Uzasadnienie
Wnioskiem z 29 maja 2023 r. Starosta Nyski wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego przez wskazanie Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Opolu jako organu właściwego w sprawie usunięcia drzew bez wymaganego zezwolenia z parku miejskiego w Nysie, wpisanego do rejestru zabytków.
W odpowiedzi na wniosek Opolski Wojewódzki Konserwator Ochrony Zabytków w Opolu wniósł o umorzenie postępowania wskazując, że po ponownej analizie sprawy stwierdził swoją właściwość w tej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Rozstrzyganie sporów polega na wskazaniu organu właściwego do rozpoznania sprawy (art. 15 § 2 p.p.s.a.). Z negatywnym sporem kompetencyjnym mamy do czynienia w sytuacji, w której oba organy pozostające w sporze uważają się za niewłaściwe do jej rozstrzygnięcia.
Ponadto, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W tej sprawie mamy do czynienia z tego rodzaju inną przesłanką bezprzedmiotowości postępowania, ponieważ Opolski Wojewódzki Konserwator Ochrony Zabytków w Opolu w odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego oświadczył, że nie kwestionuje swojej właściwości do rozstrzygnięcia sprawy. Oznacza to, że spór między organami przestał istnieć, a więc przestał także istnieć przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego toczącego się w tym zakresie, dlatego też postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym należało umorzyć.
Z tych względów i na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a., jak i w związku z art. 4 i art. 15 § 2 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.