Wyrok NSA z 11 stycznia 2022 r., III OSK 855/21

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 września 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 335/18 oddalił skargę D.P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 21 grudnia 2017 r. nr 98 w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej za rok 2005.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Z akt sprawy wynika, że D.P. podaniem z dnia 31 stycznia 2017 r., powołując się na wyroki Sądu Rejonowego w B. z dnia 6 maja 2016 r. sygn. akt III K 1275/06 oraz Sądu Okręgowego w B. z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt VII Ka 818/16, a także postanowienie Sądu Rejonowego w B., Wydział III Karny z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt III K 223/15, wystąpił o wypłatę m.in. nagród rocznych za okres zawieszenia go w czynnościach służbowych i okres tymczasowego aresztowania.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia 24 października 2017 r. nr 82, na podstawie art. 110 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58, ze zm.) w zw. z art. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 158, poz. 1122) oraz § 1, § 2 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 i § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, poz. 789, ze zm.), odmówił przyznania nagrody rocznej za 2005 r. D.P. (do dnia 3 kwietnia 2007r. [...]).

Następnie Komendant Główny Policji decyzją z dnia 21 grudnia 2017 r. nr 98, po rozpatrzeniu wniosku D.P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji podał, że Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia 31 marca 2006 r. nr 2954 zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia D.P. prawa do nagrody rocznej za rok 2005 – do czasu zakończenia postępowania karnego. W uzasadnieniu tego rozkazu organ wskazał, że w toku prowadzonego w Prokuraturze Okręgowej w K. śledztwa o sygn. akt V Ds. 89/04/s zgromadzono materiał dowodowy uzasadniający przedstawienie D.P. w dniu 4 stycznia 2005 r. zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, tj. art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 266 § 2 Kk i art. 231 § 1 Kk przy zastosowaniu art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk.

Ponadto wobec wyżej wymienionego policjanta w dniu 4 stycznia 2005 r. zostały zastosowane środki zapobiegawcze w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych i zakazu opuszczania kraju. W związku z faktem, że D.P. od dnia 4 stycznia 2005 r. do końca 2005 roku pozostawał zawieszony w czynnościach służbowych, brak było podstaw do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania mu nagrody rocznej za ten rok. Zgodnie z § 8 ust. 1 ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, postępowanie w sprawie ustalenia uprawnień do nagrody rocznej podlegało zawieszeniu na okres toczącego się przeciwko policjantowi postępowania karnego lub dyscyplinarnego o czyn popełniony w roku kalendarzowym, za który nagroda jest przyznawana.

Następnie postępowanie w sprawie nagrody rocznej za 2005 r. zostało podjęte.

Komendant Główny Policji rozstrzygając w przedmiocie nagrody rocznej za 2005r. podał, że Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. postanowieniem z dnia 4 stycznia 2005 r. sygn. akt V Ds. 89/04/S zastosował wobec D.P. – podejrzanego o to, że: w okresie od listopada do grudnia 2004 r. w Z. i w C., działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu nakłaniał funkcjonariusza Policji – A.F. do przekroczenia uprawnień, poprzez ujawnienie mu informacji pochodzących z postępowania przygotowawczego o sygn. V Ds. 24/04/S Prokuratury Okręgowej w K., stanowiących tajemnicę służbową, a tym samym do działania na szkodę interesu publicznego, w ten sposób, że zażądał informacji o ustaleniach w/w postępowania dot. firmy [...], wglądu do akt w/w postępowania i przekazania mu kserokopii protokołów z przesłuchania podejrzanych [...], tj. o przestępstwo z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 266 § 2 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk – środki zapobiegawcze w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych i zakazu opuszczania kraju.

W dniu 29 listopada 2006 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w B. w sprawie o sygn. akt V Ds. 72/O6/S, skierował do Sądu Rejonowego w B. akt oskarżenia przeciwko D.P. oskarżonemu o:

I. czyn z art. 239 § 1 Kk i art. 231 § 2 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk,
II. czyn z art. 231 § 1 Kk i art. 48 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 Kk,
III. czyn z art. 266 §2 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk,
IV. czyn z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 266 § 2 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk,
V. czyn z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 239 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk,
VI. czyn z art. 18 §2 Kk w zw. z art. 233 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk,
VII. czyn z art. 228 § 1 Kk w zw. z art. 12 Kk,
VIII. czyn z art. 291 § 1 Kk w zw. z art. 293 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk.

Prokurator w uzasadnieniu aktu oskarżenia podał m.in., że postanowieniem z dnia 16 listopada 2006 r. ze śledztwa o sygn. akt V Ds. 4/06/S (wcześniej sygn. akt V Ds. 89/04/S), wszczętego przez Prokuratora Okręgowego w K. w dniu 22 grudnia 2004 r. w sprawie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy Policji poprzez ujawnienie tajemnicy służbowej w zakresie toczącego się postępowania przygotowawczego Prokuratury Okręgowej w K. o sygn. akt V Ds. 24/04/S, wyłączono materiały dotyczące m.in. podejrzanego D.P.

Sąd Rejonowy w B. postanowieniem z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt III K 1275/06 wyłączył do odrębnego rozpoznania m.in. sprawę D.P., o czyny zarzucone mu w pkt III, IV i VIII aktu oskarżenia. Sąd Rejonowy w B. postanowieniem z tej samej daty o sygn. akt III K 223/15 umorzył postępowanie w sprawie przeciwko D.P. oskarżonemu o:

1) przestępstwo z art. 266 § 2 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk,
2) przestępstwo z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 266 § 2 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk,
3) przestępstwo z art. 291 § 1 Kk w zw. z art. 293 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk.

Sąd Rejonowy w B. w uzasadnieniu tego postanowienia wskazał, że zarzucane oskarżonemu dwa czyny realizujące ustawowe znamiona przestępstw określonych w art. 266 § 2 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk oraz w art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 266 § 2 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk są zagrożone karą pozbawienia wolności do lat 3. Termin przedawnienia ich karalności, zgodnie z art. 101 § 1 pkt 4 Kk wynosi 5 lat od czasu popełnienia tych czynów. Z uwagi na to, że w tym okresie wszczęto postępowanie karne przeciwko D.P., powyższy termin uległ wydłużeniu o kolejne 5 lat od jego zakończenia.

Sąd stwierdził, że termin przedawnienia karalności czynu zarzuconego D.P. w pkt III aktu oskarżenia upłynął w dniu 30 listopada 2014 r., zaś w pkt IV aktu oskarżenia – w dniu 31 grudnia 2014 r. Odnosząc się do czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt VIII aktu oskarżenia, Sąd przyjął, że stanowi on wykroczenie z art. 122 § 1 Kw i mają do niego zastosowanie terminy przedawnienia przewidziane w art. 45 § 1 Kw. Powyższy czyn z uwagi na wartość mienia ewentualnie należałoby zakwalifikować z art. 122 § 1 Kw. Termin przedawnienia jego karalności wynosi dwa lata od dnia jego popełnienia, zgodnie z art. 45 § 1 Kw. Termin ten upłynął w dniu 3 stycznia 2007 r.

Następnie Sąd Rejonowy w B. wyrokiem z dnia 6 maja 2016 r. sygn. akt III K 1275/06 uniewinnił D.P. od popełnienia zarzucanych mu czynów szczegółowo opisanych w: I pkt 1 części wstępnej wyroku (tj. o przestępstwo z art. 239 § 1 Kk i art. 231 § 2 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk); II pkt 2 części wstępnej wyroku (tj. o przestępstwo z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 239 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk); III pkt 3 części wstępnej wyroku (tj. o przestępstwo z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 233 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk); IV pkt 4 części wstępnej wyroku (tj. o przestępstwo czyn z art. 228 § 1 Kk w zw. z art. 12 Kk).

Sąd Okręgowy w B. wyrokiem z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt VII Ka 818/16 zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Komendant Główny Policji, dokonując oceny zasadności przyznania D.P. nagrody rocznej za 2005 r. podał, że zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o zmianie ustawy Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 158, poz. 1122), prawo do nagrody rocznej za 2006 rok ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. W ocenie organu, norma zawarta w tym przepisie przesądza o legalności stosowania przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg w przypadku ustalania uprawnień do nagrody rocznicy za lata wcześniejsze niż 2006 rok.

Na podstawie § 1 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 20 czerwca 2002 r., policjantowi pełniącemu służbę przez okres pełnego roku kalendarzowego przysługiwała nagroda roczna w wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia, do okresu służby, o którym mowa w § 1, nie wliczało się okresów zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania, chyba że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne w sprawie o czyn pozostający w związku z aresztowaniem lub zawieszeniem w czynnościach służbowych zostało umorzone bądź policjant został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym.

Jednocześnie § 2 ust. 2 rozporządzenia stanowił, że umorzenie postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, nie dotyczy warunkowego umorzenia postępowania karnego, a także umorzenia tego postępowania z powodu przedawnienia lub amnestii.

Organ wskazał, że w sprawie jest niesporne, że Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. zastosował wobec D.P. środki zapobiegawcze w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych i zakazu opuszczania kraju w związku z podejrzeniem popełnienia przez niego przestępstwa z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 266 § 2 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk. Przestępstwo to zostało następnie objęte aktem oskarżenia z dnia 29 listopada 2006 r. Ponadto D.P. od dnia 12 grudnia 2005 r. do dnia 12 marca 2006 r. (na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 13 grudnia 2005 r. sygn. IV Kp 1750/05), a następnie na mocy postanowień Sądu Rejonowego w B. z dnia 10 lutego 2006 r. sygn. III Kp 152/06, z dnia 9 czerwca 2006 r. sygn. III Kp 723/06 oraz z dnia 11 września 2006 r. sygn. III Kp 1227/06 – do dnia 12 grudnia 2006 r. pozostawał tymczasowo aresztowany. Wskazany środek zapobiegawczy wobec wymienionego został uchylony postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia 27 marca 2007 r. Natomiast z dokumentacji uzyskanej z jednostek Prokuratury oraz Sądu nie wynika, aby środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych, stosowany wobec D.P. od dnia 4 stycznia 2005 r., został uchylony do dnia jego zwolnienia ze służby.

Postępowanie karne w zakresie w/w czynu postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt III K 223/15 zostało umorzone, w związku z tym, że termin przedawnienia karalności tego czynu, zarzuconego wymienionemu w pkt IV aktu oskarżenia, upłynął w dniu 31 grudnia 2014 r.

W konsekwencji Komendant Główny Policji, ustalając prawo D.P. do nagrody rocznej za 2005 r. stwierdził, że w sprawie znajduje zastosowanie § 2 ust. 2 cyt. rozporządzenia i przedmiotowa nagroda roczna za w/w rok mu nie przysługuje.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi D.P., reprezentowanego przez radcę prawnego, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, art. 8 i art. 11 K.p.a. oraz błędną wykładnię art. 110 ust. 3b i ust. 3c ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, poz. 789 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród rocznych i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859), poprzez przyjęcie, że przepisy w/w rozporządzeń mają zastosowanie w dacie wydania decyzji.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia 24 października 2017 r. nr 82 oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podał, że przeciwko D.P. było prowadzone postępowanie karne. Miał postawione zarzuty popełnienia przestępstw określonych w art. 228, art. 231, art. 239, art. 266 i art. 291 Kk. Zarzuty dotyczyły czynów ciągłych, polegających na nakłanianiu funkcjonariusza do przekroczenia uprawnień poprzez ujawnienie informacji pochodzących z postępowania przygotowawczego. Sąd Rejonowy w B. postanowieniem z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt III K 1275/06 z przyczyn formalnych wyłączył część zarzutów do odrębnego postępowania i w tym samym dniu umorzył postępowanie w tym zakresie z powodu przedawnienia karalności tych czynów.

Następnie D.P. wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 6 maja 2016 r. sygn. akt III K 1275/06, utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w B. z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt VII Ka 818/16, został całkowicie uniewinniony co do pozostałych stawianych mu zarzutów.

Zdaniem skarżącego, logicznym jest, że wyrok uniewinniający dotyczył czynów, które stanowiły kontynuację czynów, których karalność uległa przedawnieniu. Brak jest jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia, że za czyny, których karalność uległa przedawnieniu, D.P. poniósłby karę, gdyby nie przedawnienie. Treść art. 110 ust. 3c ustawy o Policji wskazuje na intencję ustawodawcy polegającą na wyłączeniu zasady wypłaty nagrody rocznej w przypadku uniewinnienia lub umorzenia postępowania, jeżeli umorzenie było warunkowe – domniemanie winy sprawcy lub z powodu przedawnienia lub amnestii – także domniemanie winy sprawcy.

W ocenie skarżącego, w jego przypadku takie domniemanie jest niezasadne. Dokonana przez organ wykładnia przepisów nie uwzględnia wszystkich okoliczności sprawy. Przede wszystkim nie uwzględnia faktu uniewinnienia D.P. od zarzutu, który dotyczył także czynów objętych umorzeniem z uwagi na przedawnienie ich karalności. Komendant Główny Policji powinien dokonać wykładni przepisów art. 110 ust. 3b i ust. 3c ustawy o Policji, uwzględniając nie tylko wykładnię językową, ale również wykładnię logiczną, systemową i celowościową. Zaskarżone decyzje w sposób nieuprawniony pozbawiają skarżącego należnej mu nagrody rocznej. Jest to dolegliwość, którą ma on ponieść z powodu błędu prokuratury w ocenie jego zachowań. D.P. nie miał żadnego wpływu na termin zakończenia postępowania, w którym został uniewinniony. Nie może być zatem "karany" niewypłaceniem należnych mu części uposażenia oraz zaniżonym w związku z tym wymiarem emerytury (nagroda roczna jest wliczana do emerytury) za przewlekłość postępowania karnego.

Ponadto skarżący wskazał, że z ostrożności procesowej podnosi zarzut niewłaściwego zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisów nieobowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, poz. 789 ze zm.), które utraciło moc z dniem 19 września 2007 r. (ustawa z dnia 21 lipca 2006 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. Nr 158, poz. 1122 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów, które utraciło moc z dniem 9 października 2014 r. (ustawa z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Policji – Dz. U z 2014 r., poz. 502). Zasada stosowania przepisów uchylonych, a obowiązujących w okresie, do którego odnosi się rozstrzygnięcie, nie powinna mieć w niniejszej sprawie zastosowania, ponieważ regulacja zawarta w ustawie o Policji jest w tym zakresie tożsama.

Zgodnie z art. 6 K.p.a. organ powinien wydawać decyzję w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji. Zastosowanie przepisów uchylonych musi być uzasadnione np. rozwiązaniami korzystniejszymi dla strony.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w niniejszej sprawie część czynów uległa przedawnieniu, wobec czego sąd karny umorzył postępowanie. Z takim rozstrzygnięciem ustawodawca związał określony skutek, a organ zastosował się do tej normy prawnej. Jednocześnie organ zauważył, że uprzednio czyny objęte umorzeniem były podstawą stosowania wobec skarżącego tymczasowego aresztowania. Odnosząc się do zarzutu zastosowania w sprawie przepisów obowiązujących w roku, za który nagrodę przyznawano, podał, że rozstrzyganie w oparciu przepisy, które utraciły moc, było już wielokrotnie przedmiotem oceny prawnej sądów administracyjnych. Dotyczyło to kwestii nagród rocznych oraz zaświadczeń o pełnieniu służby w warunkach uzasadniających jej podwyższenie. W przeważającej części rozstrzygnięć sądownictwo administracyjne stanęło na stanowisku, iż do tzw. okresów zamkniętych, tj. stanów faktycznych niepodlegających zmianie w całym procesie orzeczniczym, stosuje się przepisy istniejące w dacie zdarzenia. Powyższy pogląd jest wyrazem konieczności uwzględniania przez organ stanów faktycznych na dzień wydawania decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu wyroku podał, że w tej sprawie organ dokonał prawidłowej wykładni i właściwie zastosował przepisy art. 110 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58, ze zm.) w zw. z art. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 158, poz. 1122) oraz § 2 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 i § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, poz. 789 ze zm.). Stwierdził, że zarzuty skargi co do zastosowania przez organ niewłaściwych przepisów są nietrafne. Wyjaśnił, że ocena uprawnień do nagrody rocznej następuje z uwzględnieniem zdarzeń, które miały miejsce w okresie którego dotyczy nagroda (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1815/06; wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1416/09). Nagroda roczna, jak sama nazwa wskazuje, przysługuje za pełnienie służby w danym roku kalendarzowym.

Przepis art. 110 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że policjantowi mogą być przyznawane nagrody roczne, nagrody uznaniowe, zapomogi. Ustawodawca w art. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw stwierdził, że prawo do nagrody rocznej za 2006 r. ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych.

Szczegółowe warunki przyznawania policjantom m.in. nagród rocznych zostały określone w wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 110 ust. 2 ustawy o Policji powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, którego przepisy – na podstawie w/w art. 5 ustawy zmieniającej – mają zastosowanie w niniejszej sprawie dotyczącej nagrody rocznej za 2005 rok.

Zgodnie z § 1 ust. 1 cyt. rozporządzenia, policjantowi pełniącemu służbę przez okres pełnego roku kalendarzowego przysługuje nagroda roczna w wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Do okresu służby, o którym mowa w § 1, nie wliczało się okresów zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania, chyba że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne w sprawie o czyn pozostający w związku z aresztowaniem lub zawieszeniem w czynnościach służbowych zostało umorzone bądź policjant został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym (§ 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia). Przy czym umorzenie postępowania, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 3, nie dotyczy warunkowego umorzenia postępowania karnego, a także umorzenia tego postępowania z powodu przedawnienia lub amnestii (§ 2 ust. 2 rozporządzenia).

Sąd pierwszej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie jest bezsporne, że Sąd Rejonowy w B. postanowieniem z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt III K 223/15 umorzył postępowanie w sprawie przeciwko D.P., oskarżonemu o przestępstwo z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 266 § 2 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk, z uwagi na to, że upłynął termin przedawnienia karalności wskazanego czynu (czyn objęty zarzutem z punktu IV aktu oskarżenia z dnia 29 listopada 2006 r.). Nie jest przy tym kwestionowane, że zawieszenie w czynnościach służbowych i tymczasowe aresztowanie pozostawało w związku z tym czynem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że w świetle powołanych wyżej przepisów okoliczność umorzenia postępowania karnego z uwagi na upływ terminu przedawnienia karalności czynu stanowi przesłankę wyłączającą możliwość przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2005 rok, co organ trafnie przyjął w zaskarżonej decyzji.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 8 i art. 11 K.p.a. są niezasadne. Postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt III K 223/15 o umorzeniu postępowania z powodu przedawnienia było dla organu wiążące. Komendant Główny Policji, dokonując ustaleń stanu faktycznego w uzasadnieniu decyzji wskazał na wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 6 maja 2016 r. sygn. akt III K 1275/06, uniewinniający D.P. od popełnienia zarzucanych mu czynów szczegółowo opisanych w: I pkt 1 części wstępnej wyroku (tj. o przestępstwo z art. 239 § 1 Kk i art. 231 § 2 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk); II pkt 2 części wstępnej wyroku (tj. o przestępstwo z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 239 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk); III pkt 3 części wstępnej wyroku (tj. o przestępstwo z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 233 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk); IV pkt 4 części wstępnej wyroku (tj. o przestępstwo czyn z art. 228 § 1 Kk w zw. z art. 12 Kk), a także na wyrok Sądu Okręgowego w B. z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt VII Ka 818/16.

Nie zmienia to jednak tego, że w sprawie przeciwko D.P., oskarżonemu o przestępstwo z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 266 § 2 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk, postępowanie karne zostało umorzone z uwagi na upływ terminu przedawnienia karalności wskazanego czynu. Nie można zatem organowi zarzucić, że nie dokonał należytych ustaleń faktycznych, czy też, że dokonał niewłaściwej oceny przywołanych okoliczności na gruncie znajdujących w sprawie zastosowanie przepisów prawa. Podniesiona w skardze okoliczność, że D.P. nie utrudniał toku postępowania karnego i nie miał żadnego wpływu na termin zakończenia postępowania karnego nie stanowi okoliczności, która może być brana przez organ pod uwagę przy ustalaniu prawa do nagrody rocznej. Ustawodawca z umorzeniem postępowania z powodu przedawnienia związał ściśle określony skutek. Organ rozpoznający sprawę w przedmiocie nagrody rocznej nie jest uprawniony do oceny toku postępowania karnego i dokonywania jakichkolwiek rozważań, czy D.P. "poniósłby karę, gdyby nie przedawnienie", jak to podano w skardze. Nie jest tym samym zasadny zarzut niedokonania pełnej oceny okoliczności sprawy.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), orzekł, jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł D.P., reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie art. 110 ustawy z dnia 9 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) w zw. z § 1, § 2 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 i § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. z 2002 r. Nr 86, poz. 789 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię oraz naruszenie art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i art. 6 ust. 2 i art. 18 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez jego uchylenie oraz uchylenie zaskarżonych w sprawie decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.

Podał m.in., że stan faktyczny sprawy jest nietypowy. D.P. został oskarżony o kilka czynów kwalifikowanych z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 266 § 2 Kk i art. 231 § 1 Kk przy zastosowaniu art. 11 § 2 Kk w wz. z art. 12 Kk. Wszystkie zarzuty dotyczyły bezprawnego udostępnienia informacji z postępowania karnego, fałszowania dokumentów tegoż postępowania, nakłaniania świadków do fałszywych zeznań. Postępowanie karne trwało ponad 10 lat. W międzyczasie karalność części czynów zagrożonych niższą karą uległa przedawnieniu. W marcu 2015 r. prokurator wyłączył część zarzutów z postępowania o sygn. akt III K 1275/06 do odrębnego postępowania i umorzył je postanowieniem z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt III K 223/15.

W ocenie autora skargi kasacyjnej, zastosowanie w tej sprawie wyłącznie wykładni językowej przepisów ustawy o Policji i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg – było nieprawidłowe. Dokonując subsumpcji okoliczności faktycznych do określonej normy prawnej należy poza wykładnią językową/semantyczną/gramatyczną, przyjmując zasadę racjonalnego ustawodawcy dokonać również innych wykładni, takich jak, np. celowościowa czy systemowa.

Skarżący kasacyjnie wskazał, że w tej sprawie należy odpowiedzieć sobie na pytanie – jaki był cel ustawodawcy przy wprowadzeniu ograniczenia kryterium umorzenia postępowania (kryterium dopuszczającego wypłatę nagrody rocznej policjantowi) w postaci umorzenia z powodu przedawnienia. Odpowiedź jest w zasadzie prosta, ustawodawca założył, że taka przyczyna przedawnienia nie niesie za sobą domniemania niewinności policjanta. Jednakże norma ta nie zawiera kazuistycznej regulacji, przewidującej wszystkie możliwe przypadki. Jest normą ogólną. Ustawodawca nie przewidział i nie mógł przewidzieć przypadku, że kwalifikacja prawna może obejmować kilka zarzutów pozostających ze sobą w ścisłym związku i że część z tych zarzutów może ulec przedawnieniu, a od części policjant może zostać uniewinniony. Norma zawierająca taką hipotezę łamałaby zasady współczesnej legislacji. Dlatego też polski system prawny przewiduje możliwość interpretacji przepisów.

Stosując wykładnię celowościową należy przypadek D.P. ocenić jako uniewinnienie od zarzutu objętego umorzeniem postępowania postanowieniem z dnia 5 marca 2015 r. W zakresie tego zarzutu Sąd nie mógł wydać ani wyroku skazującego, ani uniewinniającego tylko z powodu upływu czasu, który był bardzo długi z uwagi na przewlekłość postępowania karnego. Skoro skarżący kasacyjnie został uniewinniony od wszystkich pozostałych zarzutów, a zarzut, w zakresie którego postępowanie zostało umorzone z powodu przedawnienia, był merytorycznie powiązany z zarzutami, od których został on uniewinniony, to przyjąć należy, iż gdyby nie upływ czasu D.P. zostałby uniewinniony i od tego zarzutu.

Ponadto autor skargi kasacyjnej zwrócił uwagę na zasadę domniemania niewinności zawartą w art. 42 ust. 3 Konstytucji RP oraz w art. 6 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Podał, że co do zasady badania zgodności konkretnej normy z Konstytucją dokonuje Trybunał Konstytucyjny, który może jednoznacznie stwierdzić zgodność normy z Konstytucją lub brak tej zgodności. Przepis art. 110 ust. 3c ustawy o Policji nie był przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego. Skarżący kasacyjnie stwierdził, że w świetle przywołanych norm Konstytucji RP i Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności zgodność tego przepisu z Konstytucja RP budzi wątpliwości. Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób.

Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Wyłączenie prawa do nagrody rocznej policjanta, wobec którego postępowanie karne umorzono z powodu przedawnienia, jest sprzeczne z art. 31 ust. 3 Konstytucji i narusza konstytucyjną zasadę domniemania niewinności. Dodatkowym argumentem za naruszeniem konstytucyjnego prawa D.P. jest okoliczność wynikająca z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. W tej sytuacji ograniczenie prawa konstytucyjnego nastąpiło w formie rozporządzenia, a nie ustawy, co czyni rozstrzygnięcie w zaskarżonej decyzji niewątpliwie sprzecznym z Konstytucją RP (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2003r. sygn. akt II SA 1522/03).

Zdaniem autora skargi kasacyjnej, kolejnym argumentem za tezą o błędnej wykładni wskazanych przepisów jest zasada spójności poziomej systemu prawa. W art. 124 ust. 2 i art. 125 ust. 2 ustawy o Policji brak jest kryterium ograniczającego prawo do wypłaty zawieszonej części uposażenia wraz z obligatoryjnym podwyżkami o treści analogicznej do przepisów powołanego rozporządzenia o nagrodach rocznych. W przywołanych przepisach jedynym kryterium dającym policjantowi prawo do wypłaty zawieszonej części uposażenia jest brak skazania prawomocnym wyrokiem sądu. Trudno przyjąć zgodność przepisów rozporządzenia o nagrodach rocznych, skoro ustawodawca w art. 124 i art. 125 ustawy o Policji wprowadza warunek jedynie braku skazania. W art. 110 ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2005 r. brak jest jakichkolwiek kryteriów w tym zakresie. Kryteria te – wyrok uniewinniający lub umorzenie postępowania, ale z wyłączeniem przedawnienia i amnestii, zostały wprowadzone w akcie niższego rzędu, tj. w rozporządzeniu.

Zaskarżony wyrok sanuje również naruszenie zasad sprawiedliwości społecznej. Osoba uniewinniona ponosi negatywne konsekwencje finansowe za przewlekłość postępowania karnego. Stanowi także naruszenie art. 18 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, zgodnie z którym ograniczenia praw i wolności, na które zezwala Konwencja, nie będą stosowane w innych celach niż te, dla których je wprowadzono.

W konsekwencji skarżący kasacyjnie uznał, że przedstawione wyżej argumenty świadczą o dokonaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnej wykładni przepisów art. 110 ustawy o Policji oraz § 1, § 2 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 i § 12 omawianego rozporządzenia, co miało wpływ na wynik sprawy.

Komendant Główny Policji w piśmie procesowym z dnia 13 września 2021 r. wyraził zgodę na rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Z kolei pełnomocnik D.P. w piśmie procesowym z dnia 5 października 2021 r. nie wyraził zgody na rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, twierdząc, że wolą strony jest rozpoznanie sprawy na rozprawie, w której może uczestniczyć w trybie zdalnym.

Przewodnicząca Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej zarządzeniem z dnia 3 listopada 2021 r., na podstawie art. 15zzs4 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842, dalej w skrócie "uCOVID-19"), skierowała przedmiotową sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, z uwagi na to, że przeprowadzenie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku nie jest możliwe (brak zgody wszystkich stron na przeprowadzenie rozprawy w trybie zdalnym).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 1-3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym przez art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 1090). Zgodnie z w/w regulacją, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy (ust. 1). W okresie tym wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu (ust. 2).

Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku (ust. 3).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozpoznanie przedmiotowej sprawy było konieczne, gdyż postępowanie sądowe trwa już prawie 4 lata, zaś ograniczenia związane z epidemią COVID-19 są nadal utrzymywane. Przeprowadzanie w tych okolicznościach rozpraw zwiększyłoby zagrożenie dla osób biorących w nich udział. Jednocześnie ze względów technicznych nie można przeprowadzić wszystkich rozpraw na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W tej szczególnej sytuacji rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym było zatem rozsądnym kompromisem pomiędzy prawem stron do jawnego rozpoznania sprawy a prawem do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 Konstytucji RP) oraz zasadą proporcjonalności, z której wynika możliwość ograniczenia konstytucyjnych praw z uwagi na konieczność ochrony zdrowia. Co istotne, strony uprzedzono o takim trybie rozpoznania sprawy i umożliwiono im zajęcie ostatecznego stanowiska. Ponadto nie było zgody wszystkich stron na przeprowadzenie rozprawy w trybie zdalnym.

Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W tej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów prawa materialnego – art. 110 ustawy o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58, ze zm.) w zw. z § 1, § 2 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 i § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, poz. 789, ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię oraz naruszenie art. 42 ust. 3 Konstytucji RP i art. 6 ust. 2 i art. 18 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozważenie zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia określonych przepisów należy poprzedzić szczegółowym przypomnieniem stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, w szczególności przebiegiem postępowania karnego, w którym zastosowano środki zapobiegawcze w postaci zawieszenia D.P. w czynnościach służbowych oraz areszt tymczasowy.

Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. postanowieniem z dnia 4 stycznia 2005 r. sygn. akt V Ds. 89/04/S zastosował wobec D.P. – podejrzanego o to, że: w okresie od listopada do grudnia 2004 r. w Z. i w C., działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu nakłaniał funkcjonariusza Policji – A.F. do przekroczenia uprawnień, poprzez ujawnienie mu informacji pochodzących z postępowania przygotowawczego o sygn. V Ds. 24/04/S Prokuratury Okręgowej w K., stanowiących tajemnicę służbową, a tym samym do działania na szkodę interesu publicznego, w ten sposób, że zażądał informacji o ustaleniach w/w postępowania dotyczącego firmy [...], wglądu do akt w/w postępowania i przekazania mu kserokopii protokołów z przesłuchania podejrzanych [...], tj. o przestępstwo z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 266 § 2 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk – środki zapobiegawcze w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych i zakazu opuszczania kraju.

W dniu 29 listopada 2006 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w B. w sprawie o sygn. akt V Ds. 72/O6/S, skierował do Sądu Rejonowego w B. akt oskarżenia przeciwko D.P., tymczasowo aresztowanemu od dnia 12 grudnia 2005 r. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. akt IV Kp 1750/05 do dnia 12 marca 2006 r., któremu stosowanie tego środka przedłużano postanowieniami Sądu Rejonowego w B.: z dnia 10 lutego 2006 r. sygn. akt III Kp 152/06 do dnia 12 czerwca 2006 r., z dnia 9 czerwca 2006 r. sygn. akt III Kp 728/06 do dnia 12 września 2006 r. oraz z dnia 11 września 2006 r. sygn. III Kp 1227/06 do dnia 12 grudnia 2006 r., oskarżonemu o to, że:

I. w 2002 r. w C., działając wspólnie i w porozumieniu z G.N., jako funkcjonariusz publiczny – [...], z góry powziętym zamiarem utrudniania nadzorowanego przez Prokuraturę Rejonową w P. postępowania przygotowawczego sygn. 2 Ds. 462/02, sporządził protokół przesłuchania D.K. w charakterze świadka, bez przeprowadzenia takiej czynności, który to protokół następnie zamienił ze znajdującym się w aktach w/w postępowania przygotowawczego protokołem zeznań, które uprzednio złożył D.K., który następnie zniszczył, za co otrzymał od wymienionego pieniądze w kwocie 10.000 zł, tj. o czyn z art. 239 § 1 Kk i art. 231 § 2 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk;
II. w lutym 2002 r. w C., jako funkcjonariusz publiczny – [...], nie dopełnił ciążących na nim obowiązków służbowych, w ten sposób, że nie podjął przewidzianych prawem czynności, w postaci wszczęcia postępowania przygotowawczego w sprawie posiadania przez D.K. i R.J., wbrew przepisom ustawy, środka odurzającego w postaci amfetaminy w ilości około 0,1 grama, tj. o czyn z art. 231 § 1 Kk i art. 48 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 Kk;
III. w listopadzie 2004 r. w B., jako funkcjonariusz publiczny – [...], ujawnił D.K. informacje pochodzące z postępowania przygotowawczego, o sygn. Ds. 22/04 Prokuratury Okręgowej w B., stanowiących tajemnicę służbową, a tym samym działał na szkodę interesu publicznego, w ten sposób, że okazał wymienionemu kserokopie wyjaśnień podejrzanego A.B. złożone w ramach w/w postępowania przygotowawczego, tj. o czyn z art. 266 § 2 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk;
IV. w okresie od listopada do grudnia 2004 r. w Z. i C., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, nakłaniał funkcjonariusza Komendy Wojewódzkiej Policji w K. – A.F. do przekroczenia uprawnień, a tym samym do działania na szkodę interesu publicznego, poprzez ujawnienie mu stanowiących tajemnice służbową informacji pochodzących z postępowania przygotowawczego nadzorowanego przez Prokuraturę Okręgową w K. pod sygn. V Ds. 24/04/S dotyczących firmy [...], wglądu w akta w/w postępowania oraz przekazania protokołów zawierających wyjaśnienia podejrzanych [...], tj. o czyn z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 266 § 2 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk;
V. w październiku 2005 r. w C., nakłaniał D.K., do utrudniania prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w K. postępowania przygotowawczego o sygn. V Ds. 89/04/S, przeciwko A.P. i innym, poprzez stworzenie fałszywych dowodów odnośnie złego stanu zdrowia I.P., które rodzić miałyby wyjątkowo ciężkie skutki dla najbliższej rodziny tymczasowo aresztowanego A.P., a tym samym doprowadzić do zaistnienia przesłanek opisanych w art. 259 K pk i w następstwie doprowadzić do uchylenia stosowanego wobec wymienionego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, tj. o czyn z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 239 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk;
VI. w okresie od stycznia 2005 r. do listopada 2005 r. w C., z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, nakłaniał D.K., do złożenia fałszywych zeznań w ramach prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w K., postępowania przygotowawczego o sygn. V Ds. 89/04/S, przeciwko D.P. i innym, które polegać miały na zanegowaniu ich wspólnej znajomości i łączących ich kontaktów, tj. o czyn z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 233 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk;
VII. od bliżej nieokreślonego czasu do kwietnia 2005 r. w C., B. i innych miastach, w związku z pełnieniem funkcji publicznej, jako [...], w krótkich odstępach czasu, żądał od D.K., korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w różnych kwotach oraz rzeczy w postaci komputera z oprzyrządowaniem, mebli i innych, a następnie przyjął korzyści w łącznej kwocie, co najmniej 10.000 zł, tj. o czyn z art. 228 § 1 kk w zw. z art. 12 kk;
VIII. od bliżej nieokreślonego czasu do dnia 3 stycznia 2005 r. w B., działając wspólnie i w porozumieniu z E.P., nabył, a następnie zainstalował na użytkowanym przez siebie komputerze, skopiowane wcześniej w sposób nielegalny programy komputerowe [...] o łącznej wartości 348 zł, tj. o czyn z art. 291 § 1 kk w zw. z art. 293 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk.

Prokurator w uzasadnieniu aktu oskarżenia podał m.in., że postanowieniem z dnia 16 listopada 2006 r. ze śledztwa o sygn. akt V Ds. 4/06/S (wcześniej sygn. akt V Ds. 89/04/S) wszczętego przez Prokuratora Okręgowego w K. w dniu 22 grudnia 2004 r. w sprawie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy Policji poprzez ujawnienie tajemnicy służbowej w zakresie toczącego się postępowania przygotowawczego Prokuratury Okręgowej w K. o sygn. akt V Ds. 24/04/S wyłączono materiały dotyczące m.in. podejrzanego D.P..

Sąd Rejonowy w B. postanowieniem z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt III K 1275/06 wyłączył do odrębnego rozpoznania m.in. sprawę D.P. o czyny zarzucone mu w pkt III, IV i VIII aktu oskarżenia.

Sąd Rejonowy w B. postanowieniem z tej samej daty sygn. akt III K 223/15 umorzył postępowanie w sprawie przeciwko D.P. oskarżonemu o to, że:

1) w listopadzie 2004 r. w B., jako funkcjonariusz publiczny – funkcjonariusz [...], ujawnił D.K. informacje pochodzące z postępowania przygotowawczego, o sygn. Ds. 22/04 Prokuratury Okręgowej w B., stanowiących tajemnicę służbową, a tym samym działał na szkodę interesu publicznego, w ten sposób, że okazał wymienionemu kserokopie wyjaśnień podejrzanego A.B. złożone w ramach w/w postępowania przygotowawczego, tj. o przestępstwo z art. 266 § 2 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk;
2) w okresie od listopada do grudnia 2004 r. w Z. i C., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, nakłaniał funkcjonariusza Komendy Wojewódzkiej Policji w K. – A.F. do przekroczenia, uprawnień, a tym samym do działania na szkodę interesu publicznego, poprzez ujawnienie mu stanowiących tajemnice służbową informacji pochodzących z postępowania przygotowawczego nadzorowanego przez Prokuraturę Okręgową w K. pod sygn. V Ds. 24/04/S dotyczących firmy [...], wglądu w akta w/w postępowania oraz przekazania protokołów zawierających wyjaśnienia podejrzanych [...], tj. o przestępstwo z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 266 § 2 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk;
3) od bliżej nieokreślonego czasu do dnia 3 stycznia 2005 r. w B., działając wspólnie i w porozumieniu z E.P., nabył, a następnie zainstalował na użytkowanym przez siebie komputerze, skopiowane wcześniej w sposób nielegalny programy komputerowe [...] o łącznej wartości 348 zł, tj. o przestępstwo z art. 291 § 1 Kk w zw. z art. 293 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk.

Sąd Rejonowy w B. w uzasadnieniu tego postanowienia podał, że zarzucane oskarżonemu dwa czyny realizujące ustawowe znamiona przestępstw określonych w art. 266 § 2 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk oraz w art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 266 § 2 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk są zagrożone karą pozbawienia wolności do lat 3. Termin przedawnienia ich karalności, zgodnie z art. 101 § 1 pkt 4 Kk, wynosi 5 lat od czasu popełnienia tych czynów. Z uwagi na to, że w tym okresie wszczęto postępowanie karne przeciwko D.P., powyższy termin uległ wydłużeniu o kolejne 5 lat od jego zakończenia.

Sąd stwierdził, że termin przedawnienia karalności czynu zarzuconego D.P. w pkt III aktu oskarżenia upłynął w dniu 30 listopada 2014 r., zaś w pkt IV aktu oskarżenia – w dniu 31 grudnia 2014 r. Odnosząc się do czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt VIII aktu oskarżenia, Sąd przyjął, że stanowi on wykroczenie z art. 122 § 1 Kw i mają do niego zastosowanie terminy przedawnienia przewidziane w art. 45 § 1 Kw. Powyższy czyn, z uwagi na wartość mienia, ewentualnie należałoby zakwalifikować z art. 122 § 1 Kw. Termin przedawnienia jego karalności wynosi dwa lata od dnia jego popełnienia, zgodnie z art. 45 § 1 Kw. Termin ten upłynął w dniu 3 stycznia 2007 r.

Sąd Okręgowy w B. wyrokiem z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt VII Ka 818/16 zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

W sprawie nie jest kwestionowane, że zawieszenie D.P. w czynnościach służbowych i tymczasowe aresztowanie pozostawało w związku z – określonym w powołanym wyżej postanowieniu Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. z dnia 4 stycznia 2005 r. sygn. akt V Ds. 89/04/S – pkt IV aktu oskarżenia z dnia 29 listopada 2006 r., tj. przestępstwem z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 266 § 2 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk. Między innymi ten czyn został wyłączony postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt III K 1275/06 do odrębnego rozpoznania i postanowieniem tego Sądu z tej samej daty w sprawie o sygn. akt III K 223/15 umorzono postępowanie w zakresie w/w czynu, realizującego ustawowe znamiona w/w przestępstwa, z uwagi na przedawnienie karalności, którego termin upłynął w dniu 31 grudnia 2014 r.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż przedstawiony wyżej przebieg postępowania karnego, wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, nie prowadzi do wniosku, że fakt uniewinnienia D.P. od pozostałych zarzutów oznacza, że skoro zarzut, w zakresie którego postępowanie karne zostało umorzone z powodu przedawnienia, był merytorycznie powiązany z zarzutami, od których został uniewinniony, to przyjąć należy, że gdyby nie upływ czasu zostałby on uniewinniony i od tego zarzutu.

Mając na uwadze treść wszystkich zarzucanych skarżącemu kasacyjnie w akcie oskarżenia przestępstw, stwierdzić należy, iż zarzucane mu przestępstwa objęte postanowieniem o umorzeniu postępowania z powodu przedawnienia – nie były składnikami czynów ciągłych, od których popełnienia go uniewinniono.

Wyjaśnić należy, iż czyn ciągły trwa od dnia, w którym po raz pierwszy zostało podjęte zachowanie wyczerpujące jego znamiona, do dnia, w którym ostatni raz je podjęto. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że za datę rozpoczęcia biegu przedawnienia przyjąć należy datę końcową czynu ciągłego (por. wyrok SN z dnia 12 lutego 2019 r sygn. akt II DSI 18/18, LEX nr 2623734). Za czas popełnienia przestępstwa ciągłego uznaje się ostatni moment działania sprawcy (czas ostatniego ze składających się na to przestępstwo zachowań). Przy braku wskazania w przypisanym czynie ciągłym konkretnej daty ostatniego miesiąca podanego w wyroku, za czas popełnienia tego przestępstwa należy przyjąć ostatni dzień tego miesiąca (por. postanowienie SN z dnia 27 września 2011 r. sygn. akt III KK 89/11, LEX nr 1124779; wyrok SN z dnia 15 kwietnia 2002 r. sygn. akt II KKN 387/01).

Wskazać też należy, iż poszczególne zachowania opisane w czynie ciągłym, co do którego zastosowano kumulatywną kwalifikację z art. 11 § 2 Kk, nawet jeśli pozwalają na ich "naturalne" wyodrębnienie oraz gdy wypełniają w całości znamiona poszczególnych czynów zabronionych, nie mogą być analizowane w kontekście terminów przedawnienia w oderwaniu od treści art. 11 § 3 Kk oraz art. 101 Kk, co sprawia, że następuje przedawnienie całości przestępstwa, a nie jego poszczególnych składników (por. postanowienie SN z dnia 20 czerwca 2020 r. sygn. akt II KK 292/19, LEX nr 3040327).

W konsekwencji przyjąć należy, iż – co do zasady – czyn ciągły powinien podlegać osądzeniu od pierwszego do ostatniego zachowania wchodzącego w jego skład, nawet jeżeli pierwsze zachowania podjęto w czasie tak odległym, że gdyby stanowiły odrębne przestępstwa, to uległyby przedawnieniu. Mimo to nie można z góry wykluczyć sytuacji, że takich zachowań nie objęto zarzutem podlegającym osądzeniu przez sąd, lecz ujęto je w postanowieniu o umorzeniu z powodu przedawnienia.

Powyższa sytuacja nie miała jednak miejsca w przedmiotowej sprawie.

Z treści zarzutów stawianych D.P. wynika, że objęte postanowieniem o umorzeniu postępowania czyny różniły się od przestępstw objętych wyrokiem uniewinniającym nie tylko czasem, w którym miały być dokonane, ale również ich przedmiotem i kwalifikacją prawną. Nie były zatem – wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej – składnikami przestępstw, od popełnienia których skarżącego kasacyjnie uniewinniono.

Skoro zatem umorzone postępowanie karne dotyczyło innych zarzutów, niż wchodzące w skład czynu ciągłego, od którego D.P. uniewinniono, to zarówno Komendant Główny Policji, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, trafnie uznały, że nie są uprawnione do oceny, czy od umorzonych zarzutów należało skarżącego kasacyjnie uniewinnić.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe rozważania pozwalały na stwierdzenie, że w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 110 ustawy o Policji w zw. z § 1, § 2 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 i § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg oraz nie naruszył art. 42 ust. 3 Konstytucji RP i art. 6 ust. 2 i art. 18 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.

Rozważając zasadność uprawnienia D.P. do nagrody rocznej za 2005 rok należy uwzględnić zdarzenia, które miały miejsce w okresie, którego dotyczy nagroda. Zgodnie z ówcześnie obowiązującym art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi mogły być przyznawane nagrody roczne, nagrody uznaniowe, zapomogi. Szczegółowe warunki przyznawania policjantom m.in. nagród rocznych zostały określone w wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 110 ust. 2 ustawy o Policji rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, którego przepisy – na podstawie art. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o zmianie ustawy Policji oraz niektórych innych ustaw – miały zastosowanie w niniejszej sprawie.

W świetle § 1 ust. 1 w/w rozporządzenia, policjantowi pełniącemu służbę przez okres pełnego roku kalendarzowego przysługiwała nagroda roczna w wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 3 cyt. rozporządzenia, do okresu służby, o którym mowa w § 1, nie wliczało się okresów zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania, chyba że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne w sprawie o czyn pozostający w związku z aresztowaniem lub zawieszeniem w czynnościach służbowych zostało umorzone bądź policjant został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym. Przy czym w świetle § 2 ust. 2 cyt. rozporządzenia, umorzenie postępowania, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 3, nie dotyczyło warunkowego umorzenia postępowania karnego, a także umorzenia tego postępowania z powodu przedawnienia lub amnestii.

Analiza powyższych przepisów upoważnia do stwierdzenia, że okoliczność umorzenia postępowania karnego wobec D.P. w zakresie czynu określonego w pkt IV aktu oskarżenia z uwagi na upływ terminu przedawnienia karalności tego czynu (w związku z podejrzeniem jego popełnienia postanowieniem z dnia 4 stycznia 2005 r. sygn. akt V Ds. 89/04/S zastosowano wobec wyżej wymienionego środki zapobiegawcze w postaci m.in. zawieszenia w czynnościach służbowych) – stanowiła samoistną i wystarczającą przesłankę wyłączającą możliwość przyznania D.P. nagrody rocznej za 2005 rok.

Wprawdzie ówcześnie obowiązujące przepisy ustawy o Policji nie określały szczegółowych zasad przyznawania policjantom nagród rocznych, w tym wysokości należnej nagrody oraz przesłanek warunkujących jej obniżenie lub pozbawienie do niej prawa i te kwestie zostały uregulowane w akcie podustawowym, wydanym na podstawie obowiązującego wówczas art. 110 ust. 2 ustawy o Policji, a więc w powołanym wyżej rozporządzeniu z dnia 20 czerwca 2002 r., to jednak – wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej – nie miało to wpływu na wynik sprawy. Wskazać bowiem należy, iż z dniem 1 czerwca 2014 r. na mocy art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej, ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, ustawy o Biurze Ochrony Rządu, ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 502) – szczegółowe zasady przyznawania policjantom nagród rocznych, w tym wysokości należnej nagrody oraz przesłanki warunkujące jej obniżenie lub pozbawienie do niej prawa zostały już określone w akcie o randze ustawy, a mianowicie w art. 110 ustawy o Policji, przy czym uregulowania te – w zakresie kwestii istotnych z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy – są tożsame z wyżej omówionymi rozwiązaniami prawnymi zawartymi w powołanym rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. i obowiązują do dnia dzisiejszego.

Przepis art. 110 ust. 1 ustawy o Policji w brzmieniu określonym w/w nowelizacją stanowi, że policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy (art. 110 ust. 3). Do okresu, o którym mowa w ust. 3, nie zalicza się okresów niewykonywania zadań służbowych z następujących przyczyn: zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania (art. 110 ust. 3a pkt 3). Przepisu ust. 3a pkt 3 nie stosuje się, jeżeli postępowanie karne w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe lub postępowanie dyscyplinarne, w sprawie o czyn pozostający w związku z aresztowaniem lub zawieszeniem w czynnościach służbowych zostało umorzone prawomocnym orzeczeniem bądź policjant został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym (art. 110 ust. 3b).

Umorzenie postępowania, o którym mowa w ust. 3b, nie dotyczy warunkowego umorzenia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe ani umorzenia tego postępowania z powodu przedawnienia lub amnestii (art. 110 ust. 3c).

Przedstawione wyżej uregulowania ustawowe są zatem identyczne w swej treści z uregulowaniami zawartymi w rozporządzeniu z dnia 20 czerwca 2002 r., stanowiącymi podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji. W niniejszej sprawie nie mamy zatem do czynienia z naruszeniem art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Niezasadne jest również twierdzenie autora skargi kasacyjnej o naruszeniu spójności poziomej systemu prawa, gdyż w art. 124 ust. 2 i art. 125 ust. 2 ustawy o Policji brak jest kryterium ograniczającego prawo do wypłaty zawieszonej części uposażenia wraz z obligatoryjnym podwyżkami o treści analogicznej do przepisów w/w rozporządzenia o nagrodach rocznych, zaś jedynym kryterium dającym policjantowi prawo do wypłaty zawieszonej części uposażenia jest brak skazania prawomocnym wyrokiem sądu. Gdyby ustawodawca chciał zrównać sytuację policjanta zawieszonego w czynnościach służbowych lub tymczasowo aresztowanego w zakresie zawieszenia mu w związku z tą okolicznością 50% ostatnio należnego uposażenia z sytuacją policjanta zawieszonego w czynnościach służbowych lub tymczasowo aresztowanego w zakresie, w jakim z tego powodu nie przysługuje mu nagroda roczna, to taką regulację zawarłby wyraźnie w przepisach cyt. rozporządzenia z dnia 20 czerwca 2002 r., a następnie w art. 110 ustawy o Policji.

Skoro takiej regulacji wymienione akty prawne nie zawierają, to oznacza, że taka była wola prawodawcy w tym przedmiocie. Odmienna regulacja różnych świadczeń związanych z pełnieniem przez policjanta służby w Policji nie stanowi naruszenia spójności poziomej systemu prawa.

Oczekiwanego przez autora skargi kasacyjnej skutku nie mógł odnieść także zarzut dotyczący naruszenia zasady domniemania niewinności zawartej w art. 42 ust. 3 Konstytucji RP oraz w art. 6 ust. 2 i art. 18 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Zgodnie z art. 6 ust. 2 Konwencji, każdego oskarżonego o popełnienie czynu zagrożonego karą uważa się za niewinnego do czasu udowodnienia mu winy zgodnie z ustawą. Z kolei przepis art. 18 Konwencji stanowi, że ograniczenia praw i wolności, na które pozwala niniejsza Konwencja, nie będą stosowane w innych celach niż te, dla których je wprowadzono. Jak wyżej wskazano, skoro prawidłowo umorzone postępowanie karne dotyczyło innych zarzutów, aniżeli wchodzące w skład czynu ciągłego, od którego D.P. uniewinniono, to zarówno organ, jak i Sąd pierwszej instancji, nie były uprawnione do oceny, czy od umorzonych zarzutów należało oskarżonego uniewinnić.

W konsekwencji okoliczność umorzenia postępowania karnego wobec D.P. na mocy prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego z uwagi na upływ terminu przedawnienia karalności czynu określonego w pkt IV aktu oskarżenia – w oparciu o omówione przepisy stanowiła przesłankę z mocy prawa wyłączającą możliwość przyznania D.P. nagrody rocznej za 2005 rok. Zauważyć należy, iż szczególny charakter służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne, niż w przypadku innych zawodów, ukształtowanie statusu służbowego, w tym zakresu utraty dodatkowych składników uposażenia, jakim jest przyznanie nagrody rocznej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 11 stycznia 2022 r., sygn. akt III OSK 855/21

Metryka

Sentencja

W skrócie

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.