Uzasadnienie
Wyrokiem z 14 lipca 2021 r., II SA/Bd 1201/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.F. (dalej: skarżący) na czynność Wójta Gminy [...] (dalej: Wójt) z 29 października 2020 r., nr GZO.438.1.2020, w przedmiocie zapewnienia transportu do placówki oświatowej stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności oraz zasądził od Wójta na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu wyroku, Sąd I instancji wskazał, że wnioskiem z 1 października 2020 r. (dalej: wniosek) skarżący zwrócił się o zwrot kosztów przejazdu ucznia niepełnosprawnego G.F. (syna) do szkoły lub ośrodka prywatnym samochodem za okres od 1 do 31 października 2020 r., załączając do wniosku m.in. zaświadczanie, że syn jest uczestnikiem zajęć Ośrodka Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczego w Gminie K. (dalej: Ośrodek REW). Pismem z 29 października 2020 r. Wójt odmówił zorganizowania transportu syna skarżącego do tego Ośrodka, wskazując, że najbliższą, w rozumieniu art. 39 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2020 r., poz. 910; dalej: p.o.), jednostką oświaty mogącą w pełni zrealizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego jest Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy w T. (dalej: Ośrodek SW).
Sąd I instancji uznał, że w warunkach niniejszej sprawy, doszło do nieuzasadnionej zmiany przedmiotu sprawy, o ile bowiem obowiązek z art. 39 ust. 4 p.o. realizuje się alternatywnie poprzez zorganizowanie dowozu przez gminę albo zwrot kosztów dowozu organizowanego przez rodziców, to w gestii rodzica (wnioskodawcy) pozostaje, którą formę przybrać ma realizacja obowiązku gminy względem jego dziecka. Rozstrzygając o zasadności wniosku organ dowolnie przyjął, że skarżący ubiegał się o zorganizowanie transportu syna do placówki oświatowej przez gminę. Skoro skarżący ubiegał się o zwrot kosztów przewozu niepełnosprawnego syna, to wniosek powinien być rozpoznany albo poprzez zawarcie umowy, o której mowa w art. 39a ust. 3 p.o. (rozstrzygnięcie sprawy w drodze dwustronnej czynności cywilnoprawnej) albo poprzez odmowę zwrotu kosztów przewozu dziecka jako zaskarżalną do sądu administracyjnego czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W konsekwencji, Sąd uznał, że już z tego powodu kontrolowaną czynność uznać należy za bezskuteczną.
W dalszej kolejności, Sąd zauważył, że zasadniczą oś sporu pomiędzy skarżącym a Wójtem stanowi wykładnia przepisu art. 39 ust. 4 p.o. i prawidłowość zastosowania przez organ dyspozycji pkt 1 tej normy prawnej związanej z pojęciem szkoły "najbliższej", podczas gdy zdaniem skarżącego, uwzględniając stwierdzony rodzaj niepełnosprawności sprzężonej dziecka, zastosowanie powinien znaleźć przepis art. 39 ust. 4 pkt 2 p.o.
Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko skarżącego. Wskazał jednak, że nawet zakładając hipotetycznie prawidłowość rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o przepis art. 39 ust. 4 pkt 1 p.o., należałoby uznać, że Wójt przedwcześnie przyjął, że szkołą "najbliższą" w rozumieniu tego przepisu jest Ośrodek SW. Nastąpiło to bowiem w sposób nieuwzględniający indywidualnych uwarunkowań towarzyszących niepełnosprawnemu dziecku, bez wystarczającego ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie koniecznym dla rozstrzygnięcia tego, czy Ośrodek SW spełnia wymogi "najbliższej" szkoły w rozumieniu tego przepisu. Informacja Dyrektora tego Ośrodka z 15 października 2020 r. - ze względu na całkowicie ogólny charakter - nie mogła stanowić podstawy do wykazania, że placówka ta jest w stanie zrealizować wszystkie zalecenia zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego syna skarżącego.
Uzasadniając stanowisko co do zasadności zastosowania w niniejszej sprawie art. 39 ust. 4 pkt 2 p.o. Sąd wskazał, że poza sporem jest to, że syn skarżącego należy do grupy osób, o których mowa w tym przepisie, tzn. dysponuje orzeczeniem o niepełnosprawności sprzężonej, z których jedna jest niepełnosprawnością intelektualną i to w stopniu znacznym. Mając to na uwadze przyjął, że wykładnia funkcjonalna i systemowa tego przepisu pozwala na odstąpienie w okolicznościach niniejszej sprawy od wyłącznie literalnej jego wykładni i uznanie, że w sytuacji gdy w ośrodku szkolno-wychowawczym prowadzone są zajęcia rewalidacyjne, a orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego syna skarżącego stwierdza potrzebę jego udziału w zajęciach tego typu, co wpłynie na dalszą stymulację rozwoju, ułatwi prawidłowe funkcjonowanie w grupie i zwiększy zaradność życiową i społeczną, nie ma racjonalnych podstaw, aby pozbawić go uprawnienia płynącego z normy zawartej w art. 39 ust. 4 pkt 2 p.o.
W konsekwencji, w świetle znajdujących się w aktach sprawy dokumentów zgromadzonych przed dokonaniem zaskarżonej czynności, Sąd uznał za nieuprawnioną interpretację Wójta, że obowiązek gminy może być realizowany tylko w zakresie transportu do ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego, ewentualnie najbliższego geograficznie specjalnego ośrodka szkolno-wychowawczego. Stwierdził, że Wójt nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania, aby ustalić status placówki wskazanej przez skarżącego, czyli Ośrodka REW - czy spełnia on wymogi specjalnego ośrodka szkolno-wychowawczego lub być może ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego.
W związku z powyższym Sąd uznał, że czynność Wójta z 29 października 2020 r. naruszyła prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej bezskuteczności, gdyż została oparta na błędnej interpretacji wniosku skarżącego, podjęta przedwcześnie bez koniecznych ustaleń faktycznych oraz oparta na błędnej wykładni art. 39 ust. 4 pkt 1 i 2 p.o., co uniemożliwiło skorzystanie przez skarżącego z uprawnienia określonego w punkcie 2 tego przepisu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Wójt. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zarzucił Sądowi I instancji:
1/ naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 39 ust. 4 pkt 1 p.o. przez błędną jego wykładnię (mylne zrozumienie ich znaczenia) i uznanie, że wynikający z tego przepisu obowiązek organizacji przez gminę dowozu dziecka niepełnosprawnego do placówki oświatowej dotyczy placówki "najbliższej", rozumianej jako placówka, która jest "właściwa dla zapewnienia opieki stosownej do stopnia i rodzaju niepełnosprawności konkretnego dziecka", a Wójt powinien dokonać oceny "w sposób szczególnie wnikliwy", czy Ośrodek SW jest w tym kontekście właściwy. Tymczasem zgodnie z ustaloną linią orzeczniczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, obowiązujące regulacje normatywne nie nakładają na gminę obowiązku zapewnienia bezpłatnego transportu do placówki wskazanej przez rodziców, gdy są inne, bliższe placówki, zapewniające odpowiedni dla potrzeb dziecka poziom edukacji i opieki oraz że do obowiązków gminy nie należy szczegółowe wyjaśnianie sposobu realizacji przez poszczególne placówki zalecanych zajęć,
- b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art 39 ust. 4 pkt 2 p.o. przez błędną jego wykładnię (mylne zrozumienie ich znaczenia) i uznanie, że Wójt powinien przy rozpatrywaniu wniosku skarżącego abstrahować od treści orzeczenia Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w T. z 16 września 2020 r. o potrzebie kształcenia specjalnego, które nie wymienia ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego jako placówki, do której powinien uczęszczać syn skarżącego, 2/ naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez Wójta przepisów o prowadzeniu postępowania administracyjnego oraz przepisów p.o., skutkujące stwierdzeniem bezskuteczności zaskarżonej czynności, a to w następstwie uznania, że Wójt odmówił zorganizowania dowozu syna skarżącego do Ośrodek REW w sytuacji, gdy skarżący wniósł o zwrot kosztów przejazdu do tego Ośrodka oraz uznania pisma dyrektora Ośrodka SW za niewystarczające dla wyjaśnienia, czy placówka ta zapewnia w pełni wszystkie wytyczne zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. Podniesiono, że kwestia sposobu wypełnienia obowiązku gminy była przedmiotem wielokrotnych rozmów i ustaleń pomiędzy pracownikami urzędu gminy, a rodzicami ucznia. Od momentu złożenia wniosku, ustalenia odnośnie oczekiwanego przez skarżącego sposobu wykonania tego obowiązku wielokrotnie zmieniały się i w chwili rozpatrywania wniosku oczekiwanie owo dotyczyło zorganizowania dowozu do Ośrodka REW. Potwierdzeniem tego jest załączona "Skarga" z 5 listopada 2020 r. na kierownika Gminnego Zespołu Oświatowego, z której wynika, że skarżący oczekiwał zorganizowania przez gminę dowozu syna, a także skarga do Sądu I instancji, w której wskazał, że kwestionuje rozstrzygnięcie Wójta, gdyż dowóz syna odbywał się będzie w konkretnych godzinach ustalonych przez gminę, a w sytuacji, gdyby chodziło o sfinansowanie dowozu zapewnianego przez rodzica, godzina dowiezienia ucznia do placówki nie miałaby żadnego znaczenia.
W oparciu o przytoczone podstawy kasacyjne, Wójt wniósł o "uchylenie wspomnianego wyroku lub zmianę tego orzeczenia poprzez oddalenie skargi".
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, skarżący, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. W świetle art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podstawy kasacyjne, na których oparta została skarga w niniejszej sprawie, uznać należy za nieusprawiedliwione.
W pierwszej kolejności za bezskuteczny uznać należy zarzut naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez Wójta przepisów o prowadzeniu postępowania administracyjnego oraz przepisów p.o. Tak postawiony zarzut - z uwagi na błędne sformułowanie - wymyka się spod oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego bowiem nie został powiązany z zarzutami naruszenia wskazanych konkretnie przepisów postępowania oraz przepisów p.o. Normy z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. są natomiast normami o charakterze wynikowym i określają wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji, dlatego też skuteczne ich zakwestionowanie w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga powiązania tego rodzaju norm z zarzutami naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł Sąd I instancji, wydając wyrok o określonej treści.
W ramach tej podstawy kasacyjnej Wójt takich konkretnych przepisów nie wskazał, dlatego też nie można uznać, że poważył skutecznie ocenę Sądu dotyczącą żądania skarżącego zgłoszonego w niniejszej sprawie oraz pisma dyrektora Ośrodka SW w zakresie zupełności informacji co do spełnienia wytycznych zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego.
W tej sytuacji na marginesie zauważyć należy jedynie, że Sąd I instancji słusznie wskazał, że obowiązek gminy z art. 39 ust. 4 p.o. realizuje się alternatywnie poprzez zorganizowanie dowozu przez gminę albo zwrot kosztów dowozu organizowanego przez rodziców, przy czym to od woli rodzica zależy, jaką formę ma przybrać realizacja tego obowiązku. Treść żądania wpływa zatem w sposób decydujący na formę jego rozpoznania. W warunkach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości to, że we wniosku z 1 października 2020 r. skarżący wystąpił o zwrot kosztów przejazdu syna - ucznia niepełnosprawnego prywatnym samochodem do Ośrodka REW. Słuszne jest zatem stwierdzenie Sądu I instancji, że przy tak sformułowanym żądaniu wniosek skarżącego powinien być rozpoznany albo poprzez zawarcie umowy, o której mowa w art. 39a ust. 3 p.o. albo poprzez odmowę zwrotu kosztów przewozu dziecka.
W skardze kasacyjnej Wójt podniósł, że kwestia sposobu wypełnienia obowiązku gminy z art. 39 ust. 4 p.o. była przedmiotem wielokrotnych rozmów i ustaleń pomiędzy pracownikami urzędu gminy, a rodzicami ucznia oraz, że ustalenia odnośnie oczekiwanego przez skarżącego sposobu wykonania tego obowiązku wielokrotnie zmieniały się i w chwili rozpatrywania wniosku wolą skarżącego było zorganizowanie dowozu syna do Ośrodka REW. Potwierdzeniem tego jest natomiast skarga z 5 listopada 2020 r. na kierownika Gminnego Zespołu Oświatowego oraz skarga do Sądu I instancji. Mając to na uwadze stwierdzić należy, że treść żądania powinna wynikać w sposób oczywisty ze zgromadzonych w aktach sprawy pism wnioskodawcy i protokołów, jeżeli żądanie było zgłaszane lub modyfikowane ustnie przez wnioskodawcę. Potwierdzenia treści żądania nie należy poszukiwać w pismach złożonych po jego rozpoznaniu i nie stanowiących elementu materiału dowodowego sprawy.
To treść żądania złożonego w konkretnej sprawie decyduje bowiem o formie jej rozstrzygnięcia. Wszelkie rozbieżności w zakresie zgodności przedmiotu żądania z przedmiotem rozstrzygnięcia powinny natomiast znajdować uzasadnienie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.
W dalszej kolejności za nieusprawiedliwioną uznać należy podstawę kasacyjną opartą na zarzucie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art 39 ust. 4 pkt 1 i 2 p.o. Zgodnie z art. 39 ust. 4 p.o., obowiązkiem gminy jest: 1) zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 127, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej, a uczniom z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym - także do najbliższej szkoły ponadpodstawowej, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym uczeń kończy 21. rok życia;
2) zapewnienie dzieciom i młodzieży, o których mowa w art. 36 ust. 17, a także dzieciom i młodzieży z niepełnosprawnościami sprzężonymi, z których jedną z niepełnosprawności jest niepełnosprawność intelektualna, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym kończą: a) 24 rok życia - w przypadku uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi, z których jedną z niepełnosprawności jest niepełnosprawność intelektualna, b) 25 rok życia - w przypadku uczestników zajęć rewalidacyjno-wychowawczych.
Odnosząc się ścisłe do zarzutów podniesionych w ramach tej podstawy kasacyjnej, stwierdzić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podziela zaprezentowaną przez Sąd I instancji wykładnię art 39 ust. 4 pkt 1 p.o. w zakresie zwrotu "najbliższa szkoła". Nie może bowiem budzić wątpliwości to, że wolą ustawodawcy było zapewnienie niepełnosprawnym uczniom bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do szkoły - nie tylko najbliższej z punktu widzenia odległości, ale i najbliższej z punktu widzenia warunków, jakie zapewnia, a jakie odpowiadają konkretnym potrzebom niepełnosprawnych uczniów. W przeciwnym razie realizacja konstytucyjnego prawa do nauki w przypadku dzieci niepełnosprawnych byłaby jedynie iluzoryczna.
Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, posiłkując się w tym zakresie orzecznictwem Naczelnego Sąd Administracyjny, zgodnie z ukształtowaną już wykładnią systemową i celowościową sformułowania "najbliższa szkoła", na przedmiotową "bliskość" składa się zarówno element położenia geograficznego (odległość szkoły od miejsca zamieszkania), jak i element dysponowania przez daną placówkę oświatową warunkami umożliwiającymi kształcenie dzieci z konkretnym rodzajem niepełnosprawności. W konsekwencji wykładni tego zwrotu należy dokonywać indywidualnie dla każdego konkretnego przypadku z uwzględnieniem treści orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego dziecka. Każdy niepełnosprawny uczeń powinien mieć bowiem zapewniony dostęp do szkoły mającej warunki odpowiednie dla kształcenia uwzględniającego rodzaj jego niepełnosprawności. Słuszne jest zatem uznanie Sądu I instancji, że w sytuacji gdy rodzice ucznia wskazują określoną szkołę, warunkiem skuteczności odmowy zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki lub zwrotu kosztów jego przewozu do tej szkoły jest nie tylko wskazanie przez gminę szkoły (ośrodka) bliższych - odległościowo - niż wnioskowana przez rodziców, ale i wykazanie, że szkoła ta (ośrodek) są właściwe dla zapewnienia opieki stosownej do stopnia i rodzaju niepełnosprawności tego konkretnego ucznia.
W świetle powyższego, słuszne jest również uznanie Sądu, że w warunkach niniejszej sprawy wymagane było niebudzące wątpliwości wykazanie przez Wójta, że Ośrodek SW spełnia te warunki. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art 39 ust. 4 pkt 1 p.o. uznać należy zatem za nieskuteczny.
Za nietrafiony uznać należy również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art 39 ust. 4 pkt 2 p.o. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym przy wykładni art. 39 ust. 4 pkt 2 p.o. nie można ograniczać się do wykładni językowej, zawężając obowiązek bezpłatnego transportu jedynie do ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego. Sąd I instancji słusznie wskazał, że celem art. 39 ust. 4 p.o. jest pomoc rodzinom wychowującym uczniów niepełnosprawnych w wieku do 21 roku życia oraz wychowującym młodzież i dzieci niepełnosprawne w stopniu głębokim, a także dzieciom i młodzieży z niepełnosprawnościami sprzężonymi - nawet do 25 roku życia - i ułatwienie realizacji przez takie osoby obowiązku nauki, który zwłaszcza w przypadku osób dotkniętych niepełnosprawnościami kwalifikowanymi jest znacznie trudniejszy, wymaga zdecydowanie większych różnorodnych działań i środków i trwa dłużej niż w przypadku osób dotkniętych lżejszą niepełnosprawnością.
Sąd I instancji słusznie uznał również, że w sytuacji, gdy w ośrodku szkolno-wychowawczym prowadzone są zajęcia rewalidacyjne, a orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego ucznia stwierdza potrzebę jego udziału w tego rodzaju zajęciach, nie ma racjonalnych podstaw, aby pozbawić takiego ucznia uprawnienia płynącego z normy zawartej w art. 39 ust. 4 pkt 2 p.o. Kontynuowanie nauki w ośrodku zapewniającym najkorzystniejszą formę kształcenia specjalnego przy wykorzystaniu zajęć rewalidacyjnych uznać należy bowiem za objęte dyspozycją art. 39 ust. 4 pkt 2 p.o. W tym kontekście Sąd I instancji uznał, że w świetle zaprezentowanej obszernie wykładni historycznej, funkcjonalnej i systemowej tego przepisu uzasadnione jest w okolicznościach rozpoznawanej sprawy odstąpienie od literalnej wykładni art. 39 ust. 4 pkt 2 p.o. i objęcie skarżącego (jako rodzica ucznia z niepełnosprawnością sprzężoną, z których jedną stanowi niepełnosprawność intelektualna) uprawnieniem wynikającym z tego przepisu.
Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej stanowisko to nie abstrahowało od treści orzeczenia Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w T. z 16 września 2020 r. o potrzebie kształcenia specjalnego. Z orzeczenia tego wynikało bowiem, że w przypadku syna skarżącego wskazane jest realizowanie nauki w formie kształcenia specjalnego, a najkorzystniejszym miejscem dla jego kształcenia byłby specjalny ośrodek szkolno-wychowawczy, ale również zalecono w nim objęcie syna zajęciami rewalidacyjnymi, zajęciami rehabilitacyjnymi, prowadzenie terapii logopedycznej, zajęć integracji sensorycznej. Z powyższego wynika zatem, że w przypadku syna skarżącego art. 39 ust. 4 pkt 2 p.o. mógł mieć zastosowanie.
Nie budzi wątpliwości to, że każda konkretna sprawa wymaga indywidulanego podejścia, a właściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego jest możliwe dopiero po wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. W warunkach niniejszej sprawy wyjaśnienie tych okoliczności w zakresie wskazanym przez Sąd I instancji pozwoli zatem na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia - w zgodzie z zaprezentowaną przez ten Sąd wykładnią przepisów prawa materialnego.
W żadnym przypadku, o tym że zaskarżony wyrok jest błędny nie może przekonywać to, że w innych sprawach o zbliżonym stanie faktycznym Sąd I instancji wydawał odmienne orzeczenia. Podkreślić należy, że przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego jest tylko przedmiotowa sprawa, której prawidłowość rozstrzygnięcia nie budzi najmniejszych wątpliwości.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto w myśl art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.
Skarga ta podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.