Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 października 2021 r. Starosta [...] wystąpił o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Starostą Powiatu [...] a [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków [...] (dalej Wojewódzki Konserwator Zabytków) i wniósł o wskazanie organu właściwego do wydania decyzji w sprawie naliczania kary za usunięcie drzew i krzewów bez wymaganego pozwolenia, rosnących na terenie działki nr [...], stanowiących własność Gminy [...].
Starosta [...] w uzasadnieniu wniosku wskazał, że ww. działki znajdują się na terenie wpisanym do rejestru zabytków jako historyczny układ urbanistyczny miasta [...] na podstawie decyzji z dnia [...] sierpnia 1959 r., nr [...] i położone są w obszarze ochrony konserwatorskiej, zatem postępowanie dotyczące zgłoszenia zamiaru usunięcia drzew i wydania zezwolenia na usunięcie drzew zgodnie z art. 83a ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1098 ze zm., dalej ustawa o ochronie przyrody) prowadził wojewódzki konserwator zabytków.
Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją [...] sierpnia 2020 r. zezwolił na usunięcie drzewa gatunku "Jesion wyniosły", natomiast w stosunku do pozostałych drzew umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Drzewa te zostały usunięte przed wydaniem stosownego zezwolenia, co ustalono na podstawie przeprowadzonych oględzin. Decyzja wskazana powyżej została zmieniona na wniosek strony – [...], przez dopisanie dwóch drzew z rodzaju grusza.
Następnie, Wojewódzki Konserwator Zabytków uznał się za niewłaściwy do naliczania stosownych kar za usunięcie drzew bez pozwolenia i przekazał sprawę Staroście [...].
Starosta [...] wskazał, że organem właściwym do wymierzenia kary pieniężnej nakładanej w drodze decyzji w przedmiocie usunięcia drzewa bez pozwolenia z terenu wpisanego do rejestru zabytków jest Wojewódzki Konserwator Zabytków na podstawie art. 36 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 107 d ust. 1 i 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 710 ze zm.).
Pismem z dnia 2 grudnia 2021 r. Wojewódzki Konserwator Zabytków we [...] poinformował, że po szczegółowej analizie stanu sprawy uznał się właściwym do wydania decyzji w sprawie naliczenia kary za usunięcia drzew i krzewów bez wymaganego pozwolenia na terenie działki [...]
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Rozstrzyganie sporów polega na wskazaniu organu właściwego do rozpoznania sprawy (art. 15 § 2 p.p.s.a.).
Ponadto, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W tej sprawie mamy do czynienia z tego rodzaju inną przesłanką bezprzedmiotowości postępowania, ponieważ Wojewódzki Konserwator Zabytków w odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość oświadczył, że uznał swoją właściwość do załatwienia sprawy. Oznacza to, że spór między organami przestał istnieć, a więc przestał także istnieć przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego toczącego się w tym zakresie, dlatego też postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym należało umorzyć.
Z tych względów i na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a., jak i w związku z art. 4 i art. 15 § 2 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.