe uzasadnienia stanowiska organu wyrażone w odniesieniu do tego zagadnienia, a stowarzyszenie może oczekiwać precyzyjnego wyjaśnienia powodów pominięcia złożonej kontropinii.
Po drugie, na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut podnoszący naruszenie art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez bezpodstawne oddalenie skargi pomimo naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. w związku z art. 78 § 1 k.p.a. oraz w związku z art. 7 k.p.a. jak i w związku z art. 10 § 1 k.p.a. W ocenie stowarzyszenia, polegało to na naruszeniu zasady czynnego udziału strony w postępowaniu w związku z brakiem uwzględnienia mającego znaczenie dla sprawy wniosku dowodowego stowarzyszenia. W tej sprawie brak uwzględnienia wniosku dowodowego nie stanowił jednak naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Zarzut ten koncentruje się bowiem na kwestionowaniu opinii biegłego dendrologa, która podlegała ocenie organu i która została uznana za dokument sporządzony prawidłowo, a zarazem wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Brak jest podstaw do uwzględnienia w takim przypadku wniosku strony o zlecenie sporządzenia kolejnej opinii biegłego mającej na celu tylko podważenie opinii sporządzonej wcześniej.
Ponadto w sprawie została złożona również "Ekspertyza dendrologiczna drzew metodą VTA", która wbrew stanowisku stowarzyszenia podlegała ocenie, ale jej wnioski zostały uznane za nieprzydatne z punktu widzenia tego postępowania. Stowarzyszenie nie podważyło skutecznie tej oceny, poprzestając w istocie na stwierdzeniu, że w sprawie powinna zostać sporządzona kolejna opinia tylko z tego powodu, że stowarzyszenie konsekwentnie kwestionowało ustalenia opinii sporządzonej na zlecenie organu. Jedynie ubocznie należy wskazać, że opinia biegłego jako dowód w sprawie została uregulowana w art. 84 § 1 k.p.a., a przepis ten nie został nawet powołany w ramach zarzutów kasacyjnych.
Po trzecie, stowarzyszenie zarzuciło także naruszenie art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez bezpodstawne oddalenie skargi pomimo naruszenia art. 7 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 2 i 4 i art. 86 Konstytucji RP w związku z art. 2 ust. 2 pkt 5 i art. 4 ust. 1 u.o.p. oraz w związku z art. 83 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.p. W ocenie stowarzyszenia, polegało to na nieodpowiednim wyważeniu interesu publicznego (interesu społecznego) i interesu wnioskodawcy, dające prymat temu ostatniemu. Zarzut ten nie zasługiwał jednak na uwzględnienie i pomimo obszernego uzasadnienia nie wskazał żadnych argumentów przemawiających za jego zasadnością. Stowarzyszenie przedstawiło szereg orzeczeń sądów administracyjnych, wydanych jednak w odmiennych stanach faktycznych i prawnych. Wyrażenie zgody na wycięcie drzew, jak i warunki, na jakich usunięcie drzew jest możliwe jest pozostawione uznaniu administracyjnemu na warunkach ustawowo określonych i podlega kontroli sądowej.
Organ, działając w ramach uznania administracyjnego, może uwzględnić wniosek o usunięcie drzew lub odmówić wyrażenia zgody, jak również uzależnić wydanie zezwolenia od przesadzenia drzew w inne miejsce lub zastąpienia drzew wycinanych innymi drzewami w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew. Organ powinien załatwiać sprawę mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Z tej przyczyny organ - działając w ramach uznania administracyjnego - powinien przeprowadzić postępowanie zmierzające do oceny stwierdzonego stanu faktycznego. Tego rodzaju postępowanie organ w tej sprawie przeprowadził, o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji. O przekroczeniu granic uznania administracyjnego nie świadczy także uznanie, że "Ekspertyza dendrologiczna drzew metodą VTA" była dowodem nieprzydatnym z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, co uzasadniało uchylenie zarówno zaskarżonego wyroku, jak i zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy dokona oceny wpływu wycinki drzew w granicach wyznaczonych przez art. 96 ust. 1 ustawy środowiskowej oraz przedstawi analizę powodów, dla których nie uznał przydatności dowodowej złożonej przez stowarzyszenie opinii.
Z tych względów i na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 200 p.p.s.a.