Uzasadnienie
Zaskarżonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrokiem z 12 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 576/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach (dalej: "Sąd I instancji"), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi A.K. (dalej: "skarżący") na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach (dalej: "Komendant") z [...] maja 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop oraz niewykorzystany czas wolny, w pkt I. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji w częściach dotyczących odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w wysokości 17 552,70 złotych, a w pkt II. zasądził od Komendanta na rzecz skarżącego kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Mając na względzie argumenty i wnioski zawarte w skardze oraz wskazaną przez skarżącego wartość przedmiotu sporu, Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że skarżący zaskarżył decyzje dwóch instancji w części odmawiającej wypłaty wyrównania za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy skarżącemu przysługuje wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy na podstawie art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (brzmienie na datę wydania zaskarżonej decyzji, - tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.; dalej: "ustawa o Policji"). Podkreślone przez Sąd I instancji zostało, że skutkiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, jest przyjęcie, że art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustalał wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP, od dnia wejścia niekonstytucyjnej regulacji w życie, tj. od dnia 19 października 2001 r. Dokonując wykładni art. 115a ustawy o Policji w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej, w oparciu o które podjęta została zaskarżona decyzja, skład orzekający w sprawie doszedł do przekonania, że w tym przypadku wystąpiła wtórna niekonstytucyjność normy odkodowanej z obu tych przepisów.
Nie można zatem przyjąć, aby art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej stanowił przeszkodę do zastosowania w stanie faktycznym sprawy art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2020 r., nadanym ustawą nowelizującą.
Pismem z 23 września 2021 r. Komendant Wojewódzki, reprezentowany przez radcę prawnego, wywiódł skargę kasacyjną od przywołanego na wstępie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Na podstawie art. 174 pkt 1 orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących służb mundurowych nadzorowanych przez Ministra Właściwego do spraw Wewnętrznych, o zmianie ustawy o służbie więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1610) w zw. z art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.) poprzez błędną wykładnię normy prawnej dotyczącej zasad obliczania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy funkcjonariusza Policji i uznanie, iż w realiach sprawy wskazany przepis art. 9 ust. 1 wymienionej ustawy nie może stanowić przeszkody do zastosowania art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2020 r., a tym samym, iż brak jest podstaw do odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, w sytuacji w której wskazany przepis art. 9 ust. 1 ustawy, stanowi obowiązujące prawo i nie został wyeliminowane z obrotu prawnego w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzekającego o jego niezgodności z ustawą zasadniczą, co oznacza istnienie domniemania legalności wskazanych rozwiązań legislacyjnych z Konstytucją i obowiązek ich stosowania przez Sąd.
Na tych podstawach wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpoznania; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wniesiono o rozpatrzenie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
Pismem z 7 września 2021 r. skarżący, reprezentowany przez r.pr., wywiódł zażalenie na postanowienie o kosztach postępowania zawarte w punkcie II. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 12 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 576/21.
Skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz 231 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c z lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.), poprzez wadliwe przyjęcie, że skarżącemu należy się zwrot kosztów zastępstwa procesowego obliczonego według stawki określonej w § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c "w innej sprawie", podczas gdy skarżącemu należał się zwrot kosztów zastępstwa procesowego według stawek określonych w § 2 pkt.
- 5) rozporządzenia z uwagi na fakt, iż przedmiotem zaskarżenia była odmowa wypłaty konkretnej należności pieniężnej.
Ponadto, pismem z 12 października 2021 r. skarżący, reprezentowany przez r.pr., złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa sądowego za obie instancje według norm przepisanych. W piśmie złożono również oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do rozpoznania sprawy na rozprawie. Zdaniem skarżącego skarga kasacyjna nie spełnia wymogów formalnych dla jej rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie.
W świetle art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 powołanej ustawy prowadzi do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. W praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi jednak do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a., czego potwierdzeniem jest uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 podjęta w pełnym składzie. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2015 r., II GSK 2140/13, LEX nr 1682677), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2012 r., I FSK 1679/11, LEX nr 1218340). W niniejszej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej nie zostały w pełni prawidłowo sformułowane, lecz możliwe jest ich rozpoznanie na podstawie analizy argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach w zw. z art. 115a ustawy o Policji poprzez ich niezastosowanie przez Sąd I instancji i uznanie, że powyższe przepisy ustawy są niezgodne z Konstytucją RP, biorąc pod uwagę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, należy ocenić, w jakim zakresie wspomniany wyrok Trybunału Konstytucyjnego rzutuje na ocenę, czy art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej stanowił przeszkodę do zastosowania w stanie faktycznym sprawy art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2020 r., nadanym ustawą nowelizującą. Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się już w przedmiotowej kwestii (zob. zamiast wielu m.in. wyroki NSA: z 2.6.2023 r., sygn. akt III OSK 5130/21; z 14.6.2023 r., sygn. akt III OSK 4705/21; z 21.6.2023 r., sygn. akt III OSK 3486/21; z 6.9.2023 r., sygn. akt III OSK 6525/21). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w wskazanych wyżej orzeczeniach. Argumentacją tam zawartą Sąd kasacyjny posłuży się przy sporządzaniu przedmiotowego uzasadnienia.
Od dnia opublikowania ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego, czyli od 6 listopada 2018 r., część art. 115a ustawy o Policji (w brzmieniu uwzględniającym współczynnik ekwiwalentu pieniężnego w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym) została wyeliminowana z obrotu prawnego i nie może stanowić podstawy orzekania o wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. akt III OSK 2832/21, LEX nr 3146689). Oznacza to, że niekonstytucyjny przepis stracił moc obowiązującą i nie może być podstawą orzeczenia w procesie stosowania prawa niezależnie od tego, czy rozstrzygnięcie dotyczy stanu faktycznego sprzed ogłoszenia orzeczenia TK czy też zaistniałego po tej dacie. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż orzeczenie Trybunału o niezgodności z Konstytucją RP, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego typu postępowania.
W przypadku derogacji przepisu prawa z powodu jego niezgodności z wzorcem konstytucyjnym, sytuację jednostki normuje bezpośrednio art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. Celem ustawowej procedury, realizującej normę wyrażoną w przepisie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, musi być realne zagwarantowanie skutku w postaci uprawnienia do ponownego rozstrzygnięcia sprawy w nowym stanie prawnym, ustalonym orzeczeniem Trybunału. Swoboda ustawodawcy ukształtowania implementujących to uprawnienie przepisów jest w tym wypadku zawężona, a jej granice wyznacza okoliczność, że "wzruszalność" aktów stosowania prawa została przesądzona już na gruncie samej Konstytucji RP i nie można modyfikować momentu ani skutku czasowego derogacji trybunalskiej.
Jak trafnie wskazał Sąd I instancji, nie do zaakceptowania jest dokonana przez organy Policji literalna wykładnia art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, która uniemożliwia zastosowanie zgodnych z Konstytucją RP zasad obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wobec funkcjonariuszy, którzy - tak jak skarżący - zostali zwolnieni ze służby przed 6 listopada 2018 r., zaś wnioski o wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego złożyli po ww. dacie.
Skład orzekający w przedmiotowej sprawie aprobuje prokonstytucyjną wykładnię art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach w związku z art. 115a ustawy o Policji, za którą opowiedział się w szczególności jej autor, tj. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej (zob. stanowisko Sejmu RP z 9 czerwca 2022 r. nr BAS-WAK-842/21), a wielokrotnie dokonywaną przez sądy administracyjne w sprawach wszczętych przez funkcjonariuszy Policji w zakresie wypłaty wyrównania należnego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Należy zatem uznać, że ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed 6 listopada 2018 r. Odwołanie się przez ustawodawcę do zasad, a nie do niekonstytucyjnego przelicznika w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym nie może być interpretowane jako powtórzenie niekonstytucyjnych przepisów ustawy o Policji, wbrew wyrokowi Trybunału i nakazanie stosowania do obliczania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop z okresu przed 6 listopada 2018 r. (czyli sprzed daty publikacji orzeczenia TK) uregulowań, które utraciły moc w wyniku ww. wyroku.
W doktrynie wskazuje się, że stwierdzenie niekonstytucyjności danego przepisu zamyka drogę do stosowania normy po dacie jej derogowania z powodu niekonstytucyjności. Orzeczenie Trybunału w kwestii niekonstytucyjności przesądza bowiem o konieczności zastosowania in concreto tzw. supernormy intertemporalnej, która wyłącza stosowanie "zwykłych" norm intertemporalnych i decyduje o stosowaniu w orzeczeniu zapadającym po wyroku TK prawa ukształtowanego tym wyrokiem. W przypadku tej ostatniej stosuje się "normalny" reżim intertemporalny, podczas gdy przy derogacji pierwszego typu stosować go nie wolno (por. K. Gonera, E. Łętowska, Wieloaspektowość następstw stwierdzania niekonstytucyjności, "Państwo i Prawo" 2008 r. nr 5, s. 23-37). Derogacja trybunalska, znajdująca swoje umocowane w Konstytucji RP, wyłącza ogólny reżim intertemporalny obejmujący zmiany przepisów dokonywane przez prawodawcę. Do jej przełamania nie wystarczy zwykła regulacja ustawowa, jaką w tym przypadku potencjalnie mógłby stanowić art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach. Oznacza to, że racjonalny ustawodawca, tworząc przepisy przejściowe, powinien je konstruować w taki sposób, aby uwzględniać skutki wyroku Trybunału.
Zasady, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, wymagają uwzględnienia przy wykładni art. 115a ustawy o Policji wyroku Trybunału z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, na co wielokrotnie już zwracały uwagę wojewódzkie sądy administracyjne oraz NSA, a także projektodawca w uzasadnieniu projektu ustawy o szczególnych rozwiązaniach, wskazując, iż projekt przewiduje wprowadzenie rozwiązań prawnych mających na celu wdrożenie ww. wyroku TK. Skoro orzeczenie Trybunału usunęło z systemu prawnego niekonstytucyjne brzmienie art. 115a ustawy o policji w zakresie współczynnika 1/30, to posłużenie się przez ustawodawcę w art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach sformułowaniem "na zasadach wynikających z przepisów ustawy" oznacza, że należy stosować art. 115a ustawy o policji w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, jednak z wyłączeniem tej jego części (dotyczącej współczynnika ekwiwalentu w wysokości 1/30), która została uznana za sprzeczną z przepisami ustawy zasadniczej i którą należy wypełnić treścią wyroku TK.
Z tej też przyczyny, na mocy art. 190 Konstytucji, nie tylko sądy, ale również organy administracji publicznej, powinny dokonywać wykładni art. 115a ustawy o Policji w związku z art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach zgodnie z ustawą zasadniczą.
Reasumując, uznać należy, że wysokość ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed 6 listopada 2018 r., co implikuje obowiązek obliczenia go według zasad podanych w tej ustawie w brzmieniu ukształtowanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. Świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest zatem wynagrodzenie za 1 dzień roboczy, przy czym należy mieć na uwadze, iż przepis art. 115a ustawy o Policji odwołuje się do ostatniego uposażenia należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, bez odniesienia do jakiegokolwiek okresu rozliczeniowego służby.
W konsekwencji liczbę dni urlopu przysługującego skarżącemu za okres przed 6 listopada 2018 r. należy pomnożyć przez wysokość wynagrodzenia przysługującego mu za 1 dzień roboczy na dzień zwolnienia ze służby. Prawidłowym w tej sytuacji będzie posłużenie się aktualnie obowiązującym współczynnikiem ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wynoszącym 1/21, albowiem przyjęta przez ustawodawcę wartość średnia, jako odwołująca się do zasad, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, została uznana za ekwiwalentną względem 1 dnia urlopu wypoczynkowego i w pełni realizuje zasadę sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP). Po ustaleniu wysokości przysługującego skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop według podanych powyżej zasad należy określi różnicę pomiędzy kwotą wymaganą a już wypłaconą.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku.
Rozpatrując zażalenie na postanowienie o kosztach postępowania zawarte w punkcie II. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 12 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 576/21 Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że Sąd I instancji prawidłowo zasądził od Komendanta na rzecz skarżącego kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, a tym samym zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Istota sporu w tym zakresie sprowadza się do ustalenia, czy decyzja odmawiająca wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop jest decyzją, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, czy też decyzją, która nie ma charakteru pieniężnego. Powołana okoliczność determinuje bowiem podstawę obliczenia stawki za czynności radcy prawnego, która składa się na koszty postępowania zasądzone w sprawie. Sąd I instancji zasądził koszty zastępstwa procesowego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.), podczas gdy zdaniem pełnomocnika przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest należność pieniężna i stawka powinna zostać obliczona na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzja o odmowie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop nie jest decyzją, która dotyczy należności pieniężnych. Decyzja ta nie rozstrzyga o wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, lecz rozstrzyga (ocenia, ustala), czy policjantowi za niewykorzystany urlop, przysługuje bądź nie przysługuje uprawnienie do otrzymania wyrównania ekwiwalentu pieniężnego. Zatem zaskarżona decyzja dotyczy zasad (warunków), co do przysługiwania należności pieniężnych za okres niewykorzystanego urlopu (por. post. NSA z 7.10.2021 r., sygn. akt III OZ 784/21). Należność pieniężna nie stanowi przedmiotu decyzji o odmowie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, ale stanowi przedmiot czynności materialno-technicznej jego wypłacenia. Zaskarżenie do sądu administracyjnego dopiero tej czynności materialno-technicznej dawałoby podstawę do zastosowania w sprawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych (zob. wyrok NSA z 15.11.2023 r., III OSK 6633/21).
Ujęcie kwot w decyzji Komendanta Wojewódzkiego z [...] maja 2021 r., nr [...] kwot wynika jedynie ze sposobu sformułowania wniosku skarżącego, który żądał wypłaty określonej sumy pieniężnej, na którą składała się wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop oraz wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na gruncie spraw, których przedmiotem jest odmowa wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop zdecydowanie dominuje przyjęte w niniejszej sprawie stanowisko odnośnie podstawy zasądzania zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (zob. post. NSA: z 11.01.2024 r., III OSK 5103/21; z 9.01.2024 r., III OZ 997/21; z 19.12.2023 r. III OSK 5400/21; z 12.12.2023 r., III OSK 5171/21; z 5.12.2023 r., III OSK 5439/21; z 28.11.2023 r., III OSK 5670/21 czy wyroki NSA: z 17.01.2024 r., III OSK 5488/21; z 10.01.2024 r., III OSK 6739/21; z 16.11.2023 r., III OSK 5646; z 10.11.2023 r., III OSK 5201/21).
O kosztach postępowania kasacyjnego, obejmujących wynagrodzenie dla pełnomocnika skarżącego z tytułu sporządzenia i wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 179 p.p.s.a. orzeczono w pkt III. sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych.