Uzasadnienie
Pismem z 21 września 2021 r. Marszałek Województwa [...]wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Starostą [...]w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Starosty [...]z [...]października 2015 r. udzielającej [...]S.A. z siedzibą w P. (dalej: wnioskodawca lub spółka), zezwolenia na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne w m. [...]. Marszałek wniósł o wskazanie Starosty [...] jako organu właściwego w sprawie.
Jak wynika z uzasadnienia wniosku, spółka złożyła do Starosty [...] wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Starosty [...] z [...] października 2015 r. zezwalającej na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne. Decyzja ta została następnie zmieniona przez Marszałka Województwa [...] decyzją z [...] czerwca 2021 r., z uwagi na art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1592 ze zm.). Przetwarzanie odpadów objęte przedmiotowym zezwoleniem zostało zakwalifikowane jako przedsięwzięcie mogąco zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, co w świetle art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 699, dalej ustawa o odpadach) przesądza o właściwości marszałka województwa w tej sprawie.
W opinii Marszałka, podstawa prawna decyzji wygaszającej wynika zatem wyłącznie z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. i w związku z tym organem właściwym w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia własnej decyzji pozostaje Starosta [...].
W odpowiedzi na wniosek Starosta [...] wniósł o wskazanie Marszałka Województwa [...] jako organu właściwego w sprawie. Starosta [...] wyjaśnił, że w dacie wydania decyzji organem właściwym był Starosta [...], ale w aktualnym stanie prawnym organem właściwym w sprawie wygaśnięcia decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2021 r., zmienionej decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia 9 czerwca 2021 r. jest Marszałek Województwa [...], co wynika z art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o odpadach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Rozstrzyganie sporów polega na wskazaniu organu właściwego do rozpoznania sprawy (art. 15 § 2 P.p.s.a.).
Podstawą ustalenia właściwości rzeczowej organów administracji publicznej, należących do systemu organów wyposażonych w kompetencję ogólną do prowadzenia postępowania administracyjnego, są przepisy ustaw materialnoprawnych (por. B. Adamiak, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, A. Skoczylas, Prawo procesowe administracyjne, System Prawa Administracyjnego – t. 9, R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel (red.), Warszawa 2010, s. 106). Tego rodzaju podstawą materialnoprawną w rozpoznanej sprawie jest ustawa o odpadach. Właściwość organu do wydania decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów i przetwarzanie odpadów wynika z art. 41 ust. 3 ustawy o odpadach. Przepis ten enumeratywnie wymienia przypadki (rodzaje i skalę działalności w zakresie gospodarki odpadami), w których właściwym organem jest marszałek województwa, natomiast w pozostałych sprawach właściwy jest starosta.
Zgodnie z art. 48 pkt 3 ustawy o odpadach, zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wygasa na wniosek podmiotu objętego zezwoleniem. Ustawodawca w art. 48 ustawy o odpadach ograniczył się jedynie do wyliczenia przesłanek wygaśnięcia zezwoleń z mocy prawa. Brak jest natomiast przepisu, zgodnie z którym o wygaśnięciu zezwolenia orzeka organ właściwy do jego wydania. Biorąc pod uwagę normę z art. 162 § 1 k.p.a., należy przyjąć, że organ właściwy do wydania zezwolenia w pierwszej instancji jest także właściwy do stwierdzenia jego wygaśnięcia. W obecnym stanie prawnym przetwarzanie odpadów objęte zezwoleniem zostało zakwalifikowane jako przedsięwzięcie mogąco zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, co w świetle art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o odpadach, przesądza o właściwości marszałka województwa w tej sprawie. Marszałek Województwa [...] był uprawniony do zmiany decyzji Starosty [...] z [...] października 2015 r. (co nastąpiło decyzją z dnia 9 czerwca 2021 r.), a więc jest również uprawniony do stwierdzenia wygaśnięcia tej decyzji, na podstawie art. 48 pkt 3 w związku z art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o odpadach
Z tych względów i na podstawie art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny wskazał Marszałka Województwa [...] jako organ właściwy w sprawie.