Uzasadnienie
Wyrokiem z 6 września 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 345/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z [...] marca 2018 r., znak [...], w przedmiocie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z [...] listopada 2017 r. Prezydent Miasta Słupska, po rozpoznaniu wniosku W. K., przyznał wnioskodawcy dodatek mieszkaniowy w wysokości 90,91 zł miesięcznie za okres od 1 grudnia 2017 r. do 31 maja 2018 r. Kwota dodatku obejmowała należny wnioskodawcy i wypłacany mu ryczałt za co/cw w wysokości 53,72 zł.
Decyzją z [...] stycznia 2018 r., nr [...], Prezydent Miasta Słupska wstrzymał wypłatę ww. dodatku mieszkaniowego od 1 lutego 2018 r. do czasu uregulowania płatności z tytułu opłat czynszowych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał na art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. 2017, poz. 180 ze zm.; zwanej dalej "ustawą o dodatkach mieszkaniowych"), z którego wynika, że jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu trzech miesięcy, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. Natomiast w przypadku uregulowania należności w terminie trzech miesięcy od dnia wydania przedmiotowej decyzji, nastąpi wypłacenie dodatku mieszkaniowego za okres, w którym wypłata była wstrzymana. Organ zaznaczył, że informacja o tym, że W. K. w odniesieniu do lokalu przy ul. [...] nie dopłaca różnicy do pełnej wysokości czynszu, zostało w dniu [...] stycznia 2018 r. potwierdzone przez zarządcę ww. lokalu mieszkalnego, tj. P. sp. z o.o. w S. W odwołaniu od ww. decyzji W. K. podniósł, że nie posiada zadłużenia.
Zaznaczył, że to Urząd Miejski jest mu winien pieniądze w związku z uchyleniem decyzji Prezydenta Miasta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wskazał, że Urząd Miejski zawiesił postępowanie co do datacji mieszkaniowej za 2017 r. i nie podejmuje postępowania. Dopóki zaś organ nie wyda w tym przedmiocie rozstrzygnięcia, skarżący nie zamierza niczego płacić i żąda uchylenia decyzji w przedmiocie wstrzymania dodatku mieszkaniowego.
Decyzją z [...] marca 2018 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazało, że zgodnie z art. 8 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych pobierający należności za lokal mieszkalny ma obowiązek niezwłocznego zawiadomienia organu przyznającego dodatek mieszkaniowy o wystąpieniu zaległości, o których mowa w art. 7 ust. 11 tej ustawy, obejmujących pełne 2 miesiące. W razie niedopełnienia tego obowiązku pobierający zwraca organowi przyznającemu dodatek kwoty dodatków wypłacone za miesiące, w których występowały zaległości. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji otrzymał w dniu [...] stycznia 2018 r. pismo P. sp. z o.o., które działając w trybie art. 8 ust. 4 ustawy powiadomiło, że odwołujący nie reguluje w sposób prawidłowy należności za zajmowany lokal i posiada w związku z tym zaległości czynszowe, co znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym.
Kolegium podkreśliło, że obowiązek zastosowania wspomnianego przepisu wynika wyłącznie ze stwierdzenia zalegania w opłatach, przy czym nie jest wymagane ustalanie przyczyn takiego stanu rzeczy, a decyzja w tym zakresie nie ma charakteru uznaniowego.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł skarżący. W jego ocenie zaskarżona decyzja zawiera liczne błędy, co uzasadniania konieczność jej uchylenia. W sprawie jest zaś istotne, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Prezydenta Miasta Słupska, a organ od 2014 r. do 2016 r. zawiesił postępowanie w sprawie. W skardze nie sprecyzował jednak o jaki konkretnie wyrok, jakie decyzje, ani też o zawieszenie jakiego postępowania przez organ pierwszej instancji chodzi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie w dniu 6 września 2018 r. reprezentujący skarżącego pełnomocnik z urzędu podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze, uzupełniając ją o kolejne zarzuty.
Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji w pierwszej kolejności wskazał, że istotą dodatku mieszkaniowego przewidzianego przez przedmiotową ustawę jest uczestnictwo organów administracji publicznej w ponoszeniu kosztów związanych z utrzymaniem lokalu mieszkalnego przez osoby posiadające do niego tytuł prawny, które jednak we własnym zakresie nie są w stanie sprostać ponoszeniu wydatków związanych z jego utrzymaniem. Świadczy o tym wprost nazwa "dodatek mieszkaniowy", z której wynika, że ze środków publicznych wypłacane jest "świadczenie" mające charakter dodatkowy, uzupełniający bieżące koszty utrzymania lokalu. Konsekwencją tego jest, że osoba, której dodatek przyznano, musi ponosić i uiszczać pozostałą poza dodatkiem mieszkaniowym część opłat związanych z utrzymaniem lokalu. Jeżeli tego nie czyni dodatek musi być wstrzymany, o czym przesądza przepis art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.
Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że w aktach sprawy znajduje się pismo P. sp. z o.o. w S. z [...] stycznia 2018 r. informujące organ pierwszej instancji o zaległościach skarżącego w opłatach za najem lokalu mieszkalnego. Z informacji zawartych w piśmie wynika, że zaległości dotyczą okresu po wydaniu decyzji z [...] listopada 2017 r. przyznającej W. K. dodatek mieszkaniowy. Ponadto podniósł, że w myśl art. 8 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych pobierający należności za lokale mieszkalne ma obowiązek niezwłocznego zawiadomienia organu przyznającego dodatek mieszkaniowy o wystąpieniu zaległości, o których mowa w art. 7 ust. 11 ustawy, obejmujących pełne 2 miesiące. W przepisie tym chodzi oczywiście o tę część opłat za lokal, która przypada na osobę uprawnioną do dodatku mieszkaniowego w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy. Przy czym nie ma znaczenia wysokość ogólnej zaległości czynszowej. Istotnym jest czy zaległość ta obejmuje 2 pełne miesiące po dacie przyznania dodatku mieszkaniowego.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji rację ma organ, że art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych ma charakter obligatoryjny a nie uznaniowy i nakłada na organ orzekający obowiązek wydania decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego w sytuacji uzyskania informacji, że osoba uprawniona do dodatku mieszkaniowego posiada zaległości w opłacie należności za zajmowany lokal mieszkalny. Skarżącemu przyznano dodatek od 1 grudnia 2017 r. Od tej daty bezspornie nie uiszczał on przypadającej na niego części czynszu w kwotach przekraczających przyznany mu dodatek mieszkaniowy, przekazywany P. sp. z o.o. w S. Ten stan rzeczy wykazuje zawiadomienie z [...] stycznia 2017 r., jak również znajdująca się w aktach sprawy, sporządzona przez Głównego Księgowego Miasta Słupska, Kartoteka finansowa dotycząca skarżącego za okres od 1 stycznia 2011 r. do 28 lutego 2018 r.
Sąd ten dodał, że przyznanie skarżącemu dodatku mieszkaniowego ww. decyzją nie może być w tym postępowaniu kwestionowane i tym samym twierdzenia, że skarżącemu, wobec zawieszenia postępowania, nie przyznano żadnego dodatku nie odnoszą się do rozpoznawanej sprawy. W okolicznościach sprawy nie jest sporne, że zarządca nieruchomości – zobowiązany prawem - poinformował organ o zaległościach w uiszczaniu czynszu za pełne dwa miesiące w okresie obowiązywania decyzji przyznającej dodatek. W takiej sytuacji organ zobowiązany był wstrzymać wypłatę dodatku. Zdaniem Sądu pierwszej instancji konstrukcja regulacji zastosowanej w sprawie uniemożliwia uwzględnienie okoliczności, na które powołuje się skarżący w skardze.
Sąd ten nie dopatrzył się również naruszenia przez orzekające w sprawie organy przepisów prawa procesowego, co zarzucał pełnomocnik skarżącego na rozprawie. W ocenie Sądu organy administracji publicznej obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności przepisów art. 10 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; zwanej dalej "k.p.a."), art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i 81 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skargi sprawa została należycie wyjaśniona, ustalony stan faktyczny nie budzi wątpliwości i został należycie oceniony z punktu widzenia mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego.
Odnosząc się do zarzutu zaniechania przeprowadzenia w postępowaniu dowodu z przesłuchania strony, Sąd pierwszej instancji zauważył, że zgodnie z art. 86 k.p.a. przeprowadzenie tego dowodu (z natury rzeczy posiłkowego) jest pozostawione uznaniu organu i było w tej sprawie zbędne. Organy ustaliły bowiem na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że skarżący zalegał w uiszczaniu czynszu za pełne dwa miesiące w okresie obowiązywania decyzji przyznającej dodatek, co potwierdził również sam skarżący w treści odwołania. Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może on odnieść skutek tylko wtedy, jeżeli strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy konkretnych czynności procesowych.
W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji, po otrzymaniu informacji o zaleganiu z opłatami czynszowymi, nie był zobligowany do wyjaśnienia przyczyny powstania zaległości. Z kolei w odwołaniu skarżący sam stwierdził, że nie uiszczał opłat czynszowych, co potwierdzało stanowisko organu pierwszej instancji, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wypłaty dodatku. W tej sytuacji niepowiadomienie skarżącego o przystąpieniu do wydania decyzji i możliwości wypowiedzenia się w sprawie, nie pozbawiło go w konkretnym przypadku możliwości przeprowadzenia czynności prawnej, która mogłaby diametralnie zmienić bieg sprawy, co należy mieć na uwadze przy ocenie naruszenia art. 10 k.p.a. Naruszenie to miało miejsce, nie miało jednak znaczenia dla wyniku sprawy.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.").
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący reprezentowany przez adwokata z urzędu, zaskarżając wyrok w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Nadto wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Pełnomocnik skarżącego wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości lub w części.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
- - prawa materialnego: art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż wstrzymanie wypłaty dodatku mieszkaniowego można oprzeć jedynie na informacji o zadłużeniu pozyskanej od zarządcy - P. sp. z o.o. w S. oraz głównego księgowego Urzędu Miasta - i stwierdzenie faktu nieopłacania na bieżąco należności za lokal z ograniczeniem postępowania wyjaśniającego wyłącznie do treści Kartoteki finansowej Miasta Słupsk;
- - przepisów postępowania: art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 8 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku do zarzutu naruszenia przez Sąd ogólnych reguł postępowania administracyjnego, które w świetle okoliczności ujawnionych w niniejszej sprawie winny mieć zastosowanie, z naciskiem na przesłankę dbałości o interes obywateli, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a co skutkowało w konsekwencji naruszeniem art. 151 p.p.s.a., gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy przemawiał za uwzględnieniem skargi w całości, czemu Sąd uchybił;
- - przepisów postępowania: art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z "art. 61 § 4" w zw. 10 § 1 i 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organy administracji podstawowej zasady postępowania administracyjnego w postaci umożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, chociażby w postaci zawiadomienia o zebraniu materiału w sprawie i możliwości zapoznania się z jego treścią, a które to naruszenie nie zostało sanowanie podczas postępowania przed organem drugiej instancji.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący odniósł się do powyższych zarzutów. W szczególności wskazał, że za niewystarczające dla dostatecznego wyjaśnienia okoliczności sprawy uznać należy oparcie rozstrzygnięcia w przedmiocie istnienia zaległości jedynie na informacji pozyskanej od zarządcy. Okoliczność bowiem zalegania z płatnościami na okres ponad dwóch miesięcy wynikać powinna z przeprowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego, które nie może jednakże ograniczać się wyłącznie do odnotowania informacji pochodzącej od podmiotu pobierającego należności za lokale mieszkalne o treści "dodatki mieszkaniowe do zawieszenia" - jak w piśmie z [...] stycznia 2018 r. Pozyskanie przez Urząd Miasta Słupsk Kartoteki finansowej uznać należy za niewystarczające dla oceny przesłanki "nieopłacania na bieżąco". Zadaniem organu przyznającego dodatek mieszkaniowy było zweryfikowanie informacji uzyskanych od zarządcy.
Strona skarżąca pozbawiona została możliwości ustosunkowania się zebranych materiałów w sprawie istnienia podstaw do wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego i przedłożenia niezbędnych dokumentów, jeszcze przed wydaniem decyzji. Uchybienie dyspozycji art. 10 k.p.a. uniemożliwiło stronie zajęcia stanowiska w sprawie i przedłożenia organowi niezbędnych wyjaśnień.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Zarządzeniem z 13 sierpnia 2021 r. Przewodniczący Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej, w związku z art. 15zzs4 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t.: Dz. U. z 2020, poz. 1842), zwrócił się do stron postępowania o udzielenie informacji czy wyrażają zgodę na rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym. W piśmie z 2 listopada 2021 r. skarżący wyraził zgodę na rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Natomiast organ nie udzielił odpowiedzi na korespondencję sądową.
Zarządzeniem z 7 lutego 2021 r. Przewodniczący Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej NSA, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 1 i 3 ww. ustawy z 2 marca 2020 r., skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym z uwagi na to, że przeprowadzenie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku nie jest możliwe (brak zgody wszystkich stron na przeprowadzenie rozprawy w trybie zdalnym).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Nie zachodzi także żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach uregulowanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Zasadniczo w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Jednak w niniejszej sprawie zarzuty te w sposób bezpośredni wiążą się z zarzutem naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez błędną wykładnię, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do istoty problemu, a mianowicie poprawności dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni art. 7 ust. 11 w związku z art. 8 ust 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i opartego na jej podstawie wniosku, że wobec informacji podmiotu wskazanego w art. 8 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych o zaleganiu przez skarżącego z opłatami za zajmowany lokal w wysokości obejmującej dwa pełne miesiące, organ administracji jest zobligowany do wydania decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego, a prowadzenie postępowania dowodowego obejmującego inne dowody niż informacja podmiotu, o którym mowa w art. 8 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, jest możliwa na wniosek zainteresowanej strony.
Zgodnie z art. 7 ust. 11 zd. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Dodatek mieszkaniowy wypłaca się zarządcy budynku albo innej osobie uprawnionej do pobierania należności za lokal mieszkalny (art. 8 ust. 1 cytowanej ustawy). Z przepisu art. 8 ust. 4 zd. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wynika zaś, że zarządca budynku albo inna osoba uprawniona do pobierania należności za lokal mieszkalny zawiadamia organ przyznający dodatek mieszkaniowy o wystąpieniu zaległości, o których mowa w art. 7 ust. 11, obejmujących pełne 2 miesiące, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia tych zaległości.
W niniejszej sprawie dopełniono obowiązku, o którym mowa powyżej. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych, pismem z [...] stycznia 2018 r. P. sp. z o.o. w S. poinformowało organ pierwszej instancji, że skarżący po wydaniu decyzji z [...] listopada 2017 r. o przyznaniu mu dodatku mieszkaniowego począwszy od dnia 1 grudnia 2017 r. nie regulował różnicy w zakresie opłat za najem lokalu.
Przepisy powyższe nie wyłączają rzecz jasna stosowania ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym w pierwszym rzędzie zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a. Stwierdzenie okoliczności wymaganych przepisem art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych następuje na podstawie przeprowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego, które nie musi ograniczać się wyłącznie do odnotowania informacji pochodzącej od podmiotu pobierającego należności za lokale mieszkalne "o wystąpieniu zaległości, o których mowa w art. 7 ust. 11, obejmujących pełne 2 miesiące".
Skarżący, będący stroną takiego postępowania, tak przed organem pierwszej instancji, jak i organem drugiej instancji, może zawnioskować lub przedłożyć dowody wskazujące, iż po dacie przyznania mu dodatku mieszkaniowego uiszczał na bieżąco należności za lokal. Mogą to być np. dowody zapłaty należności w postaci przelewów opłat na konto zarządcy lub wspólnoty. Skarżący z możliwości takiej nie skorzystał. Słusznie tym samym organy obu instancji oraz Sąd pierwszej instancji uznały, że nie było jakichkolwiek podstaw do uznania, że informacja zawarta we wskazanym wyżej piśmie jest nieprawdziwa.
Skarżący w złożonej skardze również nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o tym, że nie zalega z opłatami za zajmowany lokal. Z uwagi na brak inicjatywy dowodowej skarżącego oraz z uwagi na związany charakter decyzji w przedmiocie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego, nie było potrzeby przeprowadzania jakiegokolwiek dalszego postępowania dowodowego. Dodać także należy, iż twierdzenie skarżącego, iż Prezydent Miasta Słupska jest względem niego dłużnikiem z bliżej nieokreślonego tytułu prawnego nie może być uznane za równoznaczne z bieżącym regulowaniem należności za zajmowany lokal mieszkalny.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił wykładnię i zastosowanie przez organ przepisu art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, co czyni zarzut pierwszy nieuzasadnionym.
Za nietrafne uznać należy również zarzuty naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest całkowicie chybiony. Uzasadnienie sporządzone z uchybieniem zasad określonych w ww. przepisie może stanowić naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy m.in. w przypadku, jeżeli zawarta w nim ocena prawna miałaby pierwszoplanowe znaczenie dla wadliwego końcowego załatwienia sprawy. Skuteczną podstawę skargi kasacyjnej mogłyby stanowić choćby takie wady uzasadnienia naruszające przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jak brak uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, jak i przypadek, gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia.
Reasumując, przyjąć należy, że do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził tego rodzaju wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a jego sformułowania i wszystkie niezbędne elementy treści pozwoliły na ocenę w toku kontroli instancyjnej, jakie znaczenie norm prawnych wynikających m.in. z art. 7 k.p.a. przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku i co zatem stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. Odniesienie się do zarzutu naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. jest niemożliwe, gdyż artykuł ten składa się z dwóch paragrafów, a autor skargi kasacyjnej nie wskazał, który z nich miałby zostać naruszony, co czyni zarzut także w tym zakresie nieuzasadnionym.
Dodać także należy, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego (vide: wyrok NSA z 01.08.2012 r., sygn. akt II OSK 2012/11). Treść zaś drugiego zarzutu wskazuje, iż właśnie ten cel zamierza osiągnąć autor skargi kasacyjnej podnosząc zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z wyżej wskazanymi przepisami. Z powyższych względów zarzut ten nie mógł okazać się usprawiedliwiony.
Zarzut trzeci naruszenia przepisów postępowania: art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z "art. 61 § 4" w zw. 10 § 1 i 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organy administracji podstawowej zasady postępowania administracyjnego w postaci umożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, chociażby w postaci zawiadomienia o zebraniu materiału w sprawie i możliwości zapoznania się z jego treścią, a które to naruszenie nie zostało sanowanie podczas postępowania przed organem drugiej instancji, jest nieuzasadniony. Treść zarzutu wskazuje, iż autor skargi kasacyjnej naruszenia tych przepisów dopatruje się w naruszeniu zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wtedy, jeżeli strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest bowiem wykazanie, że takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i treść wydanej decyzji.
Skarżący natomiast nie wykazał, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych. Pełnomocnik skarżącego na rozprawie przed Sądem pierwszej instancji w dniu 6 września 2018 r sygnalizował jedynie abstrakcyjną potrzebę jego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W skardze kasacyjnej nie zostało także wykazane, aby ewentualne naruszenie przepisów art. 61 § 4 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. mogło mieć wpływ na treść zaskarżonej decyzji oraz wyroku Sądu pierwszej instancji. Zarzut w tak abstrakcyjnej postaci nie może być tym samym uznany za uzasadniony. Nie mógł także okazać się uzasadniony zarzut naruszenia przepisu art. 64 § 4, gdyż autor skargi kasacyjnej nie wskazał aktu prawnego, w którym zawarta jest ta jednostka redakcyjna, zaś nie prawnie dopuszczalne jest, aby Naczelny Sąd Administracyjny zastępował autor skargi kasacyjnej i precyzował skargę kasacyjną w tak istotnym zakresie jak określenie zarzutu.
W tym stanie rzeczy stwierdzając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art.184 p.p.s.a.
Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku pełnomocnika skarżącej ustanowionego z urzędu o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy wyjaśnić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o powyższym wniosku, gdyż stosownie do przepisów art. 250, art. 258 § 2 pkt 8 i § 3 oraz art. 259 i art. 260 p.p.s.a., orzekanie o przyznaniu ustanowionemu dla strony pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy następuje w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym.