Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] lipca 2021 r. Starosta P. powołując się na art. 22 § 3 pkt 2 k.p.a. wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy tym organem a Mazowieckim Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku A.G. o przeprowadzenie postępowania kontrolnego odnośnie przekraczania norm hałasu i pylenia pyłem drzewnym przez zakład stolarski położony we wsi Ł. przy ulicy K. oraz wszczęcia postępowania w sprawie nielegalnie istniejącego na wyżej wymienionej nieruchomości składu zużytych opon samochodowych i wskazanie jako organu właściwego do załatwienia przedmiotowego wniosku Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Warszawie.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że pismem z dnia [...] kwietnia 2022 r. A.G. zwrócił się do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Warszawie (dalej WIOŚ) o wszczęcie postępowania kontrolnego oraz podjęcie działań mających na celu spowodowanie zaprzestania naruszenia norm hałasu i pylenia pyłem drzewnym przez zakład stolarski położony w miejscowości Ł. przy ul. K. Ponadto wnioskodawca zwrócił się o wszczęcie postępowania kontrolnego w sprawie nielegalnie istniejącego na ww. nieruchomości składu opon samochodowych i przeprowadzenie badania hałasu emitowanego z ww. zakładu oraz poziomu pylenia pyłem drzewnym, wynikającego z prowadzonych w zakładzie prac. W piśmie tym po przedstawieniu okoliczności uzasadniających żądanie w nim zawarte strona wnosiła o przeprowadzenie postępowania i nałożenie odpowiednich obowiązków na osobę prowadzącą zakład stolarski w trybie art. 362 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1973, dalej p.o.ś.).
Pismem z dnia [...] kwietnia 2022 r., znak [...] Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Warszawie, powołując się na art. 65 § 1 k.p.a. przekazał wyżej opisany wniosek do rozpoznania Staroście P. stwierdzając, że dotyczy on spraw, o których mowa w art. 362 ust. 1 – 3 p.o.ś, które zgodnie z art. 378 ust. 1 tejże ustawy należą do właściwości starosty. Wskazał, że organy Inspekcji Ochrony Środowiska nie prowadzą kontroli na zlecenie poza sytuacjami określonymi w art. 17 ustawy z dnia 20 lipca 2021 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1070). Brak jest podstaw do podjęcia w omawianej sprawie kontroli z urzędu. Wskazano, że z posiadanych przez organ informacji wynika, że zakład stolarski nie posiada decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, jak również organ nie posiada żadnych informacji dotyczących zainstalowania na terenie stolarni instalacji lub urządzeń, które mogą być źródłem hałasu. W takiej sytuacji, zgodnie z treścią art. 115a p.o.ś. Starosta P. w przypadku stwierdzenia na podstawie pomiarów własnych lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich przeprowadzenia, że poza zakładem w wyniku jego działalności są przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu, winien wydać decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Dopiero w oparciu o taką decyzje Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska może przeprowadzić kontrolę przestrzegania warunków określonych w takiej decyzji Aktualne brzmienie art. 115a p.o.ś. wyłączyło Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z prowadzenia pomiarów hałasu przed wydaniem decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Dalej organ powołując się na art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. 2022 r. poz. 699) wskazał, że ustawodawca ustanowił zakaz składowania odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Posiadacz odpadów obowiązany jest do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do składowania lub magazynowania. W przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z art. 26 ust. 1 wskazanej ustawy wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydanej z urzędu nakazuje posiadaczowi usunięcie odpadów.
Uzasadniając wniosek o wskazanie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska jako organu właściwego do załatwienia wniosku A.G., Starosta wskazując na treść art. 115a p.o.ś. stwierdził, że wydaje on tj. starosta decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu, jedynie gdy wystąpią przekroczenia hałasu, w przeciwnym przypadku starosta nie podejmuje żadnych działań. Organem właściwym do przeprowadzenia kontroli w przedmiocie przekroczenia dopuszczalnych poziomu hałasu jest wojewódzki inspektor ochrony środowiska. Starosta nie jest organem powołanym do przeprowadzania kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska, nie jest wyposażony w odpowiedni sprzęt i laboratoria do wykonywania badań w przeciwieństwie do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Sprawdzenie poziomu hałasu powinno być wykonane przy kontroli zakładu, podczas której jest możliwość zbadania procesów technologicznych zakładu i określenie jakie procesy technologiczne mają wpływ na powstawanie hałasu, które winien przeprowadzić Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska. W oparciu o przekazane przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska wyniki takiej kontroli starosta wydaje następnie decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Dalej Starosta P. stwierdził, że wniosek A.G. jest jasny i precyzyjny i dotyczy wszczęcia postępowania kontrolnego, podjęcie działań mających na celu spowodowanie zaprzestania naruszania norm hałasu i pylenia pyłem drzewnym przez zakład stolarski położony we wsi Ł., przy ul. K. oraz wszczęcia postępowania kontrolnego w sprawie nielegalnie istniejącego na ww. nieruchomości składu zużytych opon samochodowych, przeprowadzenia badania poziomu hałasu emitowanego przez zakład stolarski oraz poziomu pylenia pyłem drzewnym i kierowany jest do organu, którego głównym zadaniem jest kontrola podmiotów korzystających ze środowiska, prowadzenie działalności laboratoryjnej polegającej na wykonywaniu badań, w tym pobieranie próbek, wykonywaniu pomiarów i analiz, wykonywaniu pomiarów wielkości emisji oraz poziomu substancji lub energii występujących w środowisku. Wniosek strony nie dotyczy wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Taka decyzja może być wydana (choć nie musi, w każdym przypadku) dopiero skutkiem wykonania kontroli i badań. Z powyższego wynika jednoznacznie, iż przedmiotem wniosku jest żądanie przeprowadzenia kontroli oraz badań, które dopiero mogą wykazać konieczność wydania przez starostę decyzji chociażby z art. 362 p.o.ś. lub konieczność przekazania wniosku zgodnie z właściwością np. do organu gminy czy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w celu przeprowadzenia postępowania pod kątem przestrzegania przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym lub ustawy o odpadach czy przepisów budowlanych. Do kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska oraz badania i oceny stanu środowiska, na podstawie ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1070), powołana została Inspekcja Ochrony Środowiska (art. 8). Aktualne brzmienie art. 115a p.o.ś. nie wyłączyło Inspekcji Ochrony Środowiska z prowadzenia pomiarów hałasu, przed wydaniem decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Nowelizacja art. 115a p.o.ś. w żadnym stopniu nie wprowadziła zmian w zakresie zadań Inspekcji Ochrony Środowiska wynikających z ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska i nie ograniczyła tych organów ochrony środowiska w zakresie ich ustawowych zadań, w tym dokonywania kontroli interwencyjnych (pozaplanowych). Jednocześnie, w przypadku poważnych zagrożeń środowiska (w tym dla ludzi) będącego następstwem działalności prowadzonej przez podmiot korzystający ze środowiska albo osobę powodującą pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach w gestii wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska zgodnie z art. 364 powołanej ustawy jest wydanie decyzji o wstrzymaniu tej działalności w zakresie, w jakim jest to niezbędne dla zapobieżenia pogarszaniu stanu środowiska.
Powyższe uzasadnia zdaniem Starosty P. wskazanie jako organu właściwego do załatwienia przedmiotowego wniosku o wszczęcie postępowania kontrolnego zakładu stolarskiego zlokalizowanego w miejscowości Ł. przy ul. K. Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska.
W złożonej odpowiedzi na wniosek Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wnosił o wskazanie Starosty P. jako organu właściwego do rozpatrzenia wniosku A.G. Organ wskazał, że wnioskodawca wyraźnie wnosił o przeprowadzenie postępowania w trybie art. 362 p.o.ś., co uzasadnia właściwość wskazanego Starosty z uwagi na treść art. 376 tejże ustawy. Niezależnie od powyższego Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska podniósł, że w okresie od [...] czerwca do [...] lipca 2022 r. inspektorzy WIOŚ w Warszawie przeprowadzili kontrolę interwencyjną u M.W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "D." przy ul. K. w miejscowości Ł. W ramach kontroli zostały rozpoznane zagadnienia związane z uciążliwą działalnością zakładu w zakresie emisji hałasu i zanieczyszczenia powietrza. Podczas kontroli ustalono źródła hałasu występujące na terenie zakładu oraz stwierdzono, że M.W. prowadzący działalność gospodarczą nie posiada decyzji ustalającej dopuszczalne poziomy emisji hałasu do środowiska. W związku z powyższym wykonanie pomiarów hałasu w aktualnym stanie prawnym pozostaje poza właściwością Inspekcji Ochrony Środowiska. Zarządzeniem pokontrolnym zobowiązano prowadzącego działalność gospodarczą do usunięcia stwierdzonych podczas kontroli nieprawidłowości. O ustaleniach kontroli został poinformowany interweniujący w sprawie. Wskazano, że wprowadzone w 2021 r. zmiany w ustawie Prawo ochrony środowiska wyłączyły Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z prowadzenia pomiarów hałasu, przed wydaniem decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. W myśl art. 115a ust. 1 p.o.ś. decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu wydaje się w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska (w tym przypadku Starostę P1.), na podstawie pomiarów własnych lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu jest wszczynane i prowadzone z urzędu przez starostę, stosownie do właściwości rzeczowej określonej w art. 378 ust. 1 ustawy p.o.ś. W myśl przepisów ustawy p.o.ś. wojewódzki inspektor ochrony środowiska nie jest organem ochrony środowiska. Od dnia 23 września 2021 r., tj. wejścia w życie zmian w ustawie prawo ochrony środowiska pomiary hałasu wykonane przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (Centralne Laboratorium Badawcze Głównego Inspektora Ochrony Środowisk), nie mogą być podstawą do stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu i wydania decyzji o dopuszczanym poziomie hałasu. Po dniu 23 września 2021 r. pomiary hałasu wykonane w ramach kontroli prowadzonej przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska nie mogą stanowić dowodu, który Starosta może wykorzystać wszczynając postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania decyzji ustalającej dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku. Dalej podniesiono, że zgodnie z art. 379 ust. 1 p.o.ś, marszałek województwa, starosta oraz wójt, burmistrz lub prezydent miasta sprawują kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów o ochronie środowiska w zakresie objętym właściwością tych organów. W doktrynie prawa ochrony środowiska wskazuje się przy tym, że kontrola, o której mowa w art. 379 powinna dotyczyć wszystkich przepisów o ochronie środowiska pozostających we właściwości wskazanych tam organów, a nie tylko zadań wynikających z p.o.ś. Podstawowym przepisem ustanawiającym ramy współdziałania pomiędzy organami samorządu terytorialnego, a Inspekcją Ochrony Środowiska jest art. 379 ust. 5 tej ustawy, zgodnie z którym wójt, burmistrz lub prezydent miasta, starosta lub marszałek województwa występują do wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o podjęcie odpowiednich działań będących w jego kompetencji, jeżeli w wyniku kontroli własnych organy te stwierdzą naruszenie przez kontrolowany podmiot przepisów o ochronie środowiska lub występuje uzasadnione podejrzenie, że takie naruszenie mogło nastąpić, przekazując dokumentację sprawy. Przyjmuje się więc, że z uprawnienia tego można skorzystać wtedy, gdy obowiązujące przepisy nie przyznają organom kontrolującym własnych środków prawnych, umożliwiających doprowadzenie środowiska do stanu właściwego. Jeżeli natomiast taka możliwość istnieje, to organ w pierwszej kolejności powinien skorzystać z własnych uprawnień wynikających nie tylko z ustawy, lecz także z innych aktów prawnych. Wskazuje się także, że podstawą do wystąpienia o podjęcie działań jest co najmniej uzasadnione podejrzenie naruszenia przez kontrolowany podmiot przepisów o ochronie środowiska oraz prawna możliwość podjęcia odpowiednich działań przez inspektora. Wskazać przy tym należy, że kompetencje organów Inspekcji Ochrony Środowiska dotyczą zasadniczo kontroli przestrzegania warunków określonych w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, a więc etapu, na którym funkcjonuje już w obrocie prawnym ostateczna decyzja w tym zakresie. Dopiero stwierdzenie przekroczenia poziomu dopuszczalnego ustalonego ww. decyzją, umożliwia wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska podjęcie działań polegających na wymierzaniu administracyjnych kar pieniężnych bądź ewentualnym wstrzymaniu użytkowania instalacji. Obowiązujące przepisy nie przyznają wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska narzędzi o charakterze sankcyjnym, w odniesieniu do etapu, na którym nie funkcjonuje w obrocie prawnym decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu. W tym stanie rzeczy, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska uznał, że wniosek o podjęcie działań w trybie art. 362 p.o.ś. dotyczący m.in. uciążliwości hałasowej winien rozpatrzyć organ ochrony środowiska, tj. Starosta P. Starosta nie wykorzystał żadnych własnych uprawnień wynikających z przepisów prawa, w tym kontrolnych na podstawie art. 379 p.o.ś, ani z art. 362 ust. 1 czy art. 237 p.o.ś. Działania Starosty ograniczyły się wyłącznie do skierowania wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego do NSA, mimo że przekazany wniosek nie dotyczył sprawy przeprowadzenia pomiarów hałasu emitowanego do środowiska. Natomiast wskazywanie przez Starostę P. Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska jako właściwego do przeprowadzenia pomiarów hałasu, których nie będzie można w żaden sposób wykorzystać jest narażaniem budżetu państwa na nieuzasadnione obciążenia ekonomiczne. Dalej organ stwierdził, że wnioskodawca wyraźnie wnosi o podjęcie działań w trybie art. 362 p.o.ś. a Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nie ma podstawy prawnej do stosowania tego przepisu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Stosownie do art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. rozstrzyganie powyższych sporów należy do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przez spór o właściwość lub spór kompetencyjny należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia sprawy (spór pozytywny), albo gdy każdy z organów uważa się za niewłaściwy do załatwienia tej sprawy (spór negatywny).
W niniejszej sprawie do rozstrzygnięcia przedstawiony został spór kompetencyjny pomiędzy Starostą P. a Mazowieckim Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska w Warszawie i jest to spór negatywny, bowiem żaden z organów nie uważa się za właściwy do rozpatrzenia wniosku A.G. z dnia [...] kwietnia 2022 r. Wskazać jednak należy, że o sporze kompetencyjnym czy też sporze o właściwość możemy mówić jedynie wówczas, gdy pomiędzy organami istnieje rozbieżność stanowisk, co do zakresu ich kompetencji w odniesieniu do konkretnej, tej samej sprawy administracyjnej, zaś stan faktyczny, jak i prawny sprawy pozostają niesporne. Istotą sporu kompetencyjnego (o właściwość) jest sytuacja, w której zachodzi rozbieżność poglądów co do zakresu działania organów administracji publicznej w odniesieniu do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia tej samej sprawy. Powstanie sporu kompetencyjnego (o właściwość) może zatem mieć miejsce wyłącznie w przypadku, gdy co najmniej dwa organy uznają się za właściwe bądź niewłaściwe do rozstrzygnięcia sprawy tożsamej ze względu na występujące w niej podmioty (strony) prawa lub obowiązki tych podmiotów podlegające konkretyzacji, a także podstawę prawną i podstawę faktyczną rozstrzygnięcia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OW 6/08, z dnia 11 stycznia 2010 r., sygn. akt II OW 13/11, z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt II OW 123/11, publ. CBOSA). Inaczej mówiąc o sporze kompetencyjnym (o właściwość) można mówić jedynie w sytuacji, gdy istnieje pomiędzy organami rozbieżność stanowisk, co do zakresu ich kompetencji w odniesieniu do konkretnej, tej samej sprawy administracyjnej, nie zaś spór co do stanu faktycznego i stanu prawnego sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OW 62/11, CBOSA). Kiedy natomiast nie ma zgody między organami co do oceny stanu faktycznego oraz co do tego, na podstawie jakich przepisów prawa materialnego należy rozstrzygnąć daną sprawę, nie występuje tożsamość sprawy. Jest to pozorny spór kompetencyjny (o właściwość) gdyż występuje pomiędzy organami rozbieżność poglądów co do istoty sprawy. Trudno więc mówić o sporze kompetencyjnym (o właściwość) kiedy dwa organy odnoszą się w rzeczywistości do dwóch różnych spraw, chociaż dotyczących tej samej strony. Dopóki nie nastąpi pomiędzy organami uzgodnienie stanowisk co do istoty sprawy (dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i ustalenie jakie przepisy mają zastosowanie w sprawie), nie można mówić o sporze kompetencyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2003 r., sygn. akt IV SA 3955/02; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2007 r., sygn. akt II OW 25/07, CBOSA).
Wystąpienie zatem z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, czy też sporu kompetencyjnego musi być poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy, aby można precyzyjnie określić przedmiot sprawy. Ustalenie stanu faktycznego i określenie przedmiotu sprawy należy do organów administracji publicznej (art. 7 k.p.a.), a nie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Brak takich ustaleń powoduje, że wniosek o rozstrzygnięcie sporu jest przedwczesny i jako taki podlega oddaleniu na podstawie art. 15 § 2 w związku z art. 151 p.p.s.a (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2004 r., sygn. akt OW 39/04, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2004 r., sygn. akt OW 110/04; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt II OW 15/13, CBOSA). Nadto należy podkreślić, że wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, czy też o właściwość winien dotyczyć jednego konkretnego postępowania administracyjnego, którego przedmiotem rozpatrzenia jest jedna konkretna sprawa tocząca się z udziałem danej strony, a nie kilku różnych spraw, odmiennych co do stanów faktycznym i przepisów prawa materialnego, w oparciu o które mają one być rozpatrzone.
Złożony w niniejszej sprawie wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego powyższym warunkom nie odpowiada. Starosta P. złożył wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość w trzech różnych sprawach dotyczących tego samego podmiotu (zakładu stolarskiego położonego we wsi Ł.), pierwsza: przeprowadzenia kontroli przekroczenia norm hałasu, druga: kontroli dopuszczalnego poziomu pylenia: trzecia: nielegalnego składowania zużytych opon czyli odpadów. Strony były zgodne, że przeprowadzenie kontroli w przedmiocie dotyczącym przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu ma nastąpić w oparciu o art. 115a p.o.ś. i winno zostać zakończone wydaniem decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Sprawa dotycząca nielegalnego składowania na nieruchomości, na której funkcjonuje zakład stolarski winna być rozpatrywana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, w szczególności art. 26 ust. 1 tejże ustawy nakładający na posiadacza odpadów obowiązek ich niezwłocznego usunięcia z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Natomiast podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej nadmiernego pylenia mogą być podobnie jak pierwszej z wymienionych, przepisy zawarte w p.o.ś. w szczególności art. 362, art. 363 oraz art. 379, określające jakie działania organy ochrony środowiska winny podjąć w sprawach dotyczących przestrzegania przepisów o ochronie środowiska, w tym przekroczenia dopuszczalnych norm emisji.
Powyższe prowadzi do wniosku, że organ przedstawił do rozstrzygnięcia spór kompetencyjny dotyczący faktycznie trzech różnych spraw administracyjnych dotyczących tego samego podmiotu. Uniemożliwia to rozpatrzenie wniosku. Nie jest bowiem rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego precyzowanie żądań zawartych we wniosku. Orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygające czy to spór kompetencyjny, czy też spór o właściwość, nie może być abstrakcyjne, czyli pozbawione odniesienia do konkretnej indywidualnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać zakresu przedmiotowego sprawy.
Z powyższych względów, na podstawie art. 15 § 2 w związku z art. 151, art. 64 § 3 i art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego.