Uzasadnienie
Marszałek Województwa [...] złożył wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy tym podmiotem a Starostą [...] w sprawie dotyczącej zmiany decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r., zmienionej decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. udzielającej S.J. zezwolenia na przetwarzanie odpadów przy ul. [...] w [...], na działkach ew. nr [...] i [...] obręb [...], gmina [...]. Marszałek wskazał, że wniosek o zmianę przedmiotowej decyzji został złożony przez S.J. do Starosty [...]. Starosta [...] przekazał przedmiotowy wniosek Marszałkowi Województwa [...] powołując się na treść art. 41 ust. 6 ustawy o odpadach i wskazując, że S.J. złożył odrębny wniosek o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...] i [...] obręb [...], gmina [...], ul. [...], należącego do przedsięwzięć wymienionych w art. 41 ust. 3 pkt 1 ustawy o odpadach.
W ocenie Marszałka Województwa [...] art. 41 ust. 6 ustawy o odpadach nie może mieć w sprawie zastosowania, gdyż Spółka prowadzi działalność w zakresie zbierania i przetwarzania odpadów w oparciu o dwie odrębne decyzje.
W odpowiedzi na wniosek Starosta wskazał, iż zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy o odpadach w przypadku prowadzenia w tym samym miejscu przedsięwzięć, z których co najmniej jedno należy do przedsięwzięć wymienionych w ust. 3 pkt 1, organem właściwym do wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów jest marszałek województwa. Wyjaśnił, iż z uwagi na to, że wniosek przedsiębiorcy dotyczy zmiany zezwolenia na przetwarzanie odpadów na działkach nr: [...] i [...], gdzie prowadzone jest przedsięwzięcie wymienione w art. 41 ust. 3 pkt 1 ustawy o odpadach, na podstawie art. 41 ust. 6 cytowanej ustawy, organem właściwym do rozpatrzenia wniosku nie jest starosta, a marszałek województwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Rozstrzyganie sporów polega na wskazaniu organu właściwego do rozpoznania sprawy (art. 15 § 2 p.p.s.a.).
W tej sprawie Spółka wystąpiła o zmianę decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadów z uwagi na treść przepisów ustawy z 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw. Przepisy tej ustawy nakładają na podmioty dysponujące stosownymi zezwoleniami na przetwarzanie lub zbieranie odpadów, obowiązek wystąpienia z wnioskiem o zmianę tych decyzji do właściwego organu, w celu dostosowania ich do obecnie obowiązujących wymagań prawnych. Właściwość organu do wydania decyzji zezwalającej na prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wynika z art. 41 ust. 3 ustawy o odpadach. Przepis ten enumeratywnie wymienia przypadki (rodzaje i skalę działalności w zakresie gospodarki odpadami), w których właściwym organem jest marszałek województwa, natomiast w pozostałych sprawach właściwy jest starosta.
Z art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach wynika, że ustawodawca przewiduje konieczność uzyskania zezwolenia na dwa rodzaje działalności w zakresie gospodarki odpadami – zbieranie odpadów i przetwarzanie odpadów. Na wniosek podmiotu występującego o wydanie zezwolenia właściwy organ może także wydać tzw. decyzję łączną, a więc zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów (art. 41 ust. 5 ustawy o odpadach). Do wydania tego rodzaju zezwolenia stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zezwolenia na zbieranie odpadów oraz zezwolenia na przetwarzanie odpadów (art. 41 ust. 8 ustawy o odpadach). Zasadą jest zatem uzyskanie dwóch odrębnych decyzji (zezwoleń), natomiast decyzja łączna jest wyjątkiem od tej zasady. Powyższe ma zasadniczy wpływ na wykładnię przepisów o właściwości organów w tych sprawach. Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 6 ustawy o odpadach, w przypadku prowadzenia w tym samym miejscu przedsięwzięć, z których co najmniej jedno należy do przedsięwzięć wymienionych w art. 41 ust. 3 pkt 1, organem właściwym do wydania zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów jest marszałek województwa.
Ustalenie w tej sprawie, że Spółka na tym samym terenie prowadzi jednocześnie działalność polegającą na zbieraniu odpadów nie uzasadnia zastosowania art. 41 ust. 6 w związku z art. 41 ust. 3 pkt 1 ustawy o odpadach. Powyższe przepisy miałyby zastosowanie tylko w przypadku, gdyby Spółka wystąpiła o zezwolenie na przetwarzanie i zbieranie odpadów (o wydanie decyzji łącznej). Uzyskanie decyzji łącznej jest wyjątkiem, a zatem normy z art. 41 ust. 6 ustawy o odpadach nie należy wykładać rozszerzająco. Potwierdza to także art. 41 ust. 9 ustawy o odpadach, który stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o zezwoleniu na zbieranie odpadów lub zezwoleniu na przetwarzanie odpadów rozumie się przez to również zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów. Sytuacja więc, o której mowa w art. 41 ust. 6 ustawy o odpadach dotyczy jedynie podmiotu, który składając wniosek skorzysta z rozwiązania zawartego w art. 41 ust. 5 ustawy o odpadach, to jest kiedy działalność wymagająca uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów i na przetwarzanie odpadów prowadzona jest w tym samym miejscu i może zostać na wniosek strony objęta jednym zezwoleniem (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt II OW 214/14, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II OW 141/19).
W rozpoznawanej sprawie Spółka wystąpiła wyłącznie o zmianę decyzji w sprawie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, a zatem art. 41 ust. 6 w związku z art. 41 ust. 3 pkt 1 ustawy o odpadach nie znajdują zastosowania.
Oznacza to, że właściwym organem będzie Starosta [...] na podstawie art. 41 ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach.
Z tych względów i na podstawie art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny wskazał Starostę [...] jako organ właściwy w sprawie.