Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 września 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 360/18 po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. P. na decyzję Prokuratora Generalnego z [...] grudnia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą z [...] listopada 2017 r. (pkt 1) oraz zasądził od Prokuratora Generalnego na rzecz G. P. kwotę 200 zł złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2).
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z [...] grudnia 2011 r. G. P. zwróciła się do Wydziału Informacji Biura Ministra Sprawiedliwości o udostępnienie jej informacji publicznej, w zakresie "ewentualnie posiadanego przeze nią podsłuchu i jego czasookresu", podając, że jest sędzią w stanie spoczynku. Wniosek został następnie sprecyzowany pismem z 23 stycznia 2012 r., w którym wnioskodawczyni podała, że wnosi o udostępnienie informacji co do ewentualnego posiadania przez nią podsłuchu, ewentualnego objęcia ją inwigilacją, w rozumieniu szerokim czynnościami operacyjnymi w okresie od 1980 r. do chwili obecnej.
Ministerstwo Sprawiedliwości przekazało ww. wniosek zgodnie z właściwością Dyrektorowi Biura Prokuratora Generalnego, z uwagi na fakt, że Ministerstwo Sprawiedliwości nie dysponuje żądanymi przez wnioskodawczynię informacjami.
Następnie pismem z 21 lutego 2021 r. Dyrektor Biura Prokuratora Generalnego poinformował wnioskodawczynię, iż udzielenie informacji pozytywnej, jak i negatywnej nie jest możliwe w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 5 ust. 1 i art. 1 ust. 2 tej ustawy.
Na skutek skargi G. P. na bezczynność Prokuratora Generalnego w załatwieniu wniosku, WSA w Warszawie wyrokiem z 21 stycznia 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 418/12 oddalił skargę. Wyrok ten został następnie uchylony wyrokiem NSA z 30 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1413/13. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku uznał, że zgłoszone przez skarżącą żądanie dotyczy udostępnienia informacji publicznej.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy WSA w Warszawie wyrokiem z 12 czerwca 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 254/14 zobowiązał Prokuratora Generalnego do rozpatrzenia wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Pismem z [...] września 2014 r. Prokurator Generalny poinformował wnioskodawczynię, że wszelkie dokumenty dotyczące działalności organów bezpieczeństwa państwa za okres od 22 lipca 1944 r. do 31 lipca 1990 r. znajdują się w zasobach archiwalnych Instytutu Pamięci Narodowej - Głównej Komisji Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu i jej oddziałach terenowych. Do udostępnienia tych dokumentów stosuje się przepisy ustawy z 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2014 r., poz. 1075).
Natomiast w zakresie ewentualnego stosowania kontroli i utrwalania rozmów po wszczęciu postępowania karnego, tj. tzw. podsłuchu procesowego, mają zastosowanie reguły przewidziane w Kodeksie postępowania karnego, gdyż przepisy tej ustawy stanowią lex specialis w stosunku do powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dostęp zaś do dokumentów znajdujących się w aktach postępowania karnego jest możliwy w trybie art. 156 k.p.k.
Jednocześnie decyzją z [...] września 2014 r., nr [...], Prokurator Generalny odmówił udostępnienia informacji publicznej w pozostałym zakresie, tj. udostępnienia informacji dotyczącej stosowania względem wnioskodawczyni czynności operacyjno-rozpoznawczych w okresie od 1 sierpnia 1990 r. do [...] września 2014 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że czynności te, w tym kontrola operacyjna, są niejawne z mocy ustawy, co wynika z przepisów ustaw regulujących zasady działania poszczególnych służb, którym przyznano uprawnienia stosowania tych czynności. Na skutek wniosku G. P. o ponowne rozpoznanie sprawy, decyzją z [...] grudnia 2014 r., nr [...], Prokurator Generalny utrzymał w mocy powyższą decyzję.
W ocenie organu każda informacja, która dotyczy czynności operacyjno-rozpoznawczych jest niejawna, w tym również informacja o realizacji wobec określonej osoby czynności operacyjno-rozpoznawczych (informacja pozytywna), jak też zaprzeczającej ich realizacji (informacja negatywna).
Skargę na powyższą decyzję wniosła G. P. WSA w Warszawie wyrokiem z 3 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 140/15 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję poprzedzającą z [...] września 2014 r. Z uzasadnienia powołanego wyroku wynika, że organ nie przedstawił wystarczających argumentów i dowodów uzasadniających odmowę udostępnienia żądanych informacji, a powołanie się na ochronę informacji niejawnych bez wykazania, że żądane informacje rzeczywiście taki charakter mają, nie uzasadnia odmowy udostępnienia skarżącej żądanych informacji i wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem tego Sądu organ rozpatrując sprawę skarżącej nie wyjaśnił w sposób wystarczający stanu faktycznego i odmówił udostępnienia informacji publicznej, bez wykazania, czy w sprawie będzie miał zastosowanie art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej czym naruszył art. 7, art. 77 i art. 107 K.p.a.
Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2718/15 oddalił skargi kasacyjne Prokuratora Generalnego i G. P. od ww. wyroku.
Ponownie rozpoznając sprawę Prokurator Generalny decyzją z [...] listopada 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1330) zwanej dalej "u.d.i.p." oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), zwanej dalej "k.p.a.", odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej. Następnie po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z [...] grudnia 2017 r., nr [...], organ uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił udostępnienia informacji w zakresie dotyczącym stosowania względem G. P. czynności operacyjno – rozpoznawczych, w tym kontroli operacyjnej, w okresie od 2006 r. do dnia rozpoznania sprawy.
G. P. wniosła do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego i procesowego, przez niedostateczne i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz brak dokładnego i wyczerpującego rozpatrzenia sprawy.
Wskazanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie uwzględnił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ ponownie rozpoznając sprawę nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący stanu faktycznego i odmówił udostępnienia informacji publicznej, bez wykazania, czy w sprawie będzie miał zastosowanie art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto organ w uzasadnieniu decyzji w ogóle nie wskazał na podstawie jakich dowodów wydał zaskarżoną decyzję. Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skargę kasacyjną złożył Prokurator Generalny, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- 1. a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez nieuprawnione przyjęcie, że organ, ponownie rozpoznając wniosek, nie zastosował się w żadnym zakresie do przesłanek wynikających z treści art. 153 i 170 p.p.s.a., a tym samym nie wykonał wszystkich wskazań wyroku z 3 czerwca 2015 r., co w konsekwencji skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, podczas gdy z treści zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej wynika, że organ wskazane obowiązki w całości wykonał,
- b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez bezzasadne przyjęcie, że organ nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, zaniechał przeprowadzenia czynności procesowych oraz że uzasadnienie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej nie odpowiada treści art. 107 § 3 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do zastosowania środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.,
- c) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez brak wyjaśnienia w zaskarżonym wyroku podstawy prawnej przyjęcia, że decyzja organu naruszała prawo materialne, a także niewykazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (z naruszeniem obowiązku określonego w art. 141 § 4 p.p.s.a.), jakie przepisy prawa materialnego i w jakim zakresie zostały przez organ naruszone, co uniemożliwia organowi podjęcie działań w dalszym toku postępowania,
- d) art 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez niewskazanie, w jakim konkretnie zakresie Sąd pierwszej instancji upatruje braków materiału dowodowego, jakich dowodów w tej sprawie - zdaniem Sądu - organ nie uwzględnił, przemilczał i nie rozpatrzył, jak również jakich czynności procesowych nie przeprowadził, choć powinien był ich dokonać, a także przez brak konkretnego i niebudzącego wątpliwości wskazania co do dalszego toku postępowania.
Ponadto Prokurator Generalny zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:
- 2. art. 5 ust. 1 u.d.i.p., przez niewłaściwe zastosowanie wymienionego przepisu, polegające na nieuzasadnionym zarzuceniu organowi odmowy udostępnienia informacji publicznej bez wykazania, czy w sprawie przepis ten będzie miał zastosowanie, podczas gdy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał przepisy, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.d.i.p., mające zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz powołał argumenty przemawiające za ich stosowaniem, a tym samym brakiem możliwości udostępnienia wnioskowanej informacji z uwagi na to, że informacje, których dotyczy wniosek, objęte są ochroną wynikającą z przepisów ustawy o ochronie informacji niejawnych.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną G. P. wniosła o jej oddalenie. Zdaniem skarżącej organ nie wykazał, że wnioskowane informacje są informacjami niejawnymi materialnie, tj. że ich ujawnienie spowoduje szkodę dla Rzeczypospolitej Polskiej. Organ nie poczynił żadnych ustaleń w tym zakresie oraz nie powołał żadnych dowodów. W ocenie skarżącej słusznie też Sąd pierwszej instancji stwierdził, że ustalenie stanu faktycznego nie może mieć charakteru hipotetycznego.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej z dnia 13 sierpnia 2021 r., poinformowano strony postępowania, że w związku ze zmianą art. 15 zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, ze. zm., dalej: uCOVID-19) wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, w sprawach, w których strony nie wyraziły zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadza rozprawę wyłącznie zdalnie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość, jeżeli wszystkie strony wyrażą na to zgodę.
We wskazanym wyżej okresie nie przeprowadza się rozpraw w siedzibie Naczelnego Sądu Administracyjnego z udziałem stron. Jeżeli którakolwiek z wezwanych stron oświadczy, że nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne. W związku z powyższym zwrócono się do stron postępowania o udzielenie informacji, w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia, czy wyrażają zgodę na rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym. W razie wyrażenia zgody, poinformowano o możliwości przedstawienia, w terminie 7 dni, dodatkowych wyjaśnień na piśmie. W przypadku braku zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym zwrócono się o udzielenie informacji, czy strona posiada możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie zdalnej przy użyciu informatycznej aplikacji. W odpowiedzi na powyższe, zarówno skarżący kasacyjnie organ jak i skarżąca wyrazili zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Na wstępie należy przede wszystkim przypomnieć, że wniosek G. P. z [...] grudnia 2011 r. dotyczy informacji, czy stosowano wobec niej czynności operacyjno-rozpoznawcze (podsłuchy) w okresie "od 1980 r. do chwili obecnej". Zaskarżoną decyzją Prokurator Generalny na podstawie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. odmówił udostępnienia tej informacji za okres od 2006 r. do dnia rozpoznania sprawy, ponieważ żądane informacje stanowią informacje niejawne w rozumieniu przepisów ustawy z 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1167 ze zm.) dalej jako u.o.i.n. Z tych względów zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego jest uzależniony od wykładni przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w niniejszej sprawie, w tym art. 5 ust. 1 u.d.i.p. oraz przepisów definiujących pojęcie informacji niejawnych.
Ponadto, przeprowadzone postępowanie dowodowe i uzasadnienie decyzji wydanych w niniejszej sprawie, po pierwsze, nie mogły doprowadzić do udostępnienia żądanej informacji w toku rozpatrywania sprawy, po wtóre nie mogły doprowadzić do ujawnienia informacji niejawnych, bowiem jest to zagrożone odpowiedzialnością karną. Te okoliczności zdeterminowały nie tylko zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego ale i sposób uzasadnienia rozstrzygnięcia Prokuratora Generalnego. W konsekwencji, przez ten pryzmat należy dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonych decyzji oraz oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Prokurator Generalny zasadnie zarzuca naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. bowiem Sąd nietrafnie przyjął, że organ ponownie rozpoznając wniosek nie zastosował się w żadnym zakresie do przesłanek wynikających z treści 153 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organ wykonał wszystkie wskazania wynikające z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 czerwca 2015 r. i wyroku NSA z 19 lipca 2017 r. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. "[o]cena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie".
Natomiast art. 170 p.p.s.a. stanowi, że "[o]rzeczenia prawomocne wiążą nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby". Dlatego też organ zobligowany był ponownie rozpatrzyć sprawę przy uwzględnieniu oceny prawnej i wskazówek co do dalszego postępowania zawartych we wskazanych wyżej wyrokach.
We wskazanym wyżej wyroku, zaakceptowanym przez NSA, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w rozpoznawanej sprawie organ poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że czynności operacyjne są czynnościami niejawnymi z mocy prawa. Nie rozwinął jednak tego stwierdzenia, nie uzasadnił go, ani też nie przywołał jakichkolwiek konkretnych przepisów prawa potwierdzających tę tezę. Trudno bowiem uznać za wystarczające stwierdzenie, że ograniczenie to wynika z przepisów ustaw regulujących działania poszczególnych służb, którym uprawnienia przyznano w tym zakresie. Nie pozwala też na podjęcie polemiki ze stanowiskiem organu, ponieważ brak jest motywów, którymi kierował się organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie.
W ocenie tego Sądu, organ nie przedstawił wystarczających argumentów i dowodów uzasadniających odmowę udostępnienia żądanych informacji, a powołanie się na ochronę informacji niejawnych bez wykazania, że żądane informacje rzeczywiście taki charakter mają, nie uzasadnia odmowy udostępnienia skarżącemu żądanych informacji i wydanie, w oparciu o art. 16 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyzji. Konkludując, Sąd ten stwierdził, że organ rozpoznając sprawę z wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej nie wyjaśnił w sposób wystarczający stanu faktycznego i odmówił udostępnienia informacji publicznej, bez wykazania, czy w sprawie będzie miał zastosowanie art. 5 ust. 1 u.d.i.p., pozwalający na ograniczenie konstytucyjnego prawa skarżącej do informacji publicznej, czym naruszył art. 7 i art. 77 i 107 k.p.a.
Trafnie zarzucił Prokurator Generalny, że ocena Sądu pierwszej instancji odnośnie do niezastosowania się organu do treści art. 153 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. jest nietrafna. Organ wydając zaskarżoną decyzję uwzględnił wskazania z wyroku WSA z 3 czerwca 2015 r. co do dalszego postępowania w sprawie. Mianowicie organ wskazał treść wniosku oraz, że prowadzi rejestry postanowień, pisemnych zgód, zarządzeń i wniosków dotyczących kontroli operacyjnej. Ustalił, że urządzenia służące rejestracji czynności kontroli operacyjnej mają nadaną klauzulę niejawności "poufne" oraz, że Prokuratura Krajowa dysponuje wskazanymi rejestrami od roku 2006, zaś rejestry obejmujące wcześniejszy okres powinny znajdować się w kancelarii tajnej Ministerstwa Sprawiedliwości.
Wobec tego organ nie dysponuje informacją za okres od 1 sierpnia 1990 r. do końca 2005 r. O tym poinformował wnioskodawczynię pisemnie. Następnie organ wyjaśnił, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, charakter czynności operacyjno-rozpoznawczych, w tym kontroli operacyjnej. Wskazał odpowiednie służby państwa, które zgodnie z prawem są uprawnione do stosowania takich czynności oraz przepisy konkretnych aktów prawnych, które stanowią o ich niejawności, np. art. 27 ustawy 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. Organ powołał też stosowne przepisy aktów wykonawczych do wyszczególnionych ustaw i zwrócił uwagę na załączone do nich wzory rejestrów postanowień, pisemnych zgód, zarządzeń i wniosków prowadzonych przez Prokuratora Generalnego oraz zarządzenie Prokuratora Generalnego z [...] kwietnia 2017 r. w sprawie szczegółowego sposobu organizacji i funkcjonowania kancelarii tajnych, sposobu i trybu przetwarzania informacji niejawnych oraz doboru i stosowania środków bezpieczeństwa fizycznego w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, wydanego na podstawie art. 47 ust. 3 ustawy o ochronie informacji niejawnych.
Organ wyjaśnił też, jakie informacje, zgodnie z przywołanymi przepisami ustawy o ochronie informacji niejawnych, stanowią informacje niejawne oraz wskazał, że wszelkie urządzenia służące rejestracji dokumentów niejawnych, w tym systemy teleinformatyczne, są również objęte ochroną wynikającą z ustawy o ochronie informacji niejawnych. Żądane informacje zaklasyfikował jako informacje poufne z art. 5 ust. 3 pkt 5 u.o.i.n. Organ zaznaczył również, że udzielenie wnioskowanej informacji wiązałoby się z koniecznością przekazania danych zawartych w niejawnych rejestrach prowadzonych przez Prokuratora Generalnego osobie nieuprawnionej w rozumieniu art. 4 ustawy o ochronie informacji niejawnych. W konkluzji organ stwierdził, że przywołane akty rangi ustawowej i podustawowej nakazują nadawanie wszelkim wnioskom o zastosowanie czynności kontroli operacyjnej klauzuli niejawności oraz, że brak jest regulacji prawnych, które uprawniałyby organ do informowania ex post osoby, wobec której prowadzone były czynności operacyjno-rozpoznawcze o ich zastosowaniu.
Nietrafnie Sąd pierwszej instancji zarzucił również Prokuratorowi Generalnemu, że nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, zaniechał przeprowadzenia czynności procesowych, przemilczał treść niektórych dowodów oraz, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Jak już wyżej przedstawiono, organ przeprowadził istotne dla sprawy czynności, które pozwoliły ustalić jakimi dokumentami odnoszącymi się do wnioskowanych informacji organ dysponuje i jaką część okresu wskazanego we wniosku one obejmują. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do prawidłowej oceny rzeczywistego charakteru żądanej informacji publicznej. W szczególności, w sytuacji, w której oceny tej należy dokonać w pierwszej kolejności na podstawie regulacji prawnych obowiązujących w zakresie kwalifikacji informacji jako niejawnych.
Trafnie podnosi się w skardze kasacyjnej, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono ustalenia faktyczne i adekwatną do tych ustaleń oceną prawną. Organ nie poprzestał, jak to stwierdził Sąd pierwszej instancji, tylko na powołaniu tytułu aktu prawnego, artykułu czy paragrafu przepisu prawa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zostały przywołane również argumenty i motywy wskazujące na brak prawnej możliwości udostępnienia wnioskowanej informacji i zostały one wyczerpująco wyjaśnione. Organ zwrócił uwagę na to, że prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej podlega ograniczeniu wynikającemu z treści art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Powołał i wyjaśnił właściwe w tym zakresie przepisy prawa oraz odniósł je do dokonanych ustaleń w sprawie i podał powody, dla których wnioskowana informacja publiczna nie może zostać udostępniona. Wskazał, na niejawność czynności operacyjno-rozpoznawczych, niejawność wszelkich danych zawartych w rejestrach postanowień, pisemnych zgód, zarządzeń i wniosków prowadzonych przez Prokuratora Generalnego, a także niespełnienie przez wnioskodawczynię warunków z art. 4 ust. 1 u.o.i.n., niezbędnych do uzyskania informacji sporządzonej na podstawie dokumentów niejawnych.
Odnosząc się do stanowiska zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza również, że Prokurator Generalny jest organem odrębnym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. od Ministra Sprawiedliwości pomimo połączenia personalnego tych organów. Zatem Prokurator Generalny jest, zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., zobowiązany do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznych w drodze decyzji o odmowie udostępnienia tych informacji, tylko co do tych informacji, które posiada, tj. tych, które znajdują się w zasobach komórek organizacyjnych podległych Prokuratorowi Generalnemu z wyłączeniem zasobów odrębnego organu jakim jest Minister Sprawiedliwości.
Biorąc pod uwagę materiał zgromadzony w aktach sprawy i treść zaskarżonej decyzji, należy uznać, ze organ wykonał wskazania z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 czerwca 2015 r. i wyroku NSA z 19 lipca 2017 r., zebrał materiał dowodowy wystarczający do prawidłowego rozpoznania sprawy i prawidłowo zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnił swoje stanowisko. Zatem Sąd pierwszej instancji niezasadnie uchylił zaskarżone decyzje, czym naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a.
Natomiast niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wyjaśnienia w zaskarżonym wyroku podstawy prawnej i przyjęcie, że decyzja naruszyła prawo materialne. Sąd pierwszej instancji przyjął, że organ nie wykazał, że w sprawie znajdzie zastosowanie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Takie stanowisko było oczywistą konsekwencją ustalenia naruszenia przepisów regulujących postępowanie dowodowe i wymogi uzasadnienia decyzji. Nietrafność stanowiska Sądu co do naruszenia przez organ przepisów postępowania, nie skutkuje jednak naruszeniem wymogów przewidzianych dla uzasadnienia wyroku sądu wskazanych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Ponadto, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd wskazał na wadliwość zastosowania przez organ art. 5 ust. 1 u.d.i.p. To dawało podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Nietrafność stanowiska Sądu w tym zakresie, także nie świadczy o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a.
Prokurator Generalny zasadnie natomiast zarzuca naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewskazanie w jakim zakresie Sąd pierwszej instancji upatruje braków materiału dowodowego, jakich dowodów w tej sprawie, zdaniem Sądu, organ nie uwzględnił, przemilczał i nie rozpatrzył, jak również jakich czynności nie przeprowadził, choć powinien był ich dokonać, a także przez brak konkretnych niebudzących wskazań co do dalszego postępowania. Wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę kasacyjną, zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja różni się od poprzednich decyzji wydanych przez organ przed ponownym rozpoznaniem sprawy zarówno co do ustaleń organu jak i oceny prawnej zawartej w zaskarżonej decyzji. Ogólnikowe stanowisko Sądu pierwszej instancji w omawianym tu zakresie, bez odniesienia się do materiału zgromadzonego w aktach sprawy i treści zaskarżonej decyzji, pozbawiało organ możliwości ustalenia na czym polegało naruszenie przepisów postępowania a przede wszystkim nie pozwalałoby na dalsze prowadzenie postępowania zgodnie z kierunkiem wskazanym przez Sąd pierwszej instancji.
Sąd wytykając organowi braki w postępowaniu dowodowym i uzasadnieniu decyzji, nie mógł poprzestać na ogólnikowych stwierdzeniach, w szczególności biorąc pod uwagę to, że jakiekolwiek szersze przeprowadzenie postępowania dowodowego i omówienie jego wyników w uzasadnieniu decyzji mogłoby doprowadzić do faktycznego uzyskania żądanej informacji przez wnioskodawczynię, pomimo negatywnego dla niej rozstrzygnięcia. Ponadto, jak już wskazano wyżej, takie szczegółowe wskazania Sądu są niezbędne w sytuacji zagrożenia ujawnienia informacji niejawnych i narażenia osoby wydającej decyzję na odpowiedzialność karną.
W konsekwencji błędnego zarzucenia organowi naruszenia przepisów postępowania, Sąd niezasadnie stwierdził, że organ odmówił udostępnienia informacji publicznej bez wykazania, czy w sprawie będzie miał zastosowanie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Z uwagi na to, że Sąd pierwszej instancji nie ocenił stanowiska organu co do kwalifikacji żądanych informacji jako informacji niejawnych, przedwczesne byłoby ocenianie stanowiska organu w tym zakresie przez Sąd kasacyjny.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, dlatego na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę, stosownie do treści art. 190 p.p.s.a., uwzględni przedstawione wyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. W szczególności dokona oceny prawidłowości kwalifikacji żądanej informacji publicznej przez Prokuratora Generalnego jako informacji niejawnej i mając na uwadze wyniki tej oceny, wyda stosowne rozstrzygnięcie.