Uzasadnienie
Wyrokiem z 9 grudnia 2021 r. sygn. akt II SAB/Wa 612/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E.S. (dalej: "skarżąca") na bezczynność Prezesa Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie rozpoznania wniosku z 6 lipca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
W dniu 6 lipca 2021 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej, do Prezesa Trybunału Konstytucyjnego wpłynął wniosek o udostępnienie skarżącej informacji publicznej, poprzez udzielenie odpowiedzi na poniższe pytania:
- 1. jakie argumenty przemawiają za uznaniem, że kwestia oświadczenia majątkowego jest w ustawie o statusie sędziów TK uregulowana w sposób niepełny i dlatego do oświadczeń majątkowych sędziów stosuje się niewyłącznie art. 14 ust. 7 tej ustawy, ale też art. 87 ustawy o ustroju sądów powszechnych;
- 2. o wyjaśnienie, jakie konkretnie względy przemawiają za utajnieniem oświadczeń Krystyny Pawłowicz, Justyna Piskorskiego, Bartłomieja Sochańskiego, Michała Warcińskiego i Jarosława Wyrembaka, poza faktem, że wyrazili taką wolę;
- 3. o udostępnienie oświadczeń Krystyny Pawłowicz, Justyna Piskorskiego, Bartłomieja Sochańskiego, Michała Warcińskiego i Jarosława Wyrembaka.
Tego samego dnia w piśmie uzupełniającym, skarżąca poprosiła o podanie powodów dla których Prezes TK uznała, że ujawnienie informacji o majątku każdej z wymienionych w poprzednim mailu osób "mogłoby powodować zagrożenie dla składającego oświadczenie lub osób dla niego najbliższych".
Organ, powołując się na okoliczność zwiększonego wpływu wniosków o udostępnienie informacji publicznej kierowanych do Trybunału Konstytucyjnego, odpowiedzią z 20 lipca 2021 r. poinformował skarżącą, że jej wniosek zostanie rozpatrzony najszybciej jak to będzie możliwe, jednak nie później niż 10 sierpnia 2021 r.
Pismem z 10 sierpnia 2021 r. w odniesieniu do zadanych pytań organ wskazał, że z powodów wskazanych na stronie internetowej Trybunału Konstytucyjnego, pełniącej rolę Biuletynu Informacji Publicznej, oświadczenia majątkowe wskazanych przez nią sędziów TK nie mogą zostać udostępnione. Odpowiedź uzasadnił art. 87 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 2072) (dalej: "p.u.s.p") w zw. z art. 19 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1422) na podstawie których uwzględniono wniosek o nadanie klauzuli tajności "zastrzeżone" dla oświadczenia o stanie majątkowym za rok 2020 Krystyny Pawłowicz, Justyna Piskorskiego, Bartłomieja Sochańskiego, Michała Warcińskiego i Jarosława Wyrembaka.
W dniu 5 sierpnia 2021 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prezesa Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wnosząc o zobowiązanie powyższego organu do rozpatrzenia złożonych przez nią wniosków o udostępnienie informacji publicznych, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie grzywny oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na poparcie swoich argumentów skarżąca przytoczyła m.in. art. 3a ustawy z 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. z 2018 r., poz.1914) w związku z: art. 1 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176) (dalej "u.d.i.p."), zgodnie z którym każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie, art. 61 ust. 1 Konstytucji a także art. 74 ust. 4 pkt 2 ustawy z 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019, poz. 2393) (dalej: "u.o.t.p.t.k.").
Prezes Trybunału Konstytucyjnego po zapoznaniu się z treścią skargi, wniósł o jej oddalenie w całości i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Organ podkreślił, że ustawa o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym zawiera odmienną regulację dostępu do wnioskowanych danych, co przekłada się na pierwszeństwo ich stosowania przed przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Brak jest więc podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność, gdyż informacje, których żądała skarżąca nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Pismem z 7 września 2021 r. skarżąca podtrzymując skargę, wniosła o uwzględnienie argumentacji i dowodów przytoczonych w uzasadnieniu repliki na odpowiedź.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w opisanym na wstępie wyroku oddalił skargę, podzielając stanowisko organu, że jawność oświadczeń majątkowych sędziów jest zasadą, od której ustawodawca przewidział wyjątki. Jeden z nich wiąże się z sytuacją, w której ujawnienie informacji mogłoby powodować zagrożenie dla składającego oświadczenie lub osób dla niego najbliższych. W takim wypadku na wniosek sędziego, dyrektora sądu lub zastępcy dyrektora sądu, który złożył oświadczenie, podmiot uprawniony do odebrania oświadczenia może zdecydować o objęciu informacji w nim zawartych ochroną przewidzianą dla informacji niejawnych o klauzuli tajności "zastrzeżone", określoną w przepisach ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) (dalej: "p.p.s.a.") w związku z art. 3 § 2 pkt 1 i 8 p.p.s.a. w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - przez bezpodstawne uznanie, że sprawa zainicjowana skargą na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej daje uprawnienia do wypowiedzenia się przez sąd administracyjny o prawidłowości nadania klauzuli tajności wnioskowanym informacjom mimo, że kwestia ta podlega odrębnemu rozpoznaniu i wymaga wcześniejszego wydania decyzji administracyjnej;
- 2) art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 14 ust. 1 i ust. 7 ustawy o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego - przez niezasadne przyjęcie, że odmowa udostępniania oświadczeń majątkowych sędziów Trybunału Konstytucyjnego, które nie zostały zamieszczone na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, nie musi nastąpić w formie decyzji administracyjnej;
- 3) art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (dalej: "u.s.s.t.k.") w związku z art. 14 ust. 7 u.s.s.t.k. w związku z art. 19 u.s.s.t.k. - niezasadne przyjęcie, że informacje zawarte w oświadczeniach majątkowych sędziów Trybunału Konstytucyjnego mogą być objęte ochroną przewidzianą dla informacji niejawnych o klauzuli tajności "zastrzeżone" w trybie wynikającym z art. 87 § 6 p.u.s.p. w związku z art. 45 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1904);
- 4) art. 87 § 6 zdanie 2 p.u.s.p. w związku z art. 45 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym - przez zastosowanie tego przepisu do oświadczeń majątkowych sędziów Trybunału Konstytucyjnego składanych i publikowanych na podstawie art. 14 ust. 1 u.s.s.t.k. i art. 14 ust. 7 u.s.s.t.k., mimo, że przepisy te nie miały zastosowania.
Na podstawie powyższego wniesiono o uchylenie wyroku w całości i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez stwierdzenie, iż organ dopuścił się bezczynności, orzeczenie o jej charakterze, nakazanie rozpoznania wniosku skarżącej i orzeczenie o kosztach postępowania, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie.
Wniesiono również o rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Trybunału Konstytucyjnego wniósł o oddalenie skargi w całości oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Skarga kasacyjna jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.
I. Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 i 8 p.p.s.a. w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W jego ramach skarżąca kasacyjnie zmierza do wykazania, że WSA rozpoznając skargę na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie był uprawniony do formułowania ocen prawnych co do prawidłowości objęcia tej informacji klauzulą tajności, albowiem – w ocenie skarżącej kasacyjnie - kwestia ta podlega odrębnemu rozpoznaniu i wymaga uprzedniego wydania decyzji administracyjnej.
Analiza treści uzasadnienia Sądu pierwszej instancji nie potwierdza bazowego założenia, na którym oparto rozważany zarzut. Sąd pierwszej instancji w ogóle nie odnosił się do konkretnych faktyczno-prawnych podstaw objęcia wnioskowanych informacji klauzulą tajności, o jakiej mowa w przepisach ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. 2019 r. poz. 742 – aktualny na dzień udzielenia odpowiedzi przez organ). W reasumpcji formułowanych ocen prawnych WSA stwierdził, że Prezes Trybunału Konstytucyjnego "miał podstawy prawne do utajnienia oświadczeń majątkowych wskazanych sędziów, a przyczyny tego utajnienia nie podlegają ujawnieniu." Sąd pierwszej instancji nie weryfikował więc in concreto, czy w relacji do poszczególnych sędziów zachodziły podstawy do objęcia ich oświadczeń majątkowych klauzulą tajności, tylko czy in abstracto jest podstawa prawna, która uzasadnia takie działanie.
W swoich rozważaniach Sąd pierwszej instancji odnosił się do twierdzeń skarżącej o braku podstawy prawnej odpowiedniego stosowania wobec sędziów Trybunału Konstytucyjnego postanowień art. 87 ust. 3 p.u.s.p. Czynił to w ramach oceny charakteru informacji żądanych przez skarżącą kasacyjnie w pkt 2 wniosku dostępowego. Należy przypomnieć, że w ramach tej części wniosku skarżąca kasacyjnie domagała się wyjaśnienia "jakie konkretnie względy przemawiają za utajnieniem oświadczeń Krystyny Pawłowicz, Justyna Piskorskiego, Bartłomieja Sochańskiego, Michała Warcińskiego i Jarosława Wyrembaka, poza faktem, że wyrazili taką wolę".
Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że wnioskowana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, albowiem okoliczności uzasadniające objęcie oświadczeń majątkowych sędziów Trybunału Konstytucyjnego klauzulą tajności wynikają z przepisów prawa. Natomiast konkretne przyczyny zrelatywizowane do poszczególnych sędziów nie podlegają ujawnieniu, jako że nie stanowią informacji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny tę ocenę podziela.
Zgodnie z treścią art. 87 ust. 6 p.u.s.p. informacje zawarte w oświadczeniu majątkowym sędziego mogą zostać objęte klauzulą tajności, jeżeli ich ujawnienie mogłoby powodować zagrożenie dla składającego oświadczenie lub osób dla niego najbliższych. Z powyższego wynika więc, że podstawy objęcia oświadczenia majątkowego sędziego klauzulą tajności zostały określone abstrakcyjnie i generalnie na poziomie ustawowym. Sformułowanie dyrektywy konkretnej i indywidualnej, która obejmuje oświadczenie majątkowe danego sędziego klauzulą tajności wymaga odniesienia dotyczącej go sfery faktów do normatywnego wzorca, jakim jest treść powołanego art. 87 ust. 6 p.u.s.p. Objęcie oświadczenia majątkowego sędziego klauzulą "zastrzeżone" – bo ten stopień tajności został dla niego przewidziany - odbywa się na jego wniosek, zaś samo nadanie klauzuli przybiera formę czynności materialno-technicznej. Z założenia okoliczności podane przez sędziego we wniosku, który następnie został uwzględniony muszą stanowić powiązanie informacji, jakie należy podać w oświadczeniu majątkowym z potencjalnym wystąpieniem zagrożenia sędziego lub jego bliskich, wywołanego ich ujawnieniem.
Udostępnienie informacji uzasadniających objęcie oświadczenia majątkowego sędziego klauzulą tajności de facto prowadziłoby do zniweczenia założonego w art. 87 ust. 6 p.u.s.p. celu. Udostępnienie tych danych jest bowiem równoznaczne z ujawnieniem treści oświadczenia majątkowego sędziego, oraz przyczyn z powodu których uważa on, że ich upowszechnienie może wywołać zagrożenie dla niego lub jego bliskich. Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, że brak dostępu do tych informacji nie oznacza, iż zasadność objęcia oświadczenia majątkowego sędziego pozostaje poza kontrolą. Jak stanowi bowiem art. 87 ust. 6 in fine p.u.s.p. klauzula tajności może zostać zniesiona.
II. Negatywnej weryfikacji podlegał zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 14 ust. 1 i ust. 7 ustawy o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego. Skarżąca kasacyjnie twierdzi, że do naruszenia powołanych w zarzucie przepisów doszło w następstwie niezasadnego przyjęcia, że odmowa udostępniania oświadczeń majątkowych sędziów Trybunału Konstytucyjnego, które nie zostały zamieszczone na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, nie musi nastąpić w formie decyzji administracyjnej. Należy odnotować, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu swojego wyroku kwestionowanego zarzutem stwierdzenia nie zawarł. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że WSA zdawkowo wypowiedział się w kwestii legalności braku udostępnienia informacji wnioskowanych w pkt 3 wniosku dostępowego – oświadczeń majątkowych Krystyny Pawłowicz, Justyna Piskorskiego, Bartłomieja Sochańskiego, Michała Warcińskiego i Jarosława Wyrembaka – jednak przedmiotowego uchybienia nie można skutecznie kwestionować poprzez tak sformułowany zarzut. Nie przesądzając o wadliwości działania Sądu pierwszej instancji z uwagi na brak zarzutu kasacyjnego pozwalającego na formułowanie ocen w tym zakresie podać wystarczy, że brak oceny legalności odmowy udostępnienia informacji publicznej należy kwalifikować, jako wadliwość uzasadnienia wyroku, w trybie art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd nie zamieszcza bowiem w uzasadnieniu elementów, na których oparł ocenę prawną będącą podstawą sformułowanego w wyroku rozstrzygnięcia. Weryfikowany zarzut nie wytyka braku oceny legalności nieudostępnienia informacji wnioskowanych w pkt 3 wniosku dostępowego, lecz kwestionuje stanowisko Sądu pierwszej instancji, którego ten sąd nie wyraził.
III. Zarzuty naruszenia art. 14 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 7 w związku z art. 19 u.s.s.t.k. oraz art. 87 § 6 zdanie 2 p.u.s.p. w związku z art. 45 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym mają ten sam cel: zmierzają do wykazania, że wobec oświadczeń majątkowych składanych przez sędziów Trybunału Konstytucyjnego nie znajduje odpowiedniego zastosowania przewidziana treścią art. 87 ust. 6 p.u.s.p. możliwość objęcia ich klauzulą tajności "zastrzeżone". Konsekwencją zaaprobowania przedmiotowego stanowiska musi być pełna jawność oświadczeń majątkowych sędziów Trybunału Konstytucyjnego, które jako informacja publiczna powinny zostać skarżącej kasacyjnie udostępnione. Z tego względu oba zarzuty zostaną rozpoznane łącznie.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżącego kasacyjnie, że art. 14 u.s.s.t.k. w sposób kompletny, wyłączny i autonomiczny reguluje materię związaną ze składaniem oświadczeń majątkowych przez sędziów Trybunału Konstytucyjnego. Potwierdzić trzeba tezy skargi kasacyjnej, że zasady i tryb składania oświadczeń majątkowych przez sędziów Trybunału Konstytucyjnego zostały w szczegółach uregulowane odmiennie od tych, jakie zadekretowano w art. 87 p.u.s.p. w stosunku do sędziów sądów powszechnych. Zgodzić się również należy, że postanowienia art. 8 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022 r. poz. 2492 ze zm.; dalej: "p.u.s.a.") oraz art. 45 ustawy o Sądzie Najwyższym wprost przesądzają, że sędziowie sądów administracyjnych oraz sędziowie Sądu Najwyższego składają oświadczenia majątkowe, o których mowa w art. 87 p.u.s.p. W takim skonfigurowaniu normatywnym nie budzi wątpliwości, że zawarte w art. 29 ust. 1 p.u.s.a. oraz art. 10 ust. 1 ustawy o Sądzie Najwyższym odesłanie do odpowiedniego stosowania w zakresie nieuregulowanym przepisów p.u.s.p., daje podstawę do objęcia oświadczeń majątkowych składanych przez sędziów sądów administracyjnych oraz Sądu Najwyższego klauzulą tajności "zastrzeżone", na zasadach określonych w art. 87 ust. 6 p.u.s.p.
Skarżący kasacyjnie stoi na stanowisku, iż wobec braku wskazania w art. 14 u.s.s.t.k., że sędziowie Trybunału Konstytucyjnego składają oświadczenie majątkowe, o którym mowa w art. 87 p.u.s.p., nie można takiego oświadczenia objąć klauzulą tajności w trybie ustępu szóstego tego artykułu. Zdaniem skarżącego kasacyjnie przyjęty przez ustawodawcę w art. 14 u.s.s.t.k. reżim składania oświadczeń majątkowych przez sędziów Trybunału Konstytucyjnego jest treściowo zamknięty, co wyłącza możliwość zastosowania art. 87 ust. 6 p.u.s.p. poprzez odesłanie z art. 19 u.s.s.t.k.
Argumentacja wspierająca stanowisko skarżącej kasacyjnie – w schemacie – opiera się na założeniu, że skoro ustawodawca zdecydował się uregulować tryb i zasady składania oświadczeń majątkowych przez sędziów Trybunału
Konstytucyjnego inaczej, jak w stosunku do sędziów sądów powszechnych, sądów administracyjnych i Sądu Najwyższego, to z założenia uczynił to w sposób kompletny a zatem wyłączający możliwość odpowiedniego stosowania art. 87 ust. 6 p.u.s.p. Stanowisko to nie jest trafne.
Po pierwsze, w art. 14 u.s.s.t.k. nie wskazano, że jego treść reguluje zasady i tryb składania oświadczeń majątkowych przez sędziów Trybunału Konstytucyjnego w sposób kompletny.
Po drugie, w treści art. 14 u.s.s.t.k. nie wskazano wprost, że oświadczenia majątkowe sędziów Trybunału Konstytucyjnego nie mogą zostać objęte klauzulą tajności.
Po trzecie, nie można zidentyfikować wartości, które uzasadniałyby traktowanie sędziów Trybunału Konstytucyjnego odmiennie od sędziów sądów powszechnych, administracyjnych i Sądu Najwyższego. Sędziowie Trybunału Konstytucyjnego, tak jak sędziowie sądów, wydają wyroki w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej, orzekając w konstytucyjnym organie, który obok sądów stanowi segment władzy publicznej – władzę sądowniczą – art. 10 ust. 2 i art. 174 Konstytucji RP. Sędziowie Trybunału Konstytucyjnego, tak jak sędziowie sądów, w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji (sędziowie sądów podlegają również ustawom), a ich warunki pracy i wynagrodzenie powinny odpowiadać godności urzędu oraz zakresowi ich obowiązków – art. 195 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji. Uwzględniając konstytucyjne uwarunkowania ustrojowe determinujące pozycję sędziów sądów oraz sędziów Trybunału Konstytucyjnego nie można wskazać aksjologicznego uzasadnienia dla objęcia sędziego Trybunału Konstytucyjnego obowiązkiem upublicznienia składanego przez niego oświadczenia majątkowego w sytuacji, gdy ujawnienie zawartych w tym oświadczeniu informacji mogłoby powodować zagrożenie dla niego lub jego bliskich.
Skarżąca kasacyjnie, poza wskazaniem na odmienność treści art. 14 u.s.s.t.k., nie podaje żadnych racji, które przemawiałyby za tak poważnym ograniczeniem wolności i praw sędziego Trybunału Konstytucyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny również takich wartości nie identyfikuje, tak w normatywnym porządku konstytucyjnym, jak i ustawowym. Wyłączenie sędziów Trybunału Konstytucyjnego z przewidzianego w stosunku do sędziów sądów uprawnienia objęcia składanych przez nich oświadczeń majątkowych klauzulą tajności, jeżeli ich ujawnienie mogłoby spowodować niebezpieczeństwo dla nich lub ich bliskich, byłoby nieakceptowalnym złamaniem zasady równości oraz zakazu niedyskryminacji – art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji.
Nie można bowiem zidentyfikować immanentnej dla porządku konstytucyjnego wartości, która uzasadniałaby odmienne traktowanie w tym zakresie sędziów sądów i sędziów Trybunału Konstytucyjnego. Funkcja, cel i aksjologia składania oraz publikowania oświadczeń majątkowych przez sędziów sądów oraz sędziów Trybunały Konstytucyjnego jest taka sama – transparentność sytuacji majątkowej sędziów. Wyłączenie upubliczniania tych oświadczeń z uwagi na zagrożenie, jakie to upublicznienie może generować również jest oczywiste – powszechna dostępność danych zawartych w oświadczeniu majątkowym sędziego może sprowadzić na niego lub jego bliskich niebezpieczeństwo. Prawodawca rozstrzygając kolizję dóbr w postaci jawności majątku sędziego oraz bezpieczeństwa sędziego lub jego bliskich, które może zostać zagrożone wskutek upublicznienia jego oświadczenia majątkowego, opowiada się za ochroną ostatniego z nich. Brak podstaw, aby w tym wartościowaniu sędziów Trybunału Konstytucyjnego traktować inaczej, niż sędziów sądów.
Dodać trzeba, że objęcie oświadczenia majątkowego sędziego Trybunału Konstytucyjnego klauzulą tajności nie oznacza braku obowiązku jego złożenia, albo braku weryfikacji jego treści. Zgodnie z art. 14 ust. 6 u.s.s.t.k. Prezes Trybunału Konstytucyjnego do dnia 31 maja dokonuje analizy danych zawartych w oświadczeniach majątkowych sędziego i przekazuje jeden egzemplarz oświadczenia naczelnikowi urzędu skarbowego właściwego ze względu na miejsce jego zamieszkania.
Po czwarte, przedstawione oceny prawne potwierdzają, że art. 14 u.s.s.t.k. nie reguluje w sposób całościowy zasad i trybu składania przez sędziów Trybunału Konstytucyjnego oświadczeń majątkowych, albowiem nie odnosi się do uprawnienia objęcia ich klauzula tajności. Z tych względów, w tym nieuregulowanym zakresie, na mocy art. 19 u.s.s.t. odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy ustawy o Sądzie Najwyższym.
Po piąte, z uwagi na brak uregulowania możliwości objęcia oświadczeń majątkowych sędziów Sądu Najwyższego przepisami ustawy o Sądzie Najwyższym, na mocy odesłania z art. 10 § 1 tej ustawy, odpowiednie zastosowania znajdzie art. 87 ust. 6 p.u.s.p.
Uwzględniając podane oceny prawne Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił żadnego z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów i z tej przyczyny oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z "§ 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 15 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).