Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 września 2021 r. Burmistrz [...] zwrócił się z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o wlaściwość pomiędzy Burmistrzem [...] a Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Tarnobrzegu w sprawie przeniesienia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia pn.: Eksploatacja złóż kruszywa naturalnego w rejonie [...] w gminie [...] na działkach o nr ewid. (...) (obręb [...]) w m. [...] (dalej: przedsięwzięcie eksploatacyjne) wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu, znak SKO-402/E/711/2016 w dniu 18 listopada 2016 r. na rzecz [...] (dalej: decyzja SKO).
Jak wskazano we wniosku, w dniu 9 lipca 2021 r. do Burmistrza [...] wpłynął wniosek o przeniesienie decyzji SKO z J.C. na rzecz D.C. na podstawie art. 72a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 247, dalej: ustawa środowiskowa).
Burmistrz [...] uznał, że to na SKO spoczywa obowiązek wydania stosownego orzeczenia, ponieważ to SKO wydało decyzję reformatoryjną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. tj. uchyliło w całości decyzję Burmistrza [...] z dnia 16 kwietnia 2016 r. odmawiającą ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia eksploatacyjnego i ustaliło środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. W ocenie Burmistrza, decyzja reformatoryjna SKO stanowiła ponowne rozpatrzenie sprawy i była źródłem obowiązków nałożonych na adresata.
W odpowiedzi na złożony wniosek Burmistrza [...], SKO w Tarnobrzegu wskazało w dniu 8 listopada 2021 r., że organem właściwym w sprawie pozostaje Burmistrz [...]. Podkreślono, że w przypadku, gdy przenoszona decyzja została wydana przez SKO działające jako organ II instancji po wniesieniu odwołania, nie zmienia się właściwość organu. Będzie nim ten organ, który właściwy jest do wydania decyzji środowiskowej (postanowienie NSA z 16 października 2021 r., sygn. akt. II OW 125/12).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Rozstrzyganie sporów polega na wskazaniu organu właściwego do rozpoznania sprawy (art. 15 § 2 P.p.s.a.).
Zagadnienie analogiczne do będącego przedmiotem sporu o właściwość w niniejszej sprawie zostało już rozstrzygnięte w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na gruncie stanu faktycznego sprawy, w której samorządowe kolegium odwoławcze utrzymało w mocy decyzję prezydenta miasta w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, ocenę prawną w tej kwestii wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 16 października 2012 r., II OW 125/12. Naczelny Sąd Administracyjny, analizując przepisy ustawy środowiskowej, wskazał, że organem właściwym do przeniesienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia jest organ, który wydał tę decyzję w znaczeniu decyzji merytorycznej organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a więc prezydent (wójt, burmistrz), a nie samorządowe kolegium odwoławcze działające jako organ odwoławczy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze mogłoby być właściwe do przeniesienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia jedynie wówczas, gdyby było właściwe do wydania tej decyzji jako organ I instancji bądź, jeśli przepis art. 72a ust. 1 ustawy środowiskowej posługiwał się pojęciem "organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji". Żadnej z tych sytuacji nie przewidują obowiązujące w tym zakresie przepisy. Zgodnie bowiem z art. 72 a ust. 1 ustawy środowiskowej, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on warunki zawarte w tej decyzji. Właściwość do wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określa natomiast art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy środowiskowej, zgodnie z którym, w przypadku pozostałych przedsięwzięć (niewymienionych w art. 75 ust. 1-3 tej ustawy) organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta.
W tej sprawie uchylenie decyzji organu I instancji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu oraz ustalenie tych uwarunkowań dla przedsięwzięcia eksploatacyjnego, nie przenosi na organ wyższego stopnia kompetencji do wydania decyzji określonej w art. 72a ust. 1 ustawy środowiskowej. Przepis ten wiąże bowiem właściwość do przeniesienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia na inny podmiot z właściwością rzeczową uregulowaną w przepisie art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy środowiskowej, a nie z tym, który organ de facto wydał ostateczną decyzję w tej sprawie. Nawet zatem w niniejszej sytuacji, w której ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia następuje mocą decyzji organu II instancji, właściwość do przeniesienia tej decyzji na inny podmiot obejmuje organ właściwy do wydawania decyzji w tym przedmiocie, określony przepisem art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy środowiskowej, w tym wypadku – Burmistrza [...].
Z tych względów i na podstawie na podstawie art. 15 § 2 ustawy P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.